Semua Bab Kakaibang Tikim: Bab 671 - Bab 680

Chusan POVHindi makapaniwala ang manager ko nang sabihin kong gusto kong magpaiwan dito sa Amontala Province.“Are you really going to stay here?” he repeated as he stared at me inside the van.Tumango ako habang hindi inaalis ang tingin sa bintana.Tumingin ako sa kalangitan. The sky was orange as darkness gradually swallowed the small houses around Lumipak Street. A few children were chasing each other on the side of the road, some elders were sitting in front of the sari-sari store, and lights were beginning to come on one by one.“Chusan,” sabi ng manager ko, “sure ka ba? Wala ka nang makakasama dito bukas.”“I know.”“Eh bakit gusto mo magpaiwan?”I didn’t answer right away.Because even I can’t explain it properly. Ever since I saw that kid, Isla, earlier, there’s been this restless feeling inside me. I don’t understand why I felt so lighthearted when I was talking to her.And I can’t understand even more why his face is still in my mind to this day. Mini version ni Sylaila.No

Sylaila POVMadilim-dilim pa nang magising ako, pero sanay na ang katawan ko sa ganoong oras. Kapag nasanay ka na sa buhay sa farm o probinsya, parang kusa nang may alarm sa loob ng dibdib mo. Hindi ko na kailangang pilitin ang sarili kong bumangon dahil kapag naramdaman kong malamig pa ang hangin at tahimik pa ang paligid, alam kong iyon ang tamang oras para magsimulang mag-ani.Maaga rin naman kasi akong nakatulog kagabi. Pagkatapos naming mag-asikaso ni Nardo ng mga paninda at deliveries sa kabilang bayan, halos hindi na ako umabot sa higaan sa sobrang pagod kagabi. Kaya ngayong umaga, magaan ang pakiramdam ko kahit madaling-araw pa lang.Dahan-dahan akong bumangon mula sa papag para hindi magising sina Nardo at Isla. Magkatabi silang natutulog, parehong mahimbing pa ang tulog. Saglit ko silang tinitigan habang nakahawak ako sa pinto ng kubo. Tahimik. Payapa. Iyong tipong gusto mo munang titigan bago ka humarap ulit sa trabaho.Napangiti ako nang mahina bago tuluyang lumabas.Pagka

Sylaila POVTuwang-tuwa ako dahil kahit umaga palang ay parang buo na agad ang araw ko. Ang weird talaga, masyadong grabe ‘yung epekto ni Chusan sa akin.Habang nag-aayos ako ng mga bagong pitas na gulay, paulit-ulit kong naaalala iyong mukha niya kanina sa taniman. Iyong simpleng ngiti niya. Iyong paraan ng pagsasalita niya na parang napaka-normal kahit alam kong isa siya sa pinakasikat na tao sa bansa ngayon.Hindi ko tuloy maintindihan sarili ko. Hindi naman ako ganito dati. Hindi ako iyong tipong kinikilig sa artista. Actually, ngayon lang ako nakakita ng artista. Ngayon lang nga ba o hindi ko lang matandaan, pero nakakakita na ako noon pa man nung wala pa akong amnesia?Nakilala ko ang sarili ko rito sa probinsya na hindi nagpapakahibang sa mga sikat na tao. Pero iba kasi si Chusan Kang kapag nasa harapan mo mismo.Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang mga kamatis sa kahon.“Ano bang iniisip mo at tila napakalalim?”Halos mapaigtad ako nang marinig ang boses ni Nardo sa liko

Chusan POVPagbili ko kanina ng lettuce sa farm nila Isla, umuwi agad kami ni Leo para matuloy ang DIY samyup namin. Sobrang worth it kasi ang fresh ng mga lettuce.After lunch, I immediately remembered my promise to Isla that I’d give her a toy when I got back there. So after we ate, we looked for a toy store. There really wasn’t one here in Amontala Province, so Leo and I ended up going to the next town over. That’s where I found a big dollhouse that I’m sure Isla will love.Masaya kong pinasok sa loob ng van ang laruan na nabili ko para sa cute na si Isla.Pagkasakay namin sa sasakyan, muli akong napasandal sa upuan.“Tara na, Leo, balikan na natin si Isla. Gusto ko na siyang makalaro at maabot itong regalo kong laruan,” excited kong sabi sa kaniya.“Copy, bossing!”Tahimik lang ako habang pinapanood ang tanawin sa labas ng bintana.At habang tumatagal biyahe, the more I think about Isla’s farm. I don’t know why I want to go back there. It’s just so quiet there. No cameras. No nois

Chusan POVDumating na nga si Sera dito sa Amontala Province gamit ang private airplane at private helicopter ng pamilya niya.Hindi siya tumigil nang hindi ako nasusundo ngayong araw. Mabuti na lang at ayos na ako.“Lets go home na, Chusan. Kung bakit ba naman kasi nagpaiwan ka pa sa dirty na probinsya na ito. Tignan mo, napasama pa tuloy ang kalusugan mo. Dahil sa mga bad food dito ay nagka-infection ka pa sa ihi,” malambing nitong sabi, habang alalang-alala sa akin.Umiling ako. “I’m okay now, Sera, kaya huwag ka nang mag-alala.”“Leo, igayak mo na ang gamit ng amo mo. Uuwi na tayo sa Manila City,” utos ni Sera kay Leo na personal alalay ko.Sera suddenly looked at the big doll house. When she saw it, she furrowed her brow and then looked at me.“What’s that big dollhouse for?” nakaturo niyang sabi sa dool house. “May birthday party ka bang pupuntahan sa city at dito ka pa bumili ng ganiyan?” tanong pa niya.Umiling ako. “That’s for the cute kid I met here in Amontala Province. Act