All Chapters of ออกจากวงการบับเทิงเพื่อมาเป็นแม่หมอ: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องโถงด้านข้าง หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวหน่วนเหมือนคนหิวโซ คว้ากับข้าวอย่างบ้าคลั่ง กินข้าวไปสามชาม อาหารถูกกินไปกว่าสองในสาม เมื่อวางตะเกียบลง น้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาสองสายฉืออี๋: ไม่ถึงกับต้องขนาดนั้นหรอกนะ?หย่งฟาง: อืม แปลกดีหลังจากหญิงสาวกินเสร็จ เธอลูบหนวดอันยาวที่ไม่มีอยู่จริง จากนั้นก็หลับตาลงศีรษะทิ่มลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง“ปัง!” เสียงดังและเธอก็นิ่งสนิทไป “เธอ...นี่เป็นเพราะกินจนหลับไปใช่ไหม?” ฉืออี๋งงงวยหย่งฟางไม่พูดอะไรสามวินาทีต่อมา หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงงเธอแค่หมดสติไปเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ อยู่ๆ ก็มาโผล่ในห้องนี้ได้ยังไง ข้างๆ เธอมีหย่งฟางนั่งอยู่ด้วยเสี่ยวหน่วนพูดอย่างตะกุกตะกัก “ยะ...อาจารย์หย่งฟาง?! พวกคุณช่วยพาฉันมาพักงั้นเหรอ…”พูดจบเธอก็มองไปที่อาหารบนโต๊ะ และพบว่าข้างหน้าเธอมีชามข้าวเปล่าที่สะอาดหมดจด...หญิงลูบท้องที่อิ่มจนแน่น ถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนหมดสติ แต่เหมือน...เหมือนจะเป็นเธอที่กินไปเองสินะ? เสี่ยวหน่วนไม่เข้าใจว่าตัวเองกินเข้าไปได้ยังไง สมองของเธอไม่สามารถประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมดได้หย่งฟางบอก “กินเส

พ่อกับแม่ของคุณเหอจือยังไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงรีบเดินตามหย่งฟางออกมา นักพรตสาวก้าวไปหยุดที่ข้างตู้ทีวี วางมือลงบนโหลแก้วขนาด 5 ลิตร แล้วถามเสียงเรียบ“เหล้างูนี้ พวกคุณทำเองหรือซื้อมา หรือว่ามีใครให้มาคะ?”ภายในโหลแก้วนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีเหลืองขุ่น มองเห็นงูตัวหนึ่งถูกหั่นเป็นท่อนๆ แช่อยู่ในน้ำพร้อมสมุนไพรหลากชนิดคุณพ่อเหอตอบด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก “ก็... ซื้อมาแหละ ตอนนั้นอาอี้ชอบบ่นปวดหลังกับปวดเอวบ่อยๆ หมอแผนจีนคนหนึ่งแนะนำให้ใช้น้ำเหล้าดองงูทาเพื่อบรรเทา แล้วพอดีเมื่อไม่กี่เดือนก่อน มีคนตีงูบนเขาหลังบ้าน เราเห็นก็เลยซื้อมา แล้วทำตามที่หมอสอนให้ดองกับสมุนไพร... มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?”หย่งฟางมองพวกเขาด้วยสายตาคมกริบ ก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง“หลังจากที่ดองเหล้างู พวกคุณรู้สึกว่าผิวแห้ง หรือมีอาการคันบ้างไหมคะ?”คุณแม่เหอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า แล้วค่อยๆ ยกขากางเกงขึ้นเผยให้เห็นผิวหนังที่มีลักษณะผิดปกติ ขาของเธอมีเกล็ดบางๆ ซ้อนกันอยู่เหมือนเกล็ดงู เธอลูบเกล็ดนั้นเบาๆ ก่อนเริ่มเกา แต่แทนที่จะหลุดออกเป็นปกติ กลับมีเสียงดัง "แกร็กๆ" และเศษเกล็ดตกลงมาเป็นชิ้นเล็กๆ

ไม่ว่าจะเป็นคำขอของอสรพิษที่จะตามเธอไป หรือคำขอของเหอจือที่หวังให้เธอพางูมังกรยักษ์ออกไป หย่งฟางก็ไม่ได้ตอบตกลงใครทั้งสิ้น แต่เธอต้องการตัดขาดความเชื่อมโยง ระหว่าเสี่ยวหลงหวังและครอบครัวเหออย่างเด็ดขาด ควันธูปในกระถางยังไม่หมด อสรพิษยังคงดูดซับควันธูปอย่างสบายใจ รอคอยให้นักพรตตัวน้อยเลือกวิธีขับไล่มันออกจากครอบครัวเหออรสพิษยักษ์ไม่ได้เสนอให้เธอทำพันธะกับมัน เพื่อบูชาแลกกับการปล่อยครอบครัวเหอ และก็ไม่ได้ขัดขวางให้เธอขับไล่มันออกไปจากบ้านนี้ ไม่เป็นไร เพราะมันมีจังหวะของมันเอง วิญญาณอสรพิษขนาดมหึมา ถูกพลังพัดกระเด็นออกไป เสี่ยวหลงหวังที่ล่องลอยอย่างเกียจคร้านอยู่เหนือบ้านตระกูลเหอไม่ได้จากไป มันจ้องที่หน้าประตูรอหย่งฟางออกมา ควันธูปหมดแล้ว หญิงสาวดึงเศษธูปออกมา เอาผ้าสีแดงห่อกระถางธูปไว้แล้วเก็บใส่กล่องขณะเก็บของหย่งฟางก็หันมาพูดกับเพื่อน "เหอจือ วิญญาณงูมังกรและเหล่าสมุนออกไปจากบ้านเธอหมดแล้ว โรคผิวหนังของคุณลุงคุณป้าจะหายดีภายในหนึ่งสัปดาห์ และจะไม่เจอเรื่องรบกวนอีก พยายามทำความดีเผื่อชดเชยบาปของตัวเองในวันข้างหน้า" สมาชิกครอบครัวเหอสัมผัสได้ถึงความเงียบสงบในบ้าน สองสามีภรรยาเช็ดน้

เมื่อวางสายไปใบหน้าของเถ้าแก่เปาแสดงอาการหลงใหล ราวกับถูกบางสิ่งควบคุม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความคิดถึงอย่างท่วมท้น หย่งฟางรีบสวดคาถาเคลียร์จิตใจ ก่อนจะใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่หน้าผากของเขา ความอ่อนโยนที่เคยแสดงบนใบหน้าของเปาฟู่กุ้ย หยุดชะงักราวกับถูกหยุดเวลา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมาเป็นปกติ แต่ยังคงมีท่าทางงุนงงหย่งฟางเปิดปากถาม "คนที่โทรหาคุณเมื่อกี้คือใคร?""คะ...คือ...เลขาของผม จางยู่เฟ่ย..." เปาฟู่กุ้ยมองหน้าหย่งฟางและหนิงหมี่ด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอครับ?" ดูเหมือนเขาจะไม่สามารถจำความรู้สึกอ่อนโยน และความรักใคร่ที่เคยมีเมื่อครู่ได้เลยหนิงหมี่หันไปมองอาจารย์และกระซิบเบาๆ "คาถาชิงรัก"หย่งฟางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเปาฟู่กุ้ย "ตอนที่คุณโชคร้ายก่อนหน้านี้ มักจะเกิดขึ้นหลังจากที่คุณคุยกับเลขาของคุณเสร็จใช่ไหม?"เปาฟู่กุ้ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มจำได้ "เหมือนจะใช่ แต่ว่าช่วงนี้ผมก็ไม่ค่อยเจอโชคร้ายแล้วนะ"หย่งฟางอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบ "เพราะช่วงนี้คุณไม่ได้ปฏิเสธคำขอของเธอเลย คาถาชิงรักคือการที่คุณถูกทำให้ตกหลุมรักคนที่ร่ายคาถานี้ ในตอนแรกคุณยังมีสติ คุณสาม

เปาฟู่กุ้ยมองนักพรตสาวด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงลังเล "ผม...ผมจะได้เจอเธอจริงๆ เหรอ? ภรรยาของผมไม่ได้...ไปอยู่ที่ยมโลกแล้วหรอกเหรอ?""ภรรยาของคุณน่าจะอยู่ข้างคุณตลอดเวลา เพียงแต่ช่วงนี้เธอคอยเฝ้าดูจางยู่เฟ่ยอยู่ เพราะสงสัยว่าคนคนนั้นจะทำอะไรแปลกๆ เราเลยไม่เห็นวิญญาณเธออยู่ในบ้านคุณตั้งแต่แรก" หนิงหมี่อธิบาย"ผม...ผมอยากเจอเธอ!" เปาฟู่กุ้ยพูดด้วยความรู้สึกสดใสขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับได้รับพลังชีวิต ใบหน้าของเขาดูเปล่งปลั่งทันที ทันใดนั้นก็นึกถึงสภาพตัวเอง จึงรีบลูบหนวดเคราที่เพิ่งงอกยาวและกล่าวออกไป "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวผมต้องจัดการตัวเองก่อน ภรรยาผมไม่ชอบที่ผมดูสกปรกแบบนี้"หลังจากพูดจบ เปาฟู่กุ้ยลากตัวที่ดูอ้วนกลมขึ้นไปชั้นบน เพราะอาการบวมจากยาต้านซึมเศร้า เมื่อเขากลับลงมาอีกครั้ง หย่งฟางและหนิงหมี่ ก็ได้เห็นเปาฟู่กุ้ยในลุคใหม่ที่สะอาดสะอ้าน เขาโกนหนวดโกนเคราจนเกลี้ยงเกลา สระผมจนหอมสะอาด ใบหน้ากลมอวบอิ่มดูสดใสขึ้นทันที เขาใส่สูทสากลและเนคไทเรียบร้อย สวมรองเท้าหนังแม้หน้าตาของเขาจะไม่หล่อเหลามากนัก โดยเฉพาะส่วนแก้มที่อ้วนดูเหมือนผู้ชายธรรมดา แต่ในลุคนี้เขากลับดูอ