All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 21 - Chapter 30

แพขนตางอนหนากะพริบถี่เมื่อรับรู้ได้ถึงอาการโคลงเคลงเล็กๆ ที่ยังคงมีอยู่ แต่ทว่าไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อช่วงดึกที่ผ่านมา ความรู้สึกวิงเวียนปนเมื่อยล้าทำให้ไม่อยากที่จะลืมตาตื่นแต่เสียงโครมครามจากด้านนอกคล้ายคนหลายคนกำลังลากอะไรบางอย่างขึ้นมาทำให้ดวงตาหวานเบิกตาโพลงขึ้นในทันที ลูกแก้วสีเขียวหม่นรับรู้ได้ถึงแสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามา ดวงตาหวานสอดส่ายมองหาสิ่งที่คุ้นเคย “เรือ..เราอยู่บนเรือ” ร่างบางทะลึ่งพรวดตื่นตัวแต่แล้วความรู้สึกวิงเวียนที่ยังคงหลงเหลือกลับทำให้ฝ่ามือน้อยๆ นั้นต้องใช้ค้ำยันศีรษะที่ทำท่าจะเอนพับไปด้านหน้าด้านหลังอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ “อ้าว..ตื่นแล้วเหรอ ดีเลย..มาทานยาเพิ่มอีกเม็ด ตอนเย็นจะได้ทานข้าวทานปลาได้หน่อย อีกสัก 2-3 วันก็ชินไปเองนั่นแหละ”ใครคนหนึ่งที่เปิดประตูเข้ามานำพาแสงสว่างเจิดจ้าจากด้านนอกเข้ามาด้วย ดวงตาหวานหยีลงเพราะแสงที่แยงเข้าตา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าเพราะแสงเจิดจ้านั้นกลบมิด แต่เรือนกายสูงใหญ่กับน้ำเสียงคุ้นเคยนี้จะเป็นใครไปได้..ถ้าไม่ใช่.. “กี่โมงแล้ว..” คำถามแรกถูกส่งไปทันทีที่เจ้ายาเม็ดสีเหลืองจิ๋วๆ นั้นผ่านลำคอระหงเข้

ดวงตาคมเข้มทอดมองเจ้าของเรือนร่างขาวนวลที่ซับสีชมพูไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะแก้มนวลสุกปลั่งนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ดวงตาหวานที่หลุบต่ำมองแต่เพียงจานข้าวของตัวเองนั้นระบายไปด้วยแพขนตาหนางอนงาม ยามเจ้าตัวกะพริบถี่เพราะต้องการขับไล่ความรู้สึกหนึ่งที่เป็นอุปสรรคต่อการกินข้าวกินปลานั้น ยิ่งทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหวและอยากจะตัดใจ ‘รัก’ เธอเสียเดี๋ยวนี้..ตรงนี้..กลางวงข้าวนี้แหละ แต่..มันคงจะดูดิบเถื่อนไปหน่อยสำหรับผู้ชายหล่อๆ อย่างเขา และที่สำคัญเธออาจจะ ‘รับ’ เอาไว้ไม่ไหว..ยังไงก็ต้องรอ “กลับมาเสียทีก็ดีเหมือนกัน ไปอยู่ได้ตั้ง 3-4 ปี บ้านช่องห้องหอไม่สนใจจะมาดูแลกันบ้าง ปล่อยให้คนแก่ต้องทำงานกันอย่างหลังขดหลังแข็ง”ประมุขแห่งบ้านอิสระบารมีกล่าวกับบุตรชาย แม้จะดูเหมือนเป็นคำตำหนิแต่ก็ฟังดูรู้ว่าไม่ได้จริงจังอะไร เพียงแต่แค่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาบ้างก็เท่านั้น เจ้าสัวกังวาน อิสระบารมี พูดพลางชำเลืองมองเจ้าตัวน้อยที่..คุณหญิงพจน์ผู้เป็นภรรยากำลังโอ๋ประคองพลางใช้ซ่อมอันจิ๋ว..จิ้มขนมและผลไม้หลากหลายอย่างป้อนให้แก่เจ้าตัวน้อยนั้นลิ้มลอง “นี่กี่ขวบแล้วล่ะ จะเข้าโรงเรีย

“ไปไงมาไงกันครับคุณปอนด์”ลุงหมายเจ้าของบ้านเอ่ยถามลูกชายผู้มีพระคุณที่ให้ความช่วยเหลือจนเขาสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวลงหลักปักฐานจนกลายเป็นเศรษฐีที่ดินในละแวกนี้ได้ “ก็ตั้งใจมาที่นี่แหละครับ ว่าแต่พี่หมึกออกเรือไปหรือยังครับลุง” “ออกไปตั้งแต่คืนวาน ป่านนี้คงลอยลำอยู่กลางอ่าวโน่นแล้ว”ลุงหมายตอบกลับมาในสำเนียงคนปราณบุรีขนานแท้ ทำเอาฝรั่งที่พอจะฟังไทยได้บ้างถึงกับทำหน้าเหยเกเพราะไม่เข้าใจในสำเนียงสูงๆ ต่ำๆ ลากยาวหรือปล่อยสั้นเป็นบางคำที่ลุงหมายพูดเลยสักนิด “โธ่!..ผมก็คิดว่าจะทัน ไม่งั้นจะฝากไอ้ฝรั่งตัวโตนี่ไปด้วยคน”ดวงตาคมเข้มที่ปรายมองคนหน้ามุ่ยด้านข้างเรียกเสียงหัวเราะร่าได้จากเจ้าของบ้านผู้ชราอย่างชอบอกชอบใจ “ว่าแต่คุณปอนด์จะรีบไปไหนหรือเปล่าครับ จะค้างคืนหรือว่าชั่วคราว”คำถามที่เอ่ยออกมาทำเอาคนหนุ่มถึงกับสะอึกนึกตามไม่ทันก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างชอบใจในคำถามคะนองวัยอย่างนั้น “โถ..คนหนุ่มครับ เด็กน้อยอยากจะขอค้างคืนด้วยสักคืนสองคืนจะกรุณาหรือเปล่าคร๊าบ..”ภาพปรมะที่ออดอ้อนลุงเจ้าของบ้านทั้งบีบนวดทั้งเอาอกเอาใจทำให้ฝรั

หัวใจสาวเต้นรัวเสียจนรู้สึกเหมือนจะทะลุออกมานอกอก แผงอกกว้างที่เธอแนบใบหน้าอยู่นี้บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งแห่งชายชาตรี กลิ่นกายผู้ชายที่เธอไม่เคยรับรู้..มันสร้างความรู้สึกบางอย่างให้เกิดขึ้นไปทั่วเนื้อตัว อาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวเหมือนคนจะเป็นไข้มันทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะร้องประท้วงในสิ่งที่เขากำลังจะทำ “ปิ่น..ปิ่นรัก”นิ้วมือแกร่งเชยคางมนให้เงยขึ้นมองสบ แววหวาดหวั่นปรากฏอยู่ชัดเจนในดวงตาหวานคู่นั้น เธอไม่ร้อง ไม่ประท้วง ไม่ห้ามปราม เหมือนยินยอมพร้อมใจ เหมือนคาดคิดอยู่แล้วว่าสิ่งนี้จะมาถึงในไม่ช้า “ไม่ร้องเหรอ ห้ามฉันสิ” “ไม่ค่ะ..ไม่ห้าม”เสียงหวานไพเราะเอ่ยตอบ มันยิ่งเรียกเลือดหนุ่มให้สูบฉีดไปทั่วร่างกาย เขา..กำลังรู้สึกประหม่า นี่น่ะหรือที่เขาเรียกว่า..ความรัก ในยามที่ ‘ความรัก’ กำลังจะควบคู่ไปกับการ ‘ทำรัก’ มันให้ความรู้สึกแบบนี้เองหรือ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเกิดความรู้สึกนี้..กับใคร ความรู้สึกที่ไม่ใช่แค่เพียงการปลดเปลื้อง..ความใคร่ “ทำไม..” “ปิ่น..เป็นของนาย นายจะทำอะไรกับปิ่นก็ได้” ดวงตาหวานเสมองไปทางอื่น แม้จะเตรียมตัวเตรียม

แววตาหวานที่ไม่หวั่นไหวมองสบมาอย่างหมายถึงสิ่งที่เธอพูดถึงความสุขที่มีนั้นเป็นจริง ทำให้เขาสะทดสะท้อนใจยิ่งนัก ความสุขเหรอที่เธอเป็นอยู่..ไม่เลย เขาไม่เคยเห็นเลยสักครั้งว่าเธอจะมีความสุขนอกจากเวลามีเจ้าตัวน้อยนั้นอยู่ในอ้อมกอดเท่านั้น นอกนั้นแล้วดวงตาหวานที่เคยสดใสมันกลับสะท้อนออกมาเพียงความทุกข์ระทมอย่างแสนสาหัส เป็นเพราะเขาเองที่..ไม่เข้มแข็งพอ“น้ำค้าง..ยังไม่มีใครหรอกค่ะ ตอนนี้ขอเพียงให้น้องปีโป้แกเติบโตขึ้นอย่างดีที่สุด น้ำค้างก็เพียงพอแล้วค่ะ ไม่อยากได้อะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว”“น้ำค้าง พี่..พี่ขอโทษ” รอยรื้นของน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาคมเข้ม“ฮู้! คุยอะไรกันจ๊ะ เรียกตั้งนานไม่เห็นขาน”“อ้าว..ขึ้นแล้วเหรอครับ ยังไม่ค่ำเลย”“โหย..ถ้านานกว่านี้มีหวังน้องปีโป้เป็นหวัดแน่ น้ำค้างก็..ไม่เรียกขึ้นเลยนะ เดี๋ยวลูกก็ได้เป็นหวัดกันมั่งหรอก”เสียงทุ้มตัดพ้อดังมาจากเจ้าของเรือนร่างสูง ร่างสูงนั้นอยู่ในชุดว่ายน้ำชายแนบเนื้อ มือหนึ่งถือกระป๋องของเล่นชุดตักทรายสีสันสดใส อีกมือหนึ่งจูงมือลูกชายให้เดินตาม“แหม..ก็เห็นยังเล่นกันสนุกเลยนี่คะ มาค่ะ..เดี๋ยวน้ำค้างพาน้องปีโป้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อ