All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 31 - Chapter 40

“อ้าว! คุณปอนด์มาตั้งแต่เมื่อไรคะ”เสียงหวานที่เอ่ยเรียกมาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงเดินเอี๊ยดอ๊าดที่ใกล้เข้ามา ส่งผลให้เจ้าของร่างสูงที่ยืนเผชิญหน้ากับเพื่อนรักอยู่นี้ยกยิ้มในแววตาอย่าง..รู้แล้วนะว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่กิริยาล้อเลียนที่ปรมะทำกลับยิ่งทำให้ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้น“น้องหนู..นี่เอง มาเมื่อไรล่ะ แล้ววันนี้มีอะไรมาให้พี่กินบ้าง”ภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำอย่างไม่ได้นึกว่ามีคนต่างชาติยืนอยู่ตรงนี้ยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อจัดงอเง้ามากยิ่งขึ้น“หลายอย่างเลยค่ะ ไม่รู้ว่าคุณปอนด์มา จะได้ให้แม่แกงส้มใบกระเพราใส่ปลากระบอกมาให้น่ะค่ะ เลยอดกินของแซบเลย วันนี้มีแต่น้ำพริกเคยกับปลาทูทอดน่ะค่ะ แล้วนายฝรั่งนี่..”ใบหน้าสวยคมอดจะถามถึงคนที่ยืนหน้าบึ้งตั้งแต่ปรมะมาถึงไม่ได้ ดวงตาคมสวยที่มองมาฉายแววกังวลแบบเกรงใจเล็กน้อย ยิ่งเมื่อรู้ว่าเขาฟังไทยไม่ค่อยออกเธอยิ่งไม่สบายใจที่จะพูดภาษาไทยให้รับรู้กันแค่สองคน เพราะเมื่อกี้เพิ่งบอกว่าเขาเสียมารยาทที่มองเธอ เธอก็ไม่อยากที่จะเสียมารยาทสื่อสารภาษาที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้“อ๋อ..ไมค์ เพื่อนพี่เอง รู้จักกันไว้สิ ไมค์เขาจะอยู่ที่นี่อาทิตย์นึงน่ะ แต่ตอนนี้พี่ว่าไมค์เขาอาจเ

เมื่อไม่สามารถยื้อผ้าห่มคลุมกายไว้ได้ ปิ่นรักก็เลยต้องกระทดถอยไปจนชิดข้างฝา ต้นขาเนียนยกขึ้นไขว้กันไว้เพื่อไม่ให้เขาเห็นในสิ่งที่ควรเห็น ในขณะที่ต้นแขนยกชิดปิดทรวงอกและฝ่ามือบอบบางปิดหน้าปิดตาตัวเองที่แสดงอาการร้อนวูบวาบไปด้วยความอาย “ไม่ทำก็ได้ ก็รู้หรอกน่าว่ายัง..ระบม พี่หมึกจะแกล้งปิ่นต่อได้ไง”เสียงแหบห้าวที่เธอกลับคิดว่ามันหวานซะ.. ยิ่งเรียกความร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งกาย แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ลุกล้ำมากไปกว่านี้ดวงตาหวานจึงค่อยๆ ช้อนขึ้นมองสบ “งั้นก็เอาผ้าห่มมา” “ให้ก็ได้ แต่..ไหนลองเรียก..พี่หมึก..สิ ว่าไงล่ะ แค่เรียก..แลกกับผ้าห่มทั้งผืนเชียวนะ หรือว่าอยากจะได้แค่ผ้าเตี่ยว”สิ่งที่เขาพูดทำให้เธอสยองขึ้นมาจริงๆ ถ้าเขาทำตามพูดแล้วให้เธอแค่..ผ้าเตี่ยวจริงๆ เธอจะทำยังไง เธอไม่ต้องอยู่ในนี้ไปตลอดหรือนี่ “ว่าไง ไหนลองเรียกว่า..พี่หมึกจ๋า..สิ”รอยยิ้มจากคนตัวโตยังกับยักษ์ที่เธอเห็น ปิ่นรักกลับคิดว่ามันพิลึก คนตัวสูงใหญ่และก็ดำมากๆ อย่างนายหมึก แต่มาทำท่ายิ้มกระลิ้มกระเลี่ยกับเธอ ถึงมันจะดูขัดๆ กันชอบกล ในความพิลึกที่คิดนั้นมันกลับซ่อนไว้ด้วยความน่

ความงดงามวิจิตรที่มองเห็นได้คงล้วนมาจากแรงศรัทธาแห่งแก่นแท้พระพุทธศาสนา จากป้ายที่ติดเชิญเช่าจองวัตถุมงคลเพื่อเป็นปัจจัยในการก่อสร้างกุฏิหลังใหม่และโบสถ์ที่ยังไม่เสร็จนั้นทำให้เธอตัดสินใจจูงมือป้อมๆ นั้นเข้าไปในทันที หลังจากได้ทำบุญและเช่าวัตถุมงคลเพื่อเป็นศิริมงคลแล้ว แม่ลูกจึงพากันเดินมาด้านหน้าชายหาด เรือประมงกว่า 30 ลำจอดเรียงรายกันเป็นแถวสลับกันไปมา น้ำที่ลดลงไปเกือบ 100 เมตรทำให้เรือเหล่านั้นเหมือนจะขึ้นมาจอดเกยอยู่บนชายหาดแต่เพราะเมื่อคืนได้เห็นแล้วว่าเวลาน้ำขึ้นนั้นสูงจนถึงขอบด้านบนของรีสอร์ทที่พัก เรือเหล่านี้ก็คงเข้ามาจอดก่อนที่น้ำจะลดลงไปแน่ๆ สุดสายตาที่ทอดยาวลงไปในทะเลนั้นจะเห็นเป็นฉากทิวเขานับสิบยอดที่สลับกันไปมาสูงบ้านต่ำบ้าง ‘เขาสามร้อยยอด’ เธอรู้แค่นั้นแต่จะถึงสามร้อยยอดจริงอย่างชื่อหรือไม่ก็ไม่รู้ชาวประมงหลายสิบคนยังอยู่ที่บริเวณชายหาดใต้แนวสนที่ขึ้นเรียงรายเป็นทิวยาว ผู้ชายน่าจะเป็นคนออกเรือ ส่วนผู้หญิงที่เห็นกำลังง่วนอยู่กับการแกะปูม้าเป็นๆ ใส่ตะกร้าพลาสติก หรือไม่ก็คัดแยกปลาหมึกสดตัวโตๆ ใส่กะบะตามขนาดของตัวหมึกเพื่อสะดวกในการตีราคา กิจกรรมยามสายนี้ทำให้

เจ้าของร่างสูงที่ยืนหันหน้าออกสู่ทะเลทำให้ศิศิราที่เพิ่งก้าวพ้นออกจากประตูห้องน้ำต้องชะงักเท้านิ่ง ไม่ได้ตกใจแต่ว่าแปลกใจมากกว่า ไม่เคยเลยสักครั้งที่..สามีแต่ในนามนี้จะก้าวล้ำเข้ามาในห้องส่วนตัวโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต “เอ่อ..พี่ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ได้บอก” ร่างสูงที่หันมาพร้อมกับรอยยิ้มเก้อๆ เหมือนประดักประเดื่ออะไรบางอย่าง “ค่ะ..ไม่เป็นไรค่ะ พี่ชัฎมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ” เธอถามแต่ดวงตาหวานกลับรอบสังเกตปฏิกิริยาที่ผิดปกตินั้น “เอ่อ..น้องปีโป้บอกว่า..คุณปอนด์จะมาทานข้าวด้วยตอนเย็น พี่..ไม่แน่ใจ ว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า ก็เลยอยากจะมาถามน้ำค้างให้แน่ใจอีกทีน่ะ”“เอ่อ..ใช่ค่ะ คุณปรมะ”คำพูดเหมือนกล้าๆ กลัวๆ ผิดวิสัยที่คนอย่างชัฎพงษ์จะเป็นยิ่งทำให้ศิศิรารับรู้ได้ถึงความผิดปกติมากยิ่งขึ้น“แต่พี่ชัฎไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวน้ำค้างจะบอกทางรีสอร์ทให้ช่วยแจ้งคุณปรมะว่าเรามีธุระต้องรีบกลับกรุงเทพฯ ด่วน! เขาคงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ”ธุระที่เขาบอกตั้งแต่เธอกลับมาถึงเป็นผลพลอยได้ที่เธอไม่ต้องหาทางหลบหลีกคนที่ไม่อยากเจอหน้า“ได้ไงล่ะ ถ้าคุณปอนด์จะมาพี่ต้องอยู่ให้ได้ เ

ชัฎพงษ์มองตามหลังรถบิ๊กอัพคันโตที่ค่อยๆ แล่นจากไปแต่ยังคงมองเห็นดวงไฟแดงๆ ข้างท้าย ดวงตาคมเฉี่ยวมีประกายวาดหวังว่า..สิ่งที่คาดคิดไว้อาจเป็นจริง เพราะนพนิตย์เองในทีแรกที่คิดว่ายากแสนยาก แต่เมื่อสามารถทำให้นพนิตย์ยอมเปิดตัวสิ่งที่ว่ายากกลับได้มาอย่างง่ายๆ แล้วทำไมเขาถึงจะทำให้ปรมะเปิดตัวเองไม่ได้ บางทีปรมะอาจจะแค่..ยังค้นหาตัวเองไม่เจอก็ได้ แต่สิ่งที่จะต้องจัดการอย่างเร่งด่วน! เพื่อไม่ให้สิ่งที่หวังไว้หลุดลอยก็คือ...“น้ำค้าง..น้ำค้าง..น้ำค้าง..เปิดประตูเดี๋ยวนี้! น้ำค้าง..”ชัฎพงษ์ทื่ยืนเคาะประตูห้องศิศิราอย่างหัวเสีย เพราะคนที่คิดว่าอยู่ด้านในนั้นออกมาเปิดได้ไม่ทันใจ“ค่ะ..พี่ชัฎ น้ำค้างเปิดแล้วค่ะ.. เปิดแล้ว”ศิศิรารีบเปิดประตูมือไม้สั่น เสียงที่ได้ยินนั้นนานอยู่แล้ว แต่ความกลัวอะไรบางอย่างจึงทำเป็นไม่ได้ยินเสีย หวังเพียงว่าคนที่ร้องเรียกอยู่นั้นจะเข้าใจว่าเธอนอนแล้วและเลิกเคาะไปเอง แต่แล้วเธอก็รู้ว่าคิดผิดเพราะถ้าคืนนี้เธอไม่เปิดก็มีหวัง ชัฎพงษ์คงจะเคาะเรียกจนถึงเช้าหรือไม่ก็หากุญแจจากทางรีสอร์ทไขเข้ามาแน่“ทำอะไรอยู่ เรียกตั้งนานไม่มาเปิด”เสียงกระชากก่อนที่จะเดินนำไปอีกทาง เมื่อเ