All Chapters of เพื่อนบ้านรุ่นคุณพ่อ: Chapter 21 - Chapter 30

เปรี้ยวขับรถมาจอดหน้าบ้าน รับเคลียร์ปัญหานี้ให้ เรียกเจ้าตัวไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟ เล่าทุกอย่างให้ฟังตามด้วยคำด่าอย่างสาดเสียเทเสียว่าเขาไม่ควรทำแบบนี้ เบอร์โทรศัพท์ ช่องทางการติดต่อทางโซเชียลของอิงฟ้าก็มี ต่อให้โทรศัพท์หาย เขาสามารถที่จะโทรมาได้ตลอดถ้าคนมันอยากจะโทรมา อย่ามาอ้าง!แล้วนี่ตั้งสี่เดือน หายไปไม่บอกอะไรสักคำ จะบอกเลิกบอกลากันดี ๆ ก็ไม่มีรถยนต์สีแดงจอดรออยู่หน้าตึกระฟ้า ตรงเวลาเลิกงานของอิงฟ้า วันนี้เธอสวมเดรสทำงานเรียบร้อยแขนสั้น เสื้อกั๊กลายสก็อตงานแฟชั่นสวมทับด้านนอกติดกับตัวเดรส รองเท้าส้นเตี้ยสีขาวน่ารักเหยียบย่างออกมาจากอาคารทันทีที่พบคุณอา แทนที่จะพูดว่ามาเร็วจังหรือส่งยิ้มหวานให้อย่างเคย“ไม่โกรธฟ้านะคะ ฟ้าไม่ได้คุยกับพี่เขาแล้ว” เป็นคำแรกที่เธอบอกกับเขา...คุณอาหนุ่มคงต้องรู้สึกผิด ด้วยความเป็นผู้ใหญ่มีวุฒิภาวะพอสมควร คิดได้ว่าอะไรควรไม่ควร เขากลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง พูดคุยกับสาวน้อยดี ๆ“ครับ... อาขอโทษที่โมโหฟ้านะ วันนี้อาจะพาไปเที่ยวไถ่โทษแล้วกัน”“น่ารักที่สุด” เสียงหวานเอ่ยชม เลื่อนมือเข้าไปสอดใต้รักแร้ ควงแขนชายหนุ่มไป “กลับมาเป็นอาพีคนเดิมของฟ้าได้ซะที

“พ่อแม่เขาเป็นห่วง...”“เขาก็บ่นไปอย่างนั้นแหละ ธรรมดาคนแก่ขี้บ่น จริง ๆ เขาไม่ได้ว่าอะไร ฟ้าจะอายุยี่สิบสี่แล้วนะ เดือนหน้านี้แหละ”ข้อเสนอน่าสนใจขนาดนี้ควรตอบรับเธอไปเลยง่าย ๆ พีระพงษ์กลับเงียบไป ทำหน้าเหมือนตัดสินใจซื้อบ้านสักหลัง คิดแล้วคิดอีก! อยากก็อยาก จะให้พุ่งเข้าหาเธออย่างพวกหื่นกาม ถ้าหากว่าทำได้ก็ทำไปแล้วแต่ลูกสาวเพื่อน ลูกสาวรุ่นพี่...คุณอาหนุ่มตัดสินใจจับบั้นท้ายงามงอนไปวางข้าง ๆ ค่อยลุกขึ้นไปชงชากินแก้เขิน อีกคนในห้องเห็นจะทนไม่ไหว เดินตามไปเขาจับมือหนาเอาไว้ ช่วยคนชาในแก้วด้วยสายตายั่วยวน“อาพีขา...”รอบที่สอง! มือหนาหยาบสั่นเทา จนหญิงสาวรับรู้อาการของเขา เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นกดริมฝีปากบนไรเคราเขียวครึ้ม พีระพงษ์ขยับยิ้ม อดทนจนถึงที่สุดแล้ว“ว่าไงครับ?”“ไปนอนดูทีวีกับฟ้านะคะ อาพีนอนกอดฟ้าหน่อย ฟ้าทำงานเหนื่อย ๆ มาทั้งวัน ฟ้าคิดถึงอาพีค่ะ”-----------หัวใจกล้าแข็งของคุณอาเหลวละลายไม่มีชิ้นดี เมื่อใบหน้าหวานฉีกยิ้มออดอ้อน จับจูงมือพาไปนั่งด้วยกันบนที่นอนใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองเจ้าของแก้มแดงซ่าน ซุกซบลงบนอกของเขาด้วยท่าทางน่ารักเอาใจ ปากบอกว่าชอบรักแร้ของเขาหอม ซุกหน้า

“อ๊ะ! อาพี”“ฟ้า... อูยส์...” เรือนร่างกำยำสั่นสะท้านส่งเสียงคำรามในสีหน้าเร่าร้อนทรมาน ต่างจากสาวที่กรีดร้องลั่น แววตามาดมั่นทะเยอทะยานเอ่อคลอหยาดน้ำใส ก่อนที่เธอจะกัดริมฝีปากตัวเองแรงจนแทบจะเป็นห้อเลือดเรือนร่างสั่นสะท้านแทบดิ้นพล่าน ราวกับว่าถูกไฟร้อนรน ขณะเดียวกันนั้นเธอรู้สึกถึงการเติมเต็ม เรื่องของความรู้สึกอันลึกซึ้งยามสบดวงตาลุ่มลึกคู่นี้ กำลังทรมานไม่ต่างไปจากเธอ เขายอมให้เธอหยุดพักทั้งน้ำตา ให้ร่างกายที่สอดประสานกันได้ปรับตัวเข้าหากันอย่างเชื่องช้า“โธ่... อิงฟ้า คนสวยของอา ครั้งแรกของฟ้ากับอาแท้ ๆ”เหลวไม่เป็นท่า... แต่พลาดไปแล้วจะทำยังไง ย้อนกลับไปแก้ใหม่ได้เสียเมื่อไรไม่ทันไร อารมณ์เสียวซ่านพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ช่องทางร้อนรัดภายในกายสาวกระตุกเร็วแรง เธอพยายามบีบรัดสิ่งแปลกปลอมอันเนื่องมาจากร่างที่สั่นเกร็งชายหนุ่มขยับสะโพกเบา ๆ เพียงสองครั้ง ก็งอตัวขึ้นตะครุบกอดคนตัวเล็ก ที่ตะเกียกตะกายเข้าหาเขาทั้งยังตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกรัง เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง อย่างกับว่าเธอกำลังขาดอากาศหายใจกายกำยำรุ่มร้อนไฟราคะคงอดทนต่อไปไม่ไหว“ฮ้าา! ฟ้า ๆ!” เสียงคำรามลั่นดัง ทั้ง

“ลิงอุ้มแตง... ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะดังสลับไปกับคำพูดจาไม่เข้าท่า เป็นเรื่องปกติของวิทยา บนโต๊ะรับประทานอาหารระหว่างมื้อกลางวันของกลุ่มเพื่อนในออฟฟิศ เฉพาะเพื่อนสนิทกัน หล่อนกินไปแซวไปอยู่นั่นอิงฟ้าทำเป็นไม่ได้ยิน ปล่อยผ่าน! ถึงวันนี้เพื่อนรักจะทำสำเร็จ ทำให้เธอข้าวพุ่งได้“ข้าวติดคอ... อะไรติดคอคะ?”เจ้าของร่างสูงชะลูดในเชิ้ตรัดรูปกางเกงสแล็คไม่เลิกถามกวนประสาท ด้วยความที่คงไม่มีใครได้ยินบทสนทนาบนโต๊ะรับประทานอาหาร ซึ่งห่างกันพอสมควรในแต่ละโต๊ะ เสียงเซ็งแซ่ของพนักงานที่ลงมารับประทานอาหารเที่ยง บรรยากาศเหมือนฟู้ดคอร์ทในห้างสรรพสินค้าหญิงสาวรวบช้อนส้อมเรียบร้อย จับชายกระโปรงสีขาวของเธอลุกไปจากที่นั่งด้วยท่าทีสำรวมอยู่ตลอด กระโปรงพลิ้วเลยหัวเข่าสวมทับด้วยเสื้อสูทสุภาพดูเป็นผู้ดี เธอไม่อยากปะทะฝีปากกับนังเปรี้ยวในที่สาธารณะ แต่ด้วยการที่เธอไม่เล่าอะไรเลย คนสนิทสนมกันมานาน รู้จักกันมาเป็นสิบปี ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเธอจากโรงอาหารติดแอร์ของอาคารสูงระฟ้าไปถึงชั้นบนสุด ขึ้นลิฟต์ไปด้วยกันกับกลุ่มเพื่อนร่วมงาน จู่ ๆ นายวิทยาก็คว้าข้อมือเล็กไปดูด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“พี เอฟ... ชื่อใครนะ

“อาขอรับโทรศัพท์หน่อยนะ เลขาฯ โทรมาแจ้งนัดประชุม” น้ำเสียงอ่อนโยนบอกคนในอ้อมแขนที่ปรือตาขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าอ่อนเพลียร่างบางในเสื้อยืดตัวโตซุกซบลงบนแผงอกกว้าง เงี่ยหูฟังเสียงทุ้มจากปลายสายเลขานุการหนุ่มโทรมาแจ้งนัดหมายการประชุม เธอยังได้ยินทุกถ้อยคำทั้งเรื่องเอกสาร เขาทำอะไรบ้างในแต่ละวันนอกเสียจากการช่วยงานพี่ชายซึ่งถือหุ้นส่วนใหญ่ จนกระทั่งวางสาย“อุตส่าห์เอางานกลับมาทำที่บ้านด้วยเหรอคะ ขยันจัง”“อาต้องหาเงินเยอะ ๆ สิ้นปีจะได้พาฟ้าไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ ไปชอปปิงต่างประเทศไง”ใบหน้าสดสวยระรื่นดีใจ เมื่ออีกฝ่ายแสนเอาใจใส่เธอไม่ใช่แค่เรื่องเงินแต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เคยมีใครเก็บมาใส่ใจเว้นแต่คุณอาระหว่างเธอและเขาไม่มีความลับเรื่องใดต่อกันอีก ถึงอิงฟ้ายังข้องใจเพราะว่าเธอไม่เคยไปบริษัทเขาสักที“ที่ทำงานมีเลขาฯ สาว ๆ สวย ๆ ไหมล่ะคะ?”“มีแต่หนุ่ม ๆ หล่อล่ำน่ากัด...” พูดพลางหัวเราะร่า พีระพงษ์แกล้งหยอกเธอด้วยท่าทางเหมือนกับว่าเขาเป็นหนุ่มแอบ! หญิงสาวมองค้อนตาเขียว เผลอนึกถึงนายเปรี้ยวตอนกำลังเปรี้ยวปากเพราะเจอหนุ่มหล่อล่ำ“แล้ว... ฟ้าหวงอาไหม?”“นิดนึง...”“ขอซื้อได้ไหมคำน