All Chapters of เพื่อนบ้านรุ่นคุณพ่อ: Chapter 11 - Chapter 20

พีระพงษ์คิดว่าการพบใครสักคน สามารถพูดคุยกับเขาได้ถูกคอ หน้าที่การงาน ชีวิตประจำวันก็คล้ายคลึงกัน หายาก...ตัวเขายังไม่ใช่คนกินง่ายนอนง่าย เวลาเข้านอนต้องเงียบเชียบที่สุด ห้องมืดสนิทแล้วยังจะใส่ผ้าปิดตานอน มีเสียงหน่อยหนึ่งก็ลุกตื่น นอนต่อไม่ได้ เขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร นั่นทำให้ไม่มีสาวคนไหนได้รับอนุญาตให้นอนในอ้อมแขนของพีระพงษ์แต่อิงฟ้า... นอนนิ่งเงียบเป็นแมวน้อย ขนาดว่าเมาไม่รู้เรื่อง เธอไม่พลิกตัวแม้สักครั้งเดียวระหว่างการนอนยาว หลับตานิ่งจนถึงเช้าไหนจะการที่เขาไม่ชื่นชอบการเข้าสังคม เขาไม่ใช่คนพูดเก่งหากว่าไม่สนิทสนม ยิ่งถ้าไม่ได้คุยกันเรื่องงาน สานสัมพันธ์วาบหวามบนเตียง ซึ่งเขาคงไม่มีเวลาไปร่วมกิจกรรมกับพวกหล่อนบ่อย ๆ เพราะงานยุ่งสุมหัวทุกวันแม่สาวน้อยสุดแรร์ของเขา Rare จริง ๆหนึ่งในร้อย หนึ่งในพัน ถึงคุณอาไม่ได้คาดหวังเรื่องแต่งงานมีครอบครัวเป็นเรื่องเป็นราว เพียงแต่...‘ดู ๆ ไปก่อน’พี่ชายอย่าง ‘เจตนิพัทธ์’ รู้เรื่องของอิงฟ้าแล้วเพราะว่าน้องชายเล่าให้ฟังพี่ชายคนเดียวของบ้านไม่สนับสนุนความสัมพันธ์ของเขาและสาวน้อยที่อายุห่างกันมาก ยังไม่อยากให้มีปัญหามากมายตามมา เรื่องครอบ

คุณอาหนุ่มรุกรานเธอราวกับว่าทุกสิ่งเป็นเรื่องง่ายดาย แค่เธอเผยอปากหอบหาลมหายใจ ปลายลิ้นหนาแทรกเข้ามาในโพรงปากค้นหารสชาติหอมหวานอย่างไม่รั้งรอ เขาผลักเธอลงบนที่นอน วางทาบมือทั้งสองข้างแก้มแดงซ่าน จับจูบตามใจไม่ต่างจากว่าเรือนร่างทุกอณูกายเธอ เป็นของเขากระโปรงชายบานสีขาวความยาวประหัวเข่าถูกละลาบละล้วง คนใต้พันธนาการตกใจดิ้นขลุกขลัก แต่เมื่อได้รับจุมพิตอ่อนหวานล่อลวงอย่างที่เขาเคยทำ ขบเม้มริมฝีปากทั้งบนล่างอย่างเชื่องช้า ก่อนกลับมาพัวพันปลายลิ้นอย่างเอาใจ เธออ่อนคล้อยตาม ยกสองมือขึ้นแนบกรามสากอิงฟ้าไม่ประสีประสากับการจูบ ทว่าคงไม่ถึงกับไร้เดียงสาขนาดไม่รู้เรื่องชายหญิงเธอรู้... ว่าอาพีเก่งฉกาจเอาเรื่อง อาจถึงขั้นว่าสามารถทำให้เหล่าสาวน้อยใหญ่คลานขึ้นเตียง ร้องขอการปรนเปรออย่างเร่าร้อนจากเขา หากว่าจะใจดียอมทำให้สาว ๆ เหล่านั้นได้ลิ้มรสแห่งความสุขสม พวกหล่อนอาจยอมเป็นทาสกามเขาไปตลอด เหมือนปลายสายที่โทรเข้ามาก่อนหน้านี้แล้วพีระพงษ์หรือจะทำให้สาวน้อยค่ำคืนเดียวของเขาผิดหวัง...ทั้งจุมพิตแสนหวาน สัมผัสซาบซ่านจากมือและปลายนิ้วที่ลากไปอย่างเชื่องช้า มือลูบไล้ต้นขานวลเนียน บีบเบา ๆ ลูบจับไปท

ปลายนิ้วช่ำชองงานจึงทำให้ช่องทางรักที่รัดสองข้อนิ้วแน่นขยายใหญ่ขึ้น ด้วยการช้อนต้นขาของเธอเอาไว้ให้ยกขึ้นสูงด้วยหัวเข่า ขยับเข้าไปอีกหนึ่งนิ้ว...หญิงสาวสะดุ้งเฮือก สั่นสะท้านไปทั่วกาย ช่องทางเปียกฉ่ำต้อนรับปลายนิ้วของเขาเป็นอย่างดี คิ้วเรียวสวยเหนือดวงตาเรียวรีขมวดมุ่นมองรอยยิ้มตรงมุมปากใบหน้าหล่อเหลายิ้มกริ่มมองร่างเล็กในพันธนาการ ตอบสนองสัมผัสเร่าร้อนอ่อนโยน นำพาเธอให้ดำดิ่งสู่ห้วงภวังค์แสนดื่มด่ำฉ่ำหวาน มอบจุมพิตประโลมใจ ทบทวนความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขา จนเธอสามารถจดจำได้ขึ้นใจไม่บอกก็รู้ พีระพงษ์คงอยากกินแม่สาวน้อยตาใสเสียมากกว่ากินข้าว ไม่ว่าจับจูบตรงไหนเมื่อไร เขาพึงพอใจ หลงใหลในเรือนร่างหอมงามนี้อิงฟ้าต้านทานเขาไม่ได้อีกต่อไป เธอหรี่ตามองชายผู้นำพาบทเรียนแสนหวานมาให้ หลังจากที่ได้ลิ้มลองประสบการณ์แปลกใหม่ครั้งหนึ่ง เธอก็อยากจะไปต่อต่อให้เธออาจกลายเป็นเด็กสาวขาดความอบอุ่น ตะเกียกตะกายกอดคุณอา ร้องขอให้เขาทำเรื่องน่าอับอายนี้ให้ เพราะว่าเธอหยุดไม่ได้จริง ๆใบหน้าแดงก่ำส่ายไปมาเรียกหาคุณอา สะโพกงามงอนเกร็งจัด เมื่อเขาพาเธอไปชื่นชมความสวยงามอันงดงามเหนือจินตนาการเบื้องหน้า“อ

ระหว่างทางเดินคลาคล่ำด้วยผู้คน ทั้งนักท่องราตรีชาวไทยและชาวต่างชาติ นักท่องเที่ยวเดินถือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างอิสรเสรี บรรยากาศของแสงสีเสียง ดนตรีทั้งสองฝั่งทางเดินเสียงดังกระหึ่ม บางครั้งก็ต้องตะโกนคุยกัน“ไปเที่ยวเมืองนอกกับอาคงสนุกน่าดู ฟ้าลาหยุดยาวได้อีกทีเมื่อไรล่ะ?”“สิ้นปีเลยมั้งคะ”อิงฟ้าหันไปคว้าหมับเข้ามือหนา ถามตาโต “อาพีจะพาฟ้าไปไหน?”“ฟ้าอยากไปไหน?”“ดิสนีย์แลนด์... ดีไหมนะ?”“อื้ม... เดี๋ยวอาพาไปฮ่องกง...”ใบหน้าสดสวยระรื่น เธอฉีกยิ้มกว้างหวานดีใจ ถ้าหากว่าคุณอาจะพาเธอไปเที่ยวจริง ๆ ปกติเธอไม่เคยได้ไปไหนกับครอบครัวพีระพงษ์คิดว่าเธอลองใจเขา แต่เขาใช่คนให้ลองได้เสียเมื่อไร อิงฟ้าอยากไปไหน เขาพาไปได้ทั้งนั้น แค่อาจมีเงื่อนไขสักเล็กน้อย ในรอยยิ้มกรุ้มกริ่มถาม“ฟ้าทำพาสปอร์ตหรือยังล่ะ?”“ทำแล้วค่ะ พ่อแม่เคยบอกว่าจะพาไป แต่เอาจริง ๆ ก็ไม่ได้ไปไหนกัน แค่ต่างจังหวัดยังยากเลย ต้องเลี้ยงหลาน สงสัยพาสปอร์ตหมดอายุแล้วมั้ง” ในน้ำเสียงเศร้าหมองลง เธอไม่ได้นึกโทษโกรธเจ้าตัวเล็กหรอกในเมื่อเป็นเรื่องสุดวิสัย ยังรู้สึกเกรงใจคุณอา หลุบตาขึ้นมองเขาด้วยท่าทางน่าสงสาร“แล้วฟ้าต้องจ่ายค่าต

อิงฟ้าคิดว่าเธอควรเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เลยขึ้นบ้านไปหยิบเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมาสวม ไม่คาดคิดว่าคุณอาหนุ่มจะมาหาเร็วกว่านัดหมาย พอได้ยินเสียงกริ่งดัง เธอคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็ก ลงไปเปิดประตูรั้วทันใดนั้นเอง เจ้าของร่างสูงสง่าในเสื้อคอกลมสีขาว กางเกงยีนสีซีดปรากฏตัวขึ้น ไม่ใช่คนที่เธอกำลังรอ แววตาคู่คมจ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่ทำให้เธอกระอักกระอ่วน“พี่บิ๊ก…?”ชายหนุ่มหน้าตาสลดเศร้า ดูผอมโทรมลงกว่าตอนคบหากันมานาน เมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ ๆ เธอ อาการปวดแปลบในอกซ้ายเกิดขึ้นกับอิงฟ้าโดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับว่าบาดแผลซึ่งยังไม่ได้สมานกันดีถูกของมีคมบาด เขาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด แม้นั่นจะไม่มากเท่ากับศักดิ์ศรี“ฟ้า... เอ่อ... คือพี่ไปช่วยงานพ่อที่อังกฤษ มือถือพี่หายครับ”“แล้ว…” พูดพลันกลอกตามองบน เท่าที่จำได้ก็สี่เดือนกว่า เธอควรทำตัวยังไงดีล่ะ? “ยังไงคะ... พี่มีอะไรหรือเปล่า?”“ฟ้าอย่าโกรธพี่เลยนะ พี่จะไม่ขาดการติดต่ออีกแล้ว พี่โทรหาฟ้าไม่ได้อะ...”แน่ล่ะว่าเธอไม่ได้โง่! อิงฟ้าส่ายหน้าแค่นหัวเราะอย่างนึกขันในใจ มือล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือสั่นดังจากกระเป๋า เพื่ออ่านดูข้อความ เห็นว่าคุณอากำ