All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 41 - Chapter 50

“ไงครับคุณชัฎ อาหารเย็นอร่อยมากไหมครับ”เสียงทุ้มไพเราะแสนจะคุ้นเคยดังออกมาจากโซนระเบียงห้องพักทำให้ชัฎพงษ์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องชะงักฝีเท้าในทันที“อ้าว..นพ กลับมาเมื่อไร ทำไมไม่เห็นรถเลยล่ะ”“สักพักแล้วครับ รถให้พินิจขับกลับไปน่ะครับ พรุ่งนี้จะได้มารับแต่เช้าได้” ดวงตาคมเข้มจ้องมองเจ้าของร่างสูงอย่างจับพิรุธ“คุณชัฎ..ยังไม่ตอบเลยนะครับ ว่าอาหารเย็นอร่อยมากไหม”“อร่อยอะเร่ยอะไรล่ะ พอดีเจอคนรู้จัก..ก็คุณปอนด์ไง ยายน้ำค้างกับปีโป้ไปเจอเขาเมื่อตอนกลางวัน เขาก็เลยอยากมาทานข้าวด้วยตอนเย็นก็เท่านั้น สงสัยจะติดใจนายปีโป้ของเรานั่นแหละก็เลยตามมา ชัฎก็เลยคิดว่าจะชวนคุณปอนด์มาเขียนภาพประดับรีสอร์ทให้..ก็เท่านั้น”ชัฎพงษ์ที่ตอบคำถามไปพลางหยิบจับเสื้อผ้าออกจากตู้เพื่อเตรียมอาบน้ำ โดยไม่ลืมที่จะจัดให้เขาอีกชุดหนึ่งวางไว้บนเตียง กิริยาพูดไปเรื่อยๆ โดยไม่มองหน้ามันยิ่งทำเขาแทบจะหมดความอดทน แต่ก็จำต้องเก็บไว้เพราะเขาคิดว่าเขาเห็นอะไรที่มากกว่านั้น“ไม่ใช่ว่าเขาติดใจยายน้ำค้างหรือครับ ถึงได้ตามมา ก็น้องเราน่ะสวยใช่เล่น ใครจะไปรู้ว่ามีลูกแล้ว น้ำค้างแกยังสาวยังสวยกว่าผู้หญิงหลายๆ คนอีกนะครับ”ดวงตาค

ท้องฟ้าเริ่มให้สีส้มจางอันเป็นสัญญาณล่วงสู่วันใหม่ รถเก๋งคันงามยังคงทะยานไปข้างหน้าอย่างรีบเร่ง คนขับที่ดูเคร่งเครียดไม่พูดจามาตั้งแต่เมื่อค่อนดึกที่ผ่านมาทำให้คนที่นั่งด้านข้างนี้เริ่มไม่พอใจมากขึ้น แต่ทั้งหมดนั้นมันยังไม่เท่าสิ่งที่ต้องทิ้งมาเพราะคำบัญชาอันเป็นประกาศิตว่าเขาจะได้ในสิ่งที่ปรารถนาหรือไม่ สัญญาณไฟเลี้ยวซ้ายเพราะตัวรถกำลังแล่นผ่านด้านหน้าเขาวัง..ตรงเข้าสู่กรุงเทพฯ “นี่ใจคอจะไม่พูดไม่จากันเลยหรือไง นพ..”น้ำเสียงกระชากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมีผลให้คนขับเหมือนจะคอแข็งขึ้นเป็นเอ็น เมื่อเห็นดังนั้นน้ำเสียงจึงต้องอ่อนลงเพราะเริ่มรู้ถึงอารมณ์ของคนขับขึ้นมาครามครัน ‘อย่าชวนคนขับ..ทะเลาะ’ ยังต้องจำให้ขึ้นใจ เพราะเมื่อก้าวขึ้นรถ..ชีวิตก็เหมือนจะฝากไว้กับเจ้าพาหนะคันสวยและฝีมือคนขับนี่เสียแล้ว หากเขาไม่พอใจขึ้นมามีหวังได้ไปนอนอ่านหนังสือพิมพ์ข้างทางแน่ๆ “นพ..เป็นอะไร ทำไมไม่พูดกับชัฎเลย.. ถ้าชัฎทำอะไรให้นพไม่พอใจ..ชัฎขอโทษ นพอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ชัฎไม่สบายใจ”ฝ่ามือนุ่มนิ่มวางทาบอยู่บนฝ่ามือใหญ่ที่วางไว้บนเกียร์ขับเคลื่อน สัมผัสบางอย่างที่เจืออยู่นั้

ร่างน้อยถูกพาตัวเข้าห้องฉุกเฉินในทันทีที่ถึงโรงพยาบาล แม้ศิศิราจะขอตามเข้าไปในนั้น แต่ทั้งแพทย์และพยาบาลก็ไม่อนุญาตให้เข้าไปได้ เธอถึงทำให้แค่เพียงยืนเกาะห้องฉุกเฉินไปสะอื้นไห้ไปปรมะมองภาพนั้นด้วยความหดหู่ใจ ลูกชายตัวน้อยของเขา..แม้จะเพิ่งเจอกันเพิ่งได้รับรู้ว่าเด็กชายตัวน้อยนี้เป็นใคร เขายังรู้สึกรัก รู้สึกเอ็นดูเจ้าตัวน้อยมากมาย แล้วเธอล่ะ..เธอเลี้ยงดูฟูมฟักลูกน้อยของเธอมากว่า 4 ปี เธอจะชอกช้ำใจเพียงไหน หากดวงใจนั้นจะต้องถูกพรากจากไป “น้ำค้าง..”ทันทีที่เสียงทุ้มอ่อนโยนดังอยู่ด้านหลังพร้อมกับฝ่ามืออบอุ่นวางทาบอยู่บนไหล่ ศิศิราก็ไม่อาจต้านทานจิตใจที่อ่อนล้าในขณะนี้ได้อีกต่อไป ร่างบางโผเข้าหาเขาพร้อมทั้งเปล่งเสียงร้องไห้อย่างไม่อาจระงับได้ “น้ำค้าง..ลูกต้องไม่เป็นอะไร เขาจะอยู่กับเรา น้องปีโป้จะไม่เป็นอะไร เชื่อผมนะ..เชื่อผม”ปรมะโอบกอดร่างบอบบางที่สั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น หยาดน้ำตาไหลซึมลงสู่แผงอกเหมือนจะซึมผ่านไปจนถึงหัวใจ ความสะเทือนใจที่เธอได้รับมันสื่อไปถึงหัวใจของเขาได้อย่างง่ายดาย ความรู้สึกหวงแหนเลือดในอกมันเป็นอย่างนี้..เขารู้สึกแล้ว.. “เอ่อ.

รอยยิ้มน้อยๆ ที่มองเห็นลักยิ้มเก๋อยู่ข้างแก้มปรากฏอยู่บนใบหน้า แก้มยุ้ยๆ นั้นเหมือนจะอมยิ้มไม่หยุดเมื่อคนโตตัวที่นั่งอยู่ด้านข้างเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟังได้ตลอด จะมีบ้างที่หยุดรอฟังคำถามที่ฉายแววฉลาดหลักแหลมเมื่อยามโตขึ้น ศิศิราจำต้องชะงักเท้าไว้เพียงนั้นเพราะภาพที่เธอเห็น ภาพความสุขของลูกชายและ..เขา ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันเป็นอย่างมากนั้น จะไม่ให้คนทั่วไปทักผิดได้อย่างไร และหากเขายังคงพัวพันกับเธออยู่อย่างนี้ สุดท้ายแล้วความลับก็คงไม่อาจเป็นความลับได้อีกต่อไป ถึงตอนนั้นเธอจะทำยังไงได้ ‘โชคดีนะครับ ที่คุณพ่อรู้จักวิธีการปฐมพยาบาลเด็กจมน้ำเบื้องต้น ไม่งั้นเราอาจไม่โชคดีอย่างนี้ ถ้าคนไทยทุกคนได้รับการอบรมในเรื่องนี้อย่างถูกวิธี ผมคิดว่า..เด็กไทยคงไม่เสียชีวิตเพราะเหตุจมน้ำกันมากถึงขนาดนี้แน่’สิ่งที่คุณหมอเจ้าของไข้บอกแก่เธอยังคงก้องอยู่ในหู..เขาช่วยลูกให้รอดชีวิต เพราะเขา..หัวใจของเธอจึงยังคงอยู่ เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือทำให้เธอสะดุ้งตกใจทั้งเสียงที่ได้ยินและทั้งเจ้าของดวงตาคมเข้มที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยนคู่นั้น “ค่ะ..พี่ชัฎ ค่ะ

“นะ..น้ำค้างให้โอกาสผม..”เสียงทุ้มเว้าวอนเปี่ยมไปด้วยความหวานระรื่นใบหูมันกำลังทำให้เธอทนไม่ได้มากยิ่งขึ้น“คุณปรมะคะ ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นนางวันทองสองใจนะคะ คุณจะให้ฉันเปิดโอกาสให้กับคุณ ในขณะที่สามีของฉันยังอยู่อยู่ทนโท่หรือคะ คุณไม่เข้าใจศีลข้อ 3 เลยหรือยังไง”“เข้าใจสิ ใครว่าผมไม่เข้าใจ ศีลข้อ 3 ไม่ผิดลูกผิดเมียผู้อื่น คุณ..คิดว่าผมทำผิดศีลข้อนั้นจริงๆ เหรอ น้ำค้าง..คุณรู้ดีกว่าใครว่าผมผิด..หรือไม่ผิด”“คุณปรมะ..คุณนี่มัน ฉันหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ! พูดเท่าไรคุณก็ไม่ฟัง คุณไม่เข้าใจหรือจริงๆ แล้วคุณแกล้งไม่เข้าใจกันแน่”ศิศิราเหลียวมองคนที่อยู่ด้านหลัง สิ่งที่เขาพยายามพูดพยายามทำ จริงๆ แล้วมันทำให้เธอใจอ่อน..มันทำให้เธอยอม แต่บางสิ่งบางอย่างที่มันค้ำคอเธออยู่นี้ ‘เขา’ ไม่มีวันที่จะเข้าใจ สิ่งที่ดูเหมือนจะดีที่สุดก็คือ อยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้“น้ำค้าง..ผมขอร้อง อย่าผลักไสผม คุณไม่รู้หรอกว่าตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ผมต้องอยู่กับความรู้สึกอย่างไร มันอาจจะฟังดูเหมือนบ้า เหมือนโง่..ที่ผมเผลอมีใจให้กับเธอคนนั้น คนที่ผมเพิ่งพานพบแค่ข้ามคืน แต่ผมจะปฏิเสธสิ่งที่หัวใจเรียกร้อ