All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 81 - Chapter 90

กัญจน์ขับรถออกมาตามเส้นทางที่จะเข้าสู่ตัวเมืองเวียงจันทน์ แน่ใจว่าดาลาวันจะต้องออกมาทางนี้ เพราะถ้าเธอจะไปปากซันก็ต้องไปขึ้นรถโดยสารที่สถานีขนส่ง ดวงตาคมเข้มสอดส่ายมองหาเจ้าของเรือนร่างแบบบางผ่านความมืดที่เริ่มมากขึ้นทุกที ดาลาวันน่าจะยังเดินออกมาไม่ไกล แต่ตลอดระยะทางที่ผ่านมา เขายังไม่พบใครสักคน“ดาว ไปอยู่ที่ไหนกันนะ”หัวใจร้อนรนจากความห่วงหาครั้งแรกในชีวิต เมื่อมองไปทางไหนก็ไม่พบเธอกัญจน์ยอมรับกับหัวใจอย่างไม่มีข้อโต้แย้งว่าเขารักดาลาวันจนหมดหัวใจจริงๆ ชีวิตที่มีแต่ผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง มีแต่ความสุขที่พวกเธอหยิบยื่นและเขาก็สนองตอบอย่างไร้การผูกพัน แต่ในเวลานี้เขาอยากผูกตัวเองไว้กับดาลาวัน อยากผูกมัดเธอไว้กับเขาตลอดเวลา ไม่อยากให้เธอไปไหน ไม่อยากให้เธอคลาดสายตา และไม่อยากให้เธอต้องเสียใจเพราะเขาภาพใบหน้าซีกที่ขึ้นเป็นรอยนิ้วกับวาวน้ำตาของคนที่มองมาอย่างตัดพ้อผุดวาบขึ้นในความคิด เขาทำให้เธอต้องร้องไห้ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรนมากขึ้นกว่าเก่า เพราะไม่รู้ว่าควรจะไปตามหาดาลาวันจากที่ไหน ทั้งที่เธอไม่น่าจะเดินได้ไวกว่ารถของเขา แต่เขากลับหาเธอไม่พบ“ไปที่ไหนนะดาว มืดค่ำอย่างนี้ ไปไหนกันนะ ไ

“ไม่ทานเหรอคะ”ดาลาวันช้อนสายตาขึ้นมองดูเขา ยิ้มแหยเมื่อความร้อนวูบขึ้นใบหน้า เพราะเธอควรจะถามเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ไม่ใช่พอรู้สึกจะอิ่มก็เลยเริ่มคิดถึงคนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร“อื้อ... ไม่ล่ะ”“ทำไมล่ะคะ”“ดาว...”“คะ”“พูดเพราะๆ กับพี่แบบนี้ตลอดไปนะ เวลาดาวพูดมีคะมีขา ดาวน่ารักมาก ยิ่งถ้าเรียก... พี่กัญจน์ขา... ก็จะน่ารักที่สุด”“บ้าเหรอ! พี่จะมาพูดอะไรตอนนี้ ทานไม่ลงพอดี”ดาลาวันก้มหน้าที่ร้อนวูบจนแทบระงับความอายไม่อยู่ ตามองเพียงจานข้าว ก่อนจะใช้ช้อนเขี่ยไปมาเพราะกินไม่ลงจริงๆ“ทานไม่ลงหรือว่าอิ่มแล้วกันแน่ นี่พี่เห็นดาวทานไม่หยุดเลยนะ”“ก็คนมันหิวนี่นา ของตั้งเยอะ ไม่ทานด้วยกันจริงๆ เหรอ”“ใครสั่งก็ต้องรับผิดชอบสิ”“อ้าว! ดาวสั่งเผื่อสองคนนะ พี่กัญจน์ไม่ทานทำไมไม่บอกล่ะ”“ทำไมไม่บอกล่ะคะ”ดาลาวันชะงักไปชั่วครู่เพราะเขาย้อนคำพูดล้อเลียนให้เธอพูดไพเราะกว่านี้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นส่งสายตามองค้อนไปที่เขาให้รู้ว่าเธอไม่พอใจ“พี่หิว”กัญจน์เปลี่ยนเรื่องและก็ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆ จากใบหน้าสวย ทว่าเมื่อเขาบอกว่า ‘หิว’ อะไร คนหน้าสวยก็เปลี่ยนเป็นอึ้ง“พี่หิวดาว...”..ทันทีที่ป

กัญจน์โอบอุ้มร่างแบบบางเดินมาที่ส่วนแห้ง วางบั้นท้ายของ ดาลาวันบนเคาน์เตอร์หน้ากระจกกว้าง ฝ่ามือแกร่งแยกต้นขาเรียวยาวออกจากกัน“พี่กัญจน์!” ดาลาวันตื่นตกใจ เมื่อบั้นท้ายเกยอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างหมิ่นเหม่“พี่จะทำให้ดาวมีความสุข” เขาพูดขณะแทรกร่างอยู่ที่กึ่งกลางดอกไม้ของเธอ“เอ่อ... แต่พี่กัญจน์ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะ” ดาลาวันหันหน้าหนีไม่กล้ามองตัวตนของเขาที่จ่ออยู่ปากทางโพรงดอกไม้อย่างรอเวลา“แต่พี่ยังอาบน้ำให้ดาวไม่เสร็จ เมื่อกี้แค่ทำความสะอาดภายนอก ตอนนี้พี่ขอเข้าไปทำความสะอาดภายในก่อนนะ” พูดพร้อมกับค่อยๆ สอดแทรกเครื่องมือทำความสะอาดเข้ามาจน ดาลาวันต้องหลับตากัดริมฝีปากตัวเองแน่นความอึดอัดคับแน่นจากโพรงดอกไม้ฉ่ำน้ำทำให้กัญจน์ต้องกัดริมฝีปากแน่นเช่นกัน ยิ่งดาลาวันเกร็งตัวพร้อมจิกเล็บมือลงบนต้นแขนของเขา กัญจน์ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกกระตุ้นอารมณ์ให้ยิ่งเตลิดมากยิ่งขึ้น ความตั้งใจแรกว่าจะค่อยๆ ทำอย่างเนิบนาบเชื่องช้าเพื่อยืดเวลาแห่งความสุขให้ยาวนานต้องขาดสะบั้นลง เมื่อแรงบีบรัดจากกุหลาบดอกงามรุนแรงมากขึ้น เพราะเธอกำลังจะล่องลอยสู่สรวงสวรรค์เป็นครั้งที่ 2“พี่กัญจน์ขา... อื้อ... พี่

ดาลาวันรู้สึกตื้นตันในอก เมื่อได้เห็นองค์พระธาตุสีทองงดงามอร่ามตา ในฐานะที่เธอเป็นพุทธศาสนิกชน แค่ได้มาเห็นความเลื่อมใสศรัทธาในพุทธศาสนา เธอก็รู้สึกปลาบปลื้มใจจนน้ำตาคลอ เพราะรับรู้ได้ถึงแรงบุญกุศลที่รายล้อมรอบตัวหลังจากทาน ‘เฝอ’ รสแซบเป็นอาหารกลางวัน กัญจน์ก็พาเธอมาสักการะ ‘พระธาตุดำ’ ซึ่งอยู่บริเวณวงเวียน จากนั้นก็ไป ‘หอพระแก้ว’ เดิมเคยเป็นที่ประดิษฐานของ ‘พระแก้วมรกต’ ศิลปะแกะสลักลวดลายนั้นละเอียดลออมากจนไม่คิดว่ามนุษย์จะสามารถเสกสรรงานอันวิจิตรได้ขนาดนี้ และไปต่อที่ ‘พิพิธภัณฑ์วัดสีสะเกด’ ‘อนุสาวรีย์เจ้าศรีสว่างวงศ์’ และไปจบทริปสุดท้ายของแสงอาทิตย์ที่ ‘COPE Visitor Centre’‘COPE Visitor Center’ ตั้งอยู่ในศูนย์ฟื้นฟู เป็นนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวของชาวลาวที่ต้องอยู่อาศัย และเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับระเบิดที่ถูกทิ้งปูพรมระหว่างช่วงสงครามเย็น และสถานที่แห่งนี้ก็ทำให้ ดาลาวันต้องเสียน้ำตาเพราะการจัดแสดงนิทรรศการที่สะท้อนถึงความโหดร้ายของโลกมนุษย์ และสงครามก็ไม่ก่อประโยชน์ให้แก่ผู้ใดนอกจากความสูญเสียและคราบน้ำตาของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะเรื่องราวของ ‘Hamm – เด็กชายผู้ไม่น่าจะเ

เป็นไปตามคาดเมื่อแผนการไปเที่ยวหลวงพระบางในเช้าวันนี้ต้องล้มเลิกไปโดยปริยาย เพราะคนขับรถและผู้โดยสารตื่นสาย และ ดาลาวันก็โทษว่าเป็นความผิดของกัญจน์ที่ไม่ห้ามปราม ทำให้เธอทั้งเหนื่อยทั้งเพลียและทั้งอดไปเที่ยวที่หลวงพระบางอย่างที่ตั้งใจไว้“ยิ้มหน่อยสิครับดาว มันไม่ใช่ความผิดของพี่นะ” กัญจน์หันมาส่งรอยยิ้มเย้าดาลาวัน ขณะสองมือจับพวงมาลัยรถและตามองตรงไปข้างหน้า“แล้วพี่กัญจน์จะบอกว่าเป็นความผิดของดาวเหรอ พี่ตั้งใจมอมเบียร์ดาวหรือเปล่าเนี่ย”ดวงตาวาววับต้องการเอาเรื่องทั้งที่หน้าแดงจัด ทั้งอายทั้งโกรธที่เขาบอกว่าเธอเป็นฝ่ายเรียกร้องจนร่างกายร้าวระบมไปหมด“พี่จะทำแบบนั้นทำไม ดาวคิดดูดีๆ นะ ใครกันที่เป็นคนคะยั้นคะยอให้พี่สั่งอ่ะ แล้วใครกันที่ขอชิมหน่อยๆ แต่กลับดื่มไปทั้งแก้ว พี่เหรอ” กัญจน์หัวเราะเบาๆ เมื่อดาลาวันอายจนพาลไม่เลิก“ไม่รู้อ่ะ พี่กัญจน์ตื่นสายด้วย”“อ้าว! ก็ใครล่ะที่ทำให้พี่ตื่นสาย พี่บอกไม่เอาแล้วไม่เอาแล้ว แต่ดาวก็ไม่ยอม ปลุกพี่ไม่หยุด ทั้งกอดพี่ ทั้งลูบ ทั้งคลำ ขยำ และก็...”“ว้าย! อย่าพูดนะอย่าพูด”“พี่ก็บอกแล้วว่าไม่ไหวไม่ไหว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย แต่ดาวก็ไม่ยอมจะเอาให้ได