All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 721 - Chapter 730

Sera POVPagkababa ko ng sasakyan ay agad kong naramdaman ang pagka-init ng ulo ko. Not because of the weather here in Amontala, but because of the news I received.Nabawi na raw agad ni Sylaila si Isla. Hindi ko nga maintindihan kung paano nangyari iyon. Namamahinga lang ako dahil nilagnat ako sa tubig na mayroon dito. Nagka-LBM ako, tapos pagkagising ko ay mababalitaan ko na lang na ganoon na ang nangyayari.Sampung armadong lalaki ang iniwan ko rito.Sampung malalakas, matatangkad at halos magagaling sa labanan.Sampung tao na sila na may mga baril at sapat na lakas para bantayan ang isang bata, pero heto ako ngayon, naglalakad papunta sa farm ni Nardo habang halos pumutok na ang ugat sa leeg ko sa galit.Pagdating ko sa farm ay agad akong natigilan sa nasaksihan ko. At mas lalo lang akong nainis.Nagkalat sa paligid ang mga tauhan ko. May nakahiga sa lupa. May nakaupo habang namimilipit. May umiiyak. May nagmumura.At halos lahat sa kanila ay may mga tama ng baril sa hita at binti

Sera POV Hindi pa rin ako mapakali. I keep pacing back and forth in the living room of the house I’m renting here in Amontala, my mind restless.Pakiramdam ko, sunod-sunod ang kamalasan ngayong araw.Una, nabawi ni Sylaila si Isla. Pangalawa, palpak ang sampung tauhan ko.At pangatlo, oo, sure akong may kasunod pa nito. Naaamoy ko na agad, e.“Ma’am Sera?”Napalingon ako kay Harry.He was holding a cellphone. It looked like he’d seen some important news.“What?” tanong ko, habang halatang wala nang pasensya.Hindi siya nagsalita. Sa halip ay in-iabot niya ang cellphone. “Mas mabuti pong kayo na lang ang tumingin.”Napakunot ang noo ko. Kinuha ko ang cellphone, at pagtingin ko pa lang sa screen, nanginig agad ang kalamnan ko.May nakita akong post sa social media mula kay Vandall. Picture siya at nasa litrato si Sylaila kasama si Isla.My eyes widened. No. No way. I quickly read the caption.“Buhay pala si Sylaila. Natagpuan ko siya rito sa Colmenares Town. Papunta na ang buong Merritt

Chusan POVLeo and I have been walking along the side of the long road for almost twenty minutes. And during those twenty minutes, we haven’t said a word to each other, not even one, after I got so angry earlier.Tahimik lang kaming dalawa. Ako ang nasa unahan.Si Leo naman ay ilang hakbang sa likod ko.Kung hindi lang siya naging paladesisyon sa buhay ko nitong mga nagdaang araw, hindi naman ako magagalit. Palagi na lang siya nakabida kay Sera. Hindi ko alam kung binabayaran na rin ba siya ni Sera para magbalita ng mga ganap ko. Ewan, okay naman nung una si Leo. Simula lang nung maging sobrang close kami ay naging maluwag na siya sa akin. Na minsan, nakakalimutan na niyang amo niya ako at tauhan ko lang siya. Akala niya ata ay magkaibigan na ang turingan namin. Oo, pumayag ako na minsan ay biru-biruin niya ako, ayos lang iyon para masaya lang kami, pero kapag sa mga seryosong sitwasyon na, ah, ibang usapan na iyon.I looked up at the sky. Even though it was already afternoon, the air

Sera POVPakiramdam ko ay sasabog na ang ulo ko sa galit. Paulit-ulit akong naglalakad sa sala ng inuupahan kong bahay sa Amontala habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko. Kanina pa ako naghihintay. Pero hanggang ngayon, wala pa rin si Chusan.Napatingin ako sa bintana. Halos nag-aagaw na ang liwanag at dilim. Unti-unti nang lumulubog ang araw. At bawat minutong lumilipas ay lalo lang akong kinakabahan.Bakit hanggang ngayon wala pa rin?Huminto ako sa paglalakad. “Harry.”Napalingon naman agad si Harry sa akin. “Yes po, Ma’am? ”Na-contact mo na ba si Leo?”Napailing siya. “Wala pa rin po.”“Anong ibig mong sabihin na wala pa rin?”“Patay na po ata ang phone niya.”Napapikit ako. “Buwisit!”Napaatras nang bahagya si Harry. Alam niyang masama ang timpla ko ngayon. At hindi lang basta masama. Pakiramdam ko ay magkakanda-leche-leche na ang lahat.At hindi ko gusto ang pakiramdam na iyon.Muli akong nagsimulang maglakad. Paulit-ulit. Hindi ako mapakali. I was like an animal trappe

Chusan POVHindi ko na halos maubos ang iniinom kong kape dahil hindi mapakali ang isip ko. Paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang mukha ni Sylaila.She’s alive. I still can’t believe it. I feel like when I wake up in a little while, it’ll all turn out to be just a dream. Pero hindi. Totoong buhay siya. I saw her on TV myself. I saw her face. I heard her name. At higit sa lahat, alam kong narito rin siya Colmenares town.“Sir.” Naputol ang pag-iisip ko nang magsalita si Leo. Napatingin ako sa kanya. “May nalaman po ako.”Nanlaki agad ang mga mata ko. “Ano ‘yon?”“Alam ko na po kung nasaan si Ma’am Sylaila.”I got even more nervous, but I was also really excited when Leo told me where I could find Sylaila.“Talaga?”Tumango siya. “Opo, Sir.”Hindi ko napigilan ang mapangiti. “Good job, Leo!” Napahawak pa ako sa balikat niya. “Sa wakas may nagawa ka ring mabuti.”Napakamot siya sa ulo. “Nagtanong-tanong lang po ako rito sa coffee shop.”Napatawa ako. “Maganda iyon, at least nakatulong ka