All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 731 - Chapter 740

Sylaila POVHanggang ngayon ay pakiramdam ko panaginip pa rin ang lahat. Kanina lang, hindi ko pa sila kilala.Ngayon, magkatabi na kami sa sofa habang hawak ni Mama ang isang kamay ko at si Papa naman ay paminsan-minsang hinahaplos ang buhok ko na parang natatakot na mawala ulit ako.Sa kabilang sofa ay naglalaro si Isla kasama sina Fabian at Lusing.Kalmado na ang lahat. Nagpaluto na nga sina Mama at Papa ng pagkain kay Vandall kasi nagugutom na rin kami.“Si Chusan ba ay na-contact na?” dinig kong tanong ni Mama kay Vandall.“Parang may nakita po kaming post ng mga fans sa social media. Nandito rin po si Chusan sa Colmenares town. May picture siya sa isang malapit na coffee shop dito. My video pa nga po na nagmamakaawang tulungan siyang makarating kay Sylaila,” sagot ni Vandall. Nung marinig ko ‘yun ay natuwa ako. Ibig sabihin ay papunta na rin pala siya rito sa akin. Hindi na ako makapaghintay na makita siya. Gusto kong makita ang reaksyon niya kapag nakita ako. Gusto kong marinig

Sylaila POVMasayang nagkukuwentuhan sina Mama, Papa, Kuya Keilys, habang si Isla naman ay abala sa paglalaro ng stuffed toy na ibinigay ni Tito Keilys niya.Ako naman ay tahimik lang na nakaupo. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa malaking pinto ng bahay na kinaroroonan namin. Hindi ko alam kung bakit. Pero simula nang sabihin nila na si Chusan ang ama ni Isla, parang hindi na mapakali ang puso ko. Para bang pati ako ay excited na rin siyang ma-meet ulit, kahit na-meet ko na siya nun sa farm namin ni Nardo. Kaya pala ganoon ang pakiramdam ko nung mga oras na iyon, matagal na pala kaming nagmamahalan. Tapos, siya pa pala ang ama ni Isla.Tama, gets ko na rin kung bakit ganoon na lang ang pagka-attach niya sa bata. Kasi nga anak niya si Isla.Napahawak ako sa dibdib ko. Bakit ganoon? Bakit hindi ko man maalala ang buong nakaraan ko?Kung limang taon na nung mangyari ang aksidente, bakit hindi pa bumabalik ang mga alaala ko?“Ila?"Napalingon ako kay Mama.“Ayos ka lang ba?”Ngumiti

Nardo POVSa wakas. Nakarating din ako rito. Pagbaba ko ng lumang bus, agad kong nilibot ng tingin ang buong paligid.Napabuntong-hininga ako. Hindi ako nagkamali nang pinuntahang lugar. Mas liblib pa pala talaga rito kaysa sa Amontala.Ito pala ang Gitambak Province. Ang pinakadulong lugar na alam kong halos walang gustong pumunta.Dito kasi ay makitid ang mga kalsadang dadaan bago makarating sa Gitambak. Halos puro bundok ang nakapaligid din.May ilang kabayo at kalabaw na dumaraan sa daan. Ang mga bahay ay gawa sa kahoy at kawayan. Ang iba pa nga ay nipa hut lang.Napangiti ako nang bahagya. “Perfect talaga rito,” kalmado kong bulong.Ito mismo ang hinahanap kong pagtataguan. Isang lugar na hindi ako madaling mahahanap ng kahit sinuman.Naglakad ako habang pasan ang luma kong backpack. Wala akong dalang maraming gamit. Kaunting damit lang. Ilang personal na gamit, at wala nang iba pa.Napatingin ako sa maliit na tindahan sa gilid ng daan. May ilang matatandang lalaki ang nakaupo ro

Chusan POVI can’t remember the last time I sat at a dinner table this happy. Siguro, sobrang tagal na rin.Ang haba ng lamesa rito ng mga helltrace. Saktong-sakto sa aming lahat na nandito.Tapos, punong-puno ng pagkain ang buong lamesa.May inihaw na manok, Barbecue, Seafood, Mga gulay, Mainit na sabaw, at iba’t ibang putahe na parang espesyal na handaan.Pero hindi pagkain ang nagpapabusog sa akin, kundi ang mag-ina kong sina Ila at Isla.Hindi pa rin mawala-wala ang kilig ko kapag tinitignan ko silang dalawa. Lalo na si Isla na anak ko pala. Now I get why she’s so cute. Why she’s so fair-skinned. Why she looks Korean. Because she’s my daughter, after all.Paminsan-minsan ay palihim ko silang tinitingnan.Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwalang magkatabi kaming tatlo.Parang ilang taon kong ipinagdasal ang eksenang ito. Na ang akala ko, sobrang imposibleng mangyari ito kasi ang alam ko, patay na talaga si Sylala.Sa kabilang bahagi ng lamesa naman ay naroon sina Mama Keila

Nardo POVNagising na lang ako bigla dahil sa matinding lamig na nararamdaman ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko habang nakahiga pa rin sa karton na ginawa kong higaan dito sa ilalim ng lumang tulay.Madilim pa nang bahagya ang langit. Pero unti-unti nang sumisilip ang sikat ng araw.Napabuntong-hininga ako. Ito na pala ang una kong umaga sa Gitambak Province. Nanigas ang likod ko sa sobrang tigas ng karton. Masakit din ang leeg ko.Pero ang mas malala sa sitwasyon ko ngayon ay sobrang gutom na ako. Kumakalam na ang sikmura ko. Parang may pinipiliti ang loob ng tiyan ko dahil kahapon pa ito walang laman. Nagtataka na ata ang bituka ko dahil wala na silang matunaw doon.Napaupo ako. Hinawakan ko ang tiyan ko.Bukod sa gutom, malala na rin ang nararamdaman kong uhaw. Parang tuyong-tuyo na ang lalamunan ko.Huminga ako nang malalim. Hindi puwedeng ganito. Kailangan kong gumawa ng paraan. Kung gusto kong mabuhay rito, kailangan kong makahanap ng trabaho.Tumayo na ako. Inalikab