All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 711 - Chapter 720

Sylaila POVClearing day sa palengke ngayon. Ibig sabihin, walang bukas na puwesto at walang vendor na magtitinda. Day off naming lahat.Nakangiti tuloy akong bumangon mula sa higaan habang inuunat ang mga braso ko. Sa totoo lang, kailangan ko rin ng ganitong pahinga. Sunod-sunod ang nangyari nitong mga nakaraang araw. Mula sa pagkahilo ko, sa mga pabalik-balik na alaala at kung ano-ano pa.Kaya naman nang maisip kong maglakad-lakad ngayong umaga, agad akong ginanahan talaga.Lumabas ako ng kuwarto. Nadatnan ko si Isla na nakaupo na sa sofa. Maaga rin itong nagising.“Nanay!”Ngumiti agad siya.“Hindi mo ako ginising, nauna ka pa!”Tumango ako.“Baka po kasi napagod kayo kahapon kaya hinndi ko na po kayo inistorbo,” magalang niyang agot.Lumapit ako at ginulo ang buhok niya.“Gusto mo bang maglakad-lakad tayo ngayong umaga?”Nanlaki agad ang mga mata niya.“Talaga po?”“Oo.”Tumalon pa siya sa tuwa. Pinagbihis ko siya ng bagong damit. Pagkatapos ay pinuntahan ko na rin si Lusing kabil

Sylaila POVAlas otso pa lang ng umaga ay nasa puwesto na kami sa palengke. Katabi ko si Lusing na abala sa pag-aayos ng mga sangkap habang si Fabian naman ay sinisindihan na ang malaking ihawan. Unti-unti nang nabubuhay ang paligid. Maiingay na naman ang mga nagtitinda ng gulay, isda, karne, at kung anu-ano pa. May mga mamimiling maagang namamalengke habang ang iba naman ay naghahanap ng almusal.Ako naman ay nakaupo sa harap ng puwesto namin habang inaayos ang mga nakatusok na barbecue.“Ang aga natin ngayon kaya mukhang makakarami ulit tayo ng benta,” sabi ni Lusing habang inaayos ang mga lalagyan ng sawsawan.“Mas mabuti nang maaga kaysa mawalan ng benta,” sagot ko sa kaniya habang nakatingin naman kay Isla na abala na naman sa pagco-color sa books niya.“Tama ka naman doon, Ate Ila,” sagot sa akin ni Fabian.Makalipas ang ilang oras ay naging normal ang takbo ng negosyo namin. Maraming bumibili ng barbecue,hotdog, at tenga ng baboy. Maaga palang ay tila foodtrip na agad ang mga t

Sylaila POVHindi biro ang isang daang stick ng pork barbecue.Hindi rin biro ang isang daang stick ng tenga ng baboy. At lalo namang hindi biro ang limampung buong inihaw na manok. Kaya naman simula pa kanina ay parang piyesta ang ihawan namin.Mainit sobra at ang usok. Nakakapagod, pero masaya aahil alam naming malaking kita ang kapalit nito.“Fabian! Tignan mo nga kung sunog na ‘yang manok!” sigaw ko.“Ayos pa po ‘yan!" sagot niya habang pinapahiran ng sauce ang isa sa mga manok.Sa kabilang banda naman ay abala si Lusing sa pagbibilang ng mga barbecue.“Pitumpu’t lima…Siyamnapu…Siyamnapu’t lima…Teka lang! Nalito ako!”Natawa nalang ako sa kaniya.“Ayan kasi, panay kasi titig kanina sa lalaking um-order kaya nagkakandalito ka,” buska ni Fabian sa kaniya.“Aba, hindi ko kasalanan kung gwapo si Marco!”Ayan na naman silang dalawa. Panay tuloy ang tawa ko kapag silang dalawa ang nag-aasaran. Hindi na rin talaga kumpleto ang tindahan namin dito kung walang maingay na Fabian at Lusing.

Sylaila POVHindi ko na maalala kung ilang beses akong napaluha sa biyahe. Hindi ko na rin maalala kung ilang beses akong napapikit habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko.Kailangan kong mahanap si Isla. Kailangan kong mailigtas ang anak ko.Pagkatapos kong marinig mula kay Lusing ang nangyari, parang gumuho ang mundo ko. Hindi ko na halos narinig ang iba niyang sinabi. Ang malinaw lang sa isip ko ay ang mga salitang dinukot nila si Isla. Paulit-ulit na umaalingawngaw iyon sa utak ko. Parang martilyong paulit-ulit na humahampas sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ako nakasakay sa jeep. Hindi ko alam kung paano ko nagawang mag-impake ng ilang gamit. Hindi ko alam kung paano ako nakapagdesisyong bumiyahe agad papuntang Amontala.Basta ang alam ko, wala akong ibang pupuntahan. Doon dinala ang anak ko, at doon ko rin siya kukunin. Kahit ano pang mangyari, babawiin ko siya dahil nag-iisa lang ang Isla ko.Tahimik akong nakaupo sa pinakadulong bahagi ng jeep. Dumadaan ang mga puno

Sylaila POVTahimik akong nakatago sa likod ng malaking puno habang nakamasid sa farm. Sa totoo lang, kabado akong isipin na baka hindi maging epekto ang pampatulog na nilagay ko sa kakanin.Panay ang dasal ko na sana ay maging epektib kasi halos sampung minuto na akong nakatago rito ay parang walang nangyayari.Pero maya maya ay isa sa mga armadong lalaki ang unang napahikab. Napangiti ako kasi parang ayan na. Ilang segundo pa ay tila napahawak ito sa ulo, pagkatapos ay napaupo na siya sa lupa.Makalipas ang isang minuto, tuluyan na itong bumagsak sa lupa.Napangisi ako kasi tagumpay, nakatulog na ang isa.Maya maya pa ay nagsunod-sunod na silang bumagsak sa lupa. Parang mga punong isa-isang pinuputol.“Tang-ina ninyo ah! Sige, matulog muna kayong mga hayop kayo!”Ang iba ay nakaupo pa habang inaantok. Ang iba naman ay sinusubukang tumayo, pero wala ring nangyari. Isa-isa silang bumagsak sa lupa, hanggang sa wala nang natirang nakatayo.Lahat silang sampu at nakanganga at mahimbing n