Alle Kapitel von พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Kapitel 1571 – Kapitel 1580

เซียวเหิงเองก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรไปเขาทำได้เพียงฝืนสังขารพยายามตะเกียกตะกายไปด้านข้าง แล้วพิงกายนั่งลงพลางทอดสายตาผ่านช่องว่างของม่านรถม้า มองไปยังกลุ่มคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ไกลออกไปยามจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสนคุ้นเคยนั้น... ช่างเจิดจ้าบาดตายิ่งนัก…ทว่าในฉับพลันนั้นเอง เสียงอื้ออึงประหลาดก็ระเบิดขึ้นในหูโดยไร้สัญญาณเตือน ตามมาด้วยเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นในห้วงสำนึกอย่างกะทันหัน:[นางช่างมีความสุขเหลือเกิน! เพราะเหตุใดกัน? เหตุใดนางจึงมีความสุขถึงเพียงนั้น?]เสียงนั้นประเดี๋ยวก็ทุ้มพร่าประหนึ่งคมเหล็กขึ้นสนิมเสียดสีกัน ประเดี๋ยวก็แหลมสูงพิกลดูชั่วร้าย แฝงไปด้วยน้ำเสียงล่อลวงผู้คน [เป็นเพราะได้อยู่กับฉู่จืออี้งั้นหรือ? นางชอบฉู่จืออี้แล้วใช่หรือไม่?]เซียวเหิงกำหมัดแน่นโดยพลัน เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ หมายจะใช้ความเจ็บปวดอันแหลมคมขับไล่เสียงแว่วที่ไร้สาระนี้ไปเสียเขาหลับตาลง ทว่าเสียงนั้นกลับยิ่งแจ่มชัดและมุ่งร้ายยิ่งกว่าเดิม: 【เยื่อใยของคนรักแต่วัยเยาว์หรือ... ช่างบางเบายิ่งกว่าแผ่นกระดาษ! บัดนี้นางมีเพียงฉู่จืออี้อยู่ในสายตา... เจ้าพลีชีพรับดาบแทนนาง เกือบจะสิ้นใจตา

เฉียวเนี่ยนก้าวลงจากรถม้าด้วยความวิตกกังวลอันหนักอึ้ง และความเคลือบแคลงใจที่อัดอั้นอยู่เต็มอกแสงตะวันสาดเททั่วผืนหล้าอย่างเปี่ยมล้น ช่วยขับไล่ไอหนาวแห่งยามเช้าให้จางหายไป ทุ่งนาสองฟากฝั่งถนนใหญ่ดาษดื่นด้วย ต้นกล้าข้าวสาล สีเขียวขจีที่พลิ้วไหวตามแรงลม ประหนึ่งผืนแพรไหมอันอ่อนนุ่มที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสดชื่นของหน้าดินที่เพิ่งคลายตัว เคล้ากลิ่นหอมจาง ๆ ของยอดหญ้าและมวลบุปผาป่านิรนาม ให้ความรู้สึกสดชื่นรื่นรมย์ไปถึงขั้วหัวใจทว่าทัศนียภาพอันงดงามของวสันตฤดู กลับมิอาจปัดเป่าเมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่ในใจของเฉียวเนี่ยนได้เลยแม้แต่น้อยเสียงคำรามอย่างสิ้นหวัง ใบหน้าที่ซีดเผือดราวแผ่นกระดาษ และเหงื่อกาฬที่ผุดซึมของเซียวเหิง... อีกทั้งชีพจรที่สงบนิ่งซึ่งสวนทางกับปฏิกิริยาทางร่างกายอันรุนแรงเหล่านั้น ทั้งหมดนี้ประหนึ่งหินเย็นเยียบก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนทรวงอกของนางนางหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองไปทางขบวนเดินทาง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ลุงเกิ่ง“ลุงเกิ่งเจ้าคะ” เฉียวเนี่ยนเดินเข้าไปใกล้พลางลดเสียงลงต่ำ ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงความเคร่งเครียดที่ยากจะปกปิด “รบกวนท่านช่วยสังเกตอากา

ฉู่จืออี้รับฟังอย่างสงบนิ่ง ทว่าความสุขุมที่เคยมีบนใบหน้ากลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม“ข้าเข้าใจแล้ว” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำทว่าหนักแน่น “เรื่องนี้มีเงื่อนงำจริง ๆ ทางด้านเสิ่นเยว่แม้จะยังไร้ความเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้อื่นทิ้งไป ส่วนอาการของเซียวเหิง... ข้าจะคอยสังเกตการณ์ด้วยตัวเอง”สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปยังรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกล “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ก่อนจะถึงที่หมายอันปลอดภัย ข้างกายเขาจะขาดคนมิได้ ลุงเกิ่งอยู่ในที่แจ้ง ส่วนข้าจะเร้นกายในที่มืด หากมีความเคลื่อนไหวเพียงนิด พวกเราจะได้รับมือได้ทันท่วงทีเมื่อเห็นแววตาอันมั่นคงของเขา จิตใจที่ตึงเครียดของเฉียวเนี่ยนก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง นางพยักหน้าเบา ๆ: “อืม ลำบากท่านแล้ว”ราตรีกาลแผ่ซ่านเข้มข้น ประหนึ่งน้ำหมึกที่มิอาจละลายแสงจากกองไฟท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ดูช่างอ่อนแรงและโดดเดี่ยว ทำได้เพียงพยุงแสงรำไรที่วูบไหวไม่มั่นคง ให้คงอยู่ท่ามกลางวงล้อมของความมืดผู้คนที่เหนื่อยล้าส่วนใหญ่จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ในค่ายพักหลงเหลือเพียงเหล่าองครักษ์พยัคฆ์ที่ยืนตระห

นครหลวงถังจิง จวนองค์รัชทายาท ห้องอุ่นทิศตะวันออกแสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร ทอดเงาเป็นลวดลายสลับลายลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนาภายในห้องอบอุ่นกลิ่นกำยานมังกรอันล้ำค่าโชยอบอวลจากกระถางกำยาน ทว่ากลับไม่อาจกดข่มกระแสความกระวนกระวายที่อบอวลอยู่ในอากาศได้เลยองค์รัชทายาทอวี่เหวินเจ๋ว์เอนกายพิงตั่งนุ่มบุหนังเสือโคร่งขาว ทรงหลับตาพักผ่อน ทว่าหว่างคิ้วกลับขมวดเกร็งด้วยความหม่นหมองที่สลัดไม่หลุด ความพ่ายแพ้ระลอกแล้วระลอกเล่าและการถูกโจมตีในราชสำนักตลอดยามที่ผ่านมา ทำให้พระองค์มิอาจข่มตาหลับลงได้“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! รายงานด่วนพ่ะย่าค่ะ!” ที่ปรึกษาคนสนิทแทบจะคลานเข่าพรวดพราดเข้ามา น้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุม ทำลายความเงียบสงัดลวงตาภายในห้องอุ่นลงในพริบตาอวี่เหวินเจ๋ว์ลืมตาขึ้นฉับพลัน ดวงตาคมปราบดุจมีดอาบยาพิษจ้องไปยังผู้มาใหม่: “ลนลานอะไรกัน! ว่ามา!”“ล้ม... ล้มเหลวพ่ะย่ะค่ะ!” ที่ปรึกษาหมอบราบลงกับพื้น หน้าผากแนบชิดไปกับพรมอันเย็นเยียบ น้ำเสียงเจือสะอื้น “คนที่ส่งไปลอบสังหาร... ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น! ตระกูลมู่... ตระกูลมู่ส่งยอดองครักษ์เหล็กที่เก่งกาจที่สุดออ

“เสด็จพ่อ! ลูกถูกปรักปรำพะยะค่ะ! เรื่องหมู่บ้านตระกูลสวีนั่น…” ใบหน้าของอวี่เหวินเจ๋ว์พลันซีดเผือดไร้สีเลือดดั่งกระดาษ เหงื่อกาฬไหลพรากจากหน้าผากและจอนผมราวกับน้ำตก จนเสื้อตัวในเปียกชุ่มโชกความหวาดกลัวอันมหาศาลจู่โจมเข้าเกาะกินหัวใจ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าอวี่เหวินฮ่าวจะทุ่มเทวางแผนพากเพียรถึงเพียงนี้ เพื่อไปเสาะหาหลักฐานมากมายจากหมู่บ้านตระกูลสวีมาจนได้!“ใส่ร้ายงั้นหรือ?” อวี่เหวินฮ่าวกระตุกยิ้มมุมปากแค่นเสียง “หึ” ออกมาอย่างได้จังหวะ น้ำเสียงนั้นไม่ดังนัก หากแต่เต็มไปด้วยกระแสความเย้ยหยันเขาหันพระพักตร์ไปทางฮ่องเต้ถัง ใบหน้าหล่อเหลาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าและวิตกกังวลอย่างสุดซึ้ง แววตาที่ทอดมองเปี่ยมด้วยความจริงใจและ “จงรักภักดี” ยิ่งนัก: “เสด็จพ่อ เรื่องผิดชอบชั่วดีนั้น ศาลต้าหลี่ย่อมตรวจสอบได้อย่างกระจ่างแจ้ง ลูกมิบังอาจวินิจฉัยว่าองค์รัชทายาททรงกระทำด้วยพระองค์เองหรือไม่ ทว่า...”เขาจงใจหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูดอย่างยากลำบาก “แม้หมู่บ้านตระกูลสวีจะกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ยังพอมีผู้รอดชีวิตอยู่บ้าง อีกทั้งยังมีซากศพของพวกสมุนในสังกัดเสด็จพี่ไท่จื่อ”เขา