All Chapters of เพื่อนบ้านรุ่นคุณพ่อ: Chapter 31 - Chapter 38

ที่นอนว่างเปล่าไร้เจ้าของอ้อมแขนอุ่น ยังคงให้ความรู้สึกปลอดภัย ร่างบางขยับกายเมื่อยล้าขึ้นนั่งปรือตา ปลายจมูกสูดดมหากลิ่นโคโลญจน์สุภาพอย่างผู้ใหญ่ ก่อนยกมือขยี้ตา ป้องปากหาวหวอด ๆ‘ออกไปตอนไหนนะ?’ เธอส่ายหน้ามองไปรอบห้องนอนสไตล์โมเดิร์น บิวท์อินด้วยไม้สีเนื้อเข้มและกระจกบานสูงใหญ่เหนือเตียงนอน เมื่อเจ้าของบ้านลุกไปทำงานก่อน ทิ้งโน้ตเอาไว้บนหัวเตียงบอกว่าอาหารเช้าอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวอิงฟ้าไม่รู้สึกตัวเลยตอนคุณอาลุกจากที่นอนตอนไหน เธอเป็นห่วงเขาอยู่ว่าพักผ่อนพอไหม ขับรถปลอดภัยดีหรือเปล่า จึงรีบลุกไปหยิบเสื้อยืดที่กองอยู่บนพื้นมาสวม จัดการกับตัวเองให้อยู่ในสภาพเรียบร้อย กดโทรศัพท์มือถือส่งข้อความถามเจ้าตัว[ฟ้าอย่าลืมกินข้าวด้วยนะ อาขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อโจ๊กกับผลไม้มาให้เมื่อเช้า วันนี้อากลับค่ำ ๆ งานเยอะครับ]นิสัยของอิงฟ้าไม่ใช่คนชอบโทรจิก คุยกับเขาเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินลงบันไดเข้าห้องครัวไม่แปลกที่จะหิว เมื่อวานนี้ยังกับวิ่งมาราธอน ถูกก่อกวนไม่หยุดหย่อน อย่างที่เขาได้ลั่นวาจาไว้จะไม่ทำอะไรเลยสักอย่างนอกจากทำรักกับเธอ! คุณอาก็ได้สมใจหมายนับสิบยกทั่วทุกมุมของบ้าน ซึ่งกล้องวงจรปิดถูกระง

เมื่อคนในอดีตพยายามที่จะกลับมาพูดคุยกัน ทั้งส่งข้อความไลน์มา เฟซบุ๊ค ไอจี แทบทุกช่องทางติดต่อผ่านโซเชียล อิงฟ้าจำต้องบอกเขาไปว่ามันไม่มีโมเม้นนั่งคุยโทรศัพท์กันนาน ๆ เป็นชั่วโมง เม้าท์เรื่องสัพเพเหระไปหัวเราะไป ต่อให้เขาจะเล่าเรื่องตลกอะไรเธอก็ไม่สามารถหัวเราะออกมาได้เหมือนเมื่อก่อน เธอไม่มีเวลาสำหรับเขาอีกแล้ว“ทุกอย่างมันสายไปแล้วอะพี่บิ๊ก พี่จะกลับมาหรือไม่กลับมา ยังไงฟ้าก็ไม่เลิกกับอาพี...”[เอ้อ... พี่ก็... ขอให้ฟ้ามีความสุขนะ]“สุขสุดโลกสุดเหวี่ยง ไม่ต้องห่วงนะไอ้บิ๊ก ขอให้โชคดีย่ะ อโหสิ ไม่สาป เพื่อนสาวเจอของเด็ดกว่าแก ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะของเพื่อนสาวดังกรอกเข้าไปในสายระบบส่งข้อความเสียง ปริญขอโทษขอโพยยกใหญ่ บอกว่าเขาไม่ตั้งใจปิดบังเรื่องครอบครัว ซึ่งบอกให้ลูกชายไปช่วยงานคุณพ่อที่เมืองนอกเพื่อตัดขาดกับอิงฟ้า แต่เขาก็แสดงความยินดีกับเธอแสดงความยินดีด้วยจริงหรือเปล่า ไม่มีใครรู้ หญิงสาวคงเก็บเพียงเรื่องน่าจดจำ ความทรงจำที่ดีระหว่างเธอและคนในอดีต ทิ้งมันเอาไว้ตรงนั้นวางสายเขาแล้วเธอยังนั่งอยู่กับเพื่อนในบ้าน บนโซฟาสีขาวกลางห้องรับแขก สีหน้าเป็นกังวลของวิทยา เป็นเดือดเป็นร้อนไปด้ว

“เอ้อ... ไม่เป็นไรนะ พี น้องมาถึงมือหมอไวอยู่ ยังไงก็ขอบใจ ๆ ไม่ได้แกคงแย่”กลายเป็นคุณพ่อ ดันรู้สึกว่าควรขอโทษหรือเปล่า!? เมื่อรุ่นน้องไม่พูดจากับเขาเลยแม้สักคำเดียวคุณอาเพื่อนบ้านทำยังกับว่าตัวเองเป็นพ่อ ส่วนคุณพ่อตัวจริงกลายเป็นคนนอกซึ่งมีส่วนทำให้เธอบาดเจ็บเพราะเลี้ยงดูลูกสาวไม่ดี ถึงได้เป็นแบบนี้ แม้เจ้าตัวไม่ได้พูดออกมา แต่ท่าทีเมินเฉย หน้าตาเศร้าหมองระคนคับแค้นใจ ใครก็มองเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวใต้สูทตัวโตเปื้อนเลือดสีแดงฉาน แม้แต่มือหนายังมีกลิ่นคาวเลือดแม้ว่าเขาจะพยายามล้างมือหลาย ๆ รอบ ปลายจมูกกลับยังได้กลิ่นอันเจ็บปวดราวกับว่าเขาโดนทำร้ายเสียเองในขณะที่คุณอากำลังนั่งรออยู่ข้างเตียงท่ามกลางญาติหลายคนของหญิงสาว เจตนิพัทธ์เองก็เข้ามาเยี่ยม ช่วยประสานงานกับทางตำรวจให้อีกแรง“ทางนั้นหมวดเขาตามอยู่ ไม่เป็นไรนะพี แกทำใจดี ๆ จับคนร้ายได้แน่”“ให้มันอยู่ในคุกนาน ๆ คงดี...” แววตาคมเข้มเย็นชาประกาศอารมณ์ออกมาชัดเจน เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชาย พยักหน้าว่า “รู้... เดี๋ยวจัดการให้”เก้าอี้สีขาวข้างเตียงผู้ป่วย คุณอายังคงไม่ลุก ไม่ยกให้ใครนั่ง พี่ชายคนดีเลยขอตัวไปเป็นธุระให้อิงฟ้า ซึ่งต้องนั

: พิเศษส่งท้าย 1 : คุณอาเพื่อนบ้านที่รักคนร้ายถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายร่างกาย มียาเสพติดในครอบครอง ยากจะหลุดจากคุกออกมาง่าย ๆ คดีความเรื่องสิทธิปกครองเด็กได้รับคำสั่งศาลให้เป็นที่สิ้นสุด ให้เป็นของคุณตาคุณยายคอยดูแลเรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี แม้นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของชีวิตคู่ระหว่างสองหนุ่มสาวต่างวัย หลังส่งการ์ดเชิญให้กับเพื่อน ๆ พ่อแม่พี่น้องหญิงสาวคงจัดงานแต่งงานเล็ก ๆ แค่พอให้รู้ว่าเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แต่ตัวน่ะย้ายมาอยู่กับคุณอาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล จากเคยเป็นคนดูแล ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายได้รับการดูแล เอาอกเอาใจเสียจนใคร ๆ ต่างอิจฉา ทำไมยัยอิงฟ้าถึงได้มีสามีหล่อเหลาเอาใจเก่ง รักเมียขนาดนี้[ดีใจด้วยนะยะหล่อน]“มึงต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวนะ เตรียมชุดให้พร้อมนังเปรี้ยว” เสียงหวานย้ำ มือวางโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์ครัว ร่างบางในชุดลำลองอยู่บ้านสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้หวาน พอได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวมาจากข้างหลัง เธอหันไปบอก“อาพี... วันนี้ฟ้าทำข้าวกล่องให้ อาจะอายลูกน้องไหมคะถ้าเอาข้าวไปกินที่ทำงาน”“อายอะไรล่ะ กับข้าวฝีมือเมีย อาว่า... มีแต่คนอิจฉา อยากกินกับข้าวอา... อร่อย” ร่างส