All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 51 - Chapter 60

มิสเตอร์จาง นักธุรกิจวัย 60 ปีชาวฮ่องกง ดูเหมือนจะพอใจในตัวนพนิตย์อยู่มาก อาจเพราะเขาเป็นคนหนุ่มไฟแรงที่จัดได้ว่า ‘รอบจัด’ ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ก็ได้ ความรู้ที่สามารถพูดได้ถึง 4 ภาษานอกจากภาษาไทยที่เป็นภาษาแม่ ทั้ง อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น และฝรั่งเศสนพนิตย์สามารถใช้ได้ดีจนแทบจะไม่เชื่อว่าเขาเป็นคนไทยแท้ 100% ทั้งด้านวัฒนธรรมของแต่ละชาตินพนิตย์ก็สามารถเรียนรู้ธรรมเนียม รู้สิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ พรสวรรค์ของเขาถูกนำออกมาใช้ได้อย่างหมดสิ้น จึงทำให้ชายหนุ่มวัย 35 ปีอย่างเขากลายเป็นบุคคลที่เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ทั่วโลกต้องพูดถึงธุรกิจตัวใดที่มีชายหนุ่มที่ชื่อว่า ‘นพนิตย์’ ออกโรงวางแพลนการตลาดให้นั้น เหมือนจะยิ่งการันตีว่าดีเยี่ยมอย่างที่ไม่ต้องเจาะหาประเด็นด้อยให้เมื่อย เพราะช่องโหว่ที่ควรอุด นพนิตย์ไม่น่าจะปล่อยให้พลาด ส่วนจุดเด่นที่มีอยู่เต็มเปี่ยมนั้น ชายหนุ่มก็สามารถคิดงานพรีเซนต์ออกมาจนทำให้ธุรกิจตัวนั้นกลายเป็นกระแสความต้องการขึ้นมาได้ในทันที“ขอบคุณมากครับ สำหรับอาหารอร่อยๆ ในวันนี้ มาเมืองไทยครั้งนี้ ประทับใจมาก ดีใจนะครับที่ได้ร่วมงานกับคุณ ถ้ามีโอกาสที่..GOLD..จะได้ร่วมงานกับ

ในขณะที่ท้องน้ำทะเลเริ่มเป็นสีส้มจางเพราะพระอาทิตย์ใกล้ลับลาขอบฟ้าสลับกับแสงไฟนวลจันทร์โซลาเซลล์ที่เริ่มทำงานบริเวณโซนสระว่ายน้ำด้านหน้ายิ่งเหมือนมีมนต์ขลังทำให้เขาอยากอยู่จนถึงเวลา..ค่ำคืน บรรยากาศแห่งนี้ที่มีเพียงเรา..ครอบครัวเล็กๆ พร้อมหน้า พ่อ..แม่..ลูก“ดีเลย ขอผมอาบน้ำให้เขาได้ไหม มาครับปีโป้ เดี๋ยวลุงปอนด์อาบน้ำให้นะ เอาหุ่นยนต์ไปเล่นด้วยเนอะ”เขาเพียงหันมาพูดกับเธอ เหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอสื่อเลยสักนิด ก่อนจะหันกลับไปชวนเจ้าตัวน้อยเก็บของเล่นไปเล่นต่อกันในห้องน้ำ ไม่ได้รอ ไม่ได้ฟัง ไม่ได้หวังให้เธอได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไรเลยสักอย่าง“เอ่อ..คุณปรมะ เดี๋ยวดิฉันอาบให้เขาเองได้ค่ะ นี่มันก็เย็นแล้ว..”“อ้อ..ไม่ต้องกังวลนะ คุณชัฎเขาจะมาพรุ่งนี้น่ะ เมื่อสักครู่ผมโทรคุยกันแล้ว เห็นว่าทำธุระยังไม่เสร็จก็เลยจะมาถึงตอนสายๆ คุณชัฎยังฝากให้ผมช่วยดูแลคุณและปีโป้ด้วย ไม่ต้องเกรงใจนะ เรื่องแค่นี้ผมทำได้สบายอยู่แล้ว เอ..เย็นแล้วจริงๆ รู้สึกหิวแล้วสิ ยังไงเผื่ออาหารเย็นให้ผมด้วยละกัน ไปครับปีโป้ ไปอาบน้ำกัน”ร่างสูงที่อุ้มเจ้าตัวน้อยพลางโอบอุ้มกันเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเสียงหัวเราะร่าของทั้งล

เสียงคลื่นซัดสาดชายหาดกลบเสียงหื่นหอบของคนสองคนที่กอดเกี่ยวรัดกันและกันอย่างแนบแน่นในขณะนี้ น้ำทะเลที่ซัดเข้าหาชายฝั่ง กระทบกายเนื้อทุกครั้งที่สัมผัส เม็ดทรายนับหมื่นแสนที่ต้องกระทบผิวกายทั้งความหนาวเหน็บแห่งทะเลยามค่ำคืน ไม่ได้ช่วยผ่อนคลายความเร่าร้อนของคนทั้งคู่ได้เลยสักนิดหนึ่งชายคลานเข่าใช้สองมือยันผืนทรายชุ่มชื่นน้ำ พลางจิกกดนิ้วมือจมลงไปด้วยความรู้สึกซ่านเสียวและจากแรงกระแทกกระทั้นจากด้านหลังเกินกว่าจะสามารถระงับไว้ได้ ริมฝีปากแดงระเรื่อดั่งสตรีห่อขึ้นส่งเสียงครวญครางโดยไม่ต้องเก็บกด บ้างก็สบถคำหยาบคายที่ยิ่งช่วยปลุกเร้าอารมณ์ของคนด้านหลังได้เป็นอย่างดี ชายหนึ่งยืนคู้กายซ้อนอยู่ด้านหลัง ท่อนขาแกร่งกางออกค้ำยันกาย ฝ่ามือหนึ่งโน้มไปข้างหน้าค้ำกับผืนทราย อีกฝ่ามือหนึ่งจับกระชับที่เอวสอบยึดมั่น พลางโหมกระหน่ำแรงทั้งหมดที่มีลงไปที่คนใต้ร่าง ยิ่งคลื่นโหมเข้าใส่ร่างสูงใหญ่ยิ่งถลาตามแรงลมแรงคลื่นกระแทกกระทั้นความเป็นตัวตนลงสู่คนใต้ร่างอย่างไม่ปราณีความรุนแรงสอดผสานกับความอึดและทนของคนใต้ร่าง คนหนึ่งชอบที่จะใช้ความรุนแรงกับอีกคนที่ต้องการความรุนแรงนั้นมาเติมเต็มความอ่อนแอของต

ปิ่นดาวที่สั่นเหมือนเจ้าเข้าจ้องมองมายังปิ่นรักอย่างอาฆาตแค้นแต่แววตาที่มองเวคินนั้นมันกลับเป็นแววตาที่ปิ่นรักถึงกับหนาวสะท้านขึ้นไปถึงในอก“พี่หมึกคะ นี่มันอะไรกัน ปิ่นงงไปหมดแล้ว พี่หมึก..”เสียงหวานที่เบาหวิวดังละเมอกับดวงตาหวานที่ฉายแววคลางแคลงอย่างถึงที่สุดจ้องมองไปยังคนที่จะตอบคำถามเธอได้อย่างกลัวๆ กลัวคำตอบที่จะต้องรับรู้มันจะทำร้ายหัวใจเธอจนแหลกสลาย แสงสว่างหนึ่งเดียวที่เธอมีดูเหมือนจะริบหรี่แทบดับลงอยู่ตรงหน้า“พี่หมึก! ตอบมานี่มันอะไรกัน พี่หมึกเป็นอะไรกับนังปิ่น! บอกดาวเดี๋ยวนี้ นังปิ่นมันเป็นอะไรกับพี่! พี่หมึก!”ปิ่นดาวตรงเข้ายื้อยุดท่อนแขนแกร่งอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ แต่ทว่าดวงตาคมแข็งกล้าที่มองตอบกลับมานั้นมันกลับทำให้ปิ่นดาวชะงักรู้ตัว ร่างอวบอิ่มชะงักลดมือที่จับอยู่ที่แขนเขาลงโดยเร็ว อารมณ์เขาเธอรู้ว่ามันร้ายขนาดไหน ถ้าอยากได้เวคินเธอรู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไร“ปิ่นรักเป็นเมียฉัน อย่างถูกต้องตามกฎหมาย รู้แค่นี้พอใจแล้วใช่ไหม”เสียงห้าวที่เอ่ยตอบไม่แยแสสักนิดที่เห็นตัวเธอครูดตัวลงกับพื้นอย่างหมดท่าผิดกับปิ่นรักที่มองมาอย่างแคลงใจ ฝ่ามือแกร่งกระชับเข้ากับต้นแขนบอบบ

“ผัวแกก็ผัวฉันเหมือนกัน และฉันก็เป็นเมียมาก่อนนังเด็กเมื่อวันซืนอย่างแกด้วย นังปิ่นแกอย่าคิดนะว่าจะแย่งพี่หมึกไปจากฉันได้ แม่แกยังไม่มีปัญญาแล้วนับประสาอะไรกับแก ฮ่า ฮ่า ฮ่า..” ปิ่นดาวแสยะยิ้มพร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“ไอ้ที่นอนกันครั้งสองครั้งเขาไม่เรียกว่าผัวหรอกนะน้าดาว เพราะถึงเราจะเรียกเขาว่าเป็นผัวแต่เขาไม่ได้คิดว่าเราเป็นเมีย น้าดาวก็ไปคิดเอาเองละกันนะว่าเขาเรียกว่าอะไร แต่สำหรับปิ่น ปิ่นเป็นเมียพี่หมึก ไม่ใช่น้าดาว พี่หมึกขึ้นรถ! ปิ่นรอนานแล้วนะ”ดวงตาหวานสีเขียวเข้มขึ้นตวัดมองหน้าสามีที่ได้แต่ยืนยิ้มราวถูกอกถูกใจคำพูดของเธอนักหนาก่อนจะสะบัดแขนที่ถูกเกาะกุมและรีบรุดขึ้นในตำแหน่งคนขับทันที“กรี๊ดดดดด.. อีปิ่น! อีบ้า! อีคนอกตัญญู แกจะต้องได้เห็นดีกับฉันแน่ คอยดูเถอะแกฉันจะเอาพี่หมึกคืนมาให้ได้ อีมุก อีบ้า! ตายแล้วยังจะเหลือเชื้อไว้เป็นมารผจญน้อง อีเลว..เลวทั้งแม่เลวทั้งลูก อี-อก-อง!”ปิ่นรักมองภาพน้าสาวที่เต้นแร้งเต้นกาปากก็ร้องด่าอะไรปาวๆ ออกมา แม้จะไม่ได้ยินแต่จากสีหน้า แววตาและกิริยาเต้นเร้านั้น เธอก็รู้ได้ว่ามันคงจะไม่โสภาเท่าไร ดวงตาหวานสีเขียวตวัดมองคนขับที่ไม่ได้พูดอะไรแต