All Chapters of หมอขาอย่ากินดุ : Chapter 61 - Chapter 70

“ห๋า! ยังมีความคิดที่จะซื้อของใหม่อีกเหรอ” มานพยกมือกุมขมับแล้วเดินมาหาที่นั่งตรงโซฟาซึ่งก็มีต่างหู,สร้อยคอ,กำไลวางกองอยู่บนโต๊ะ“เรานี่ไม่เคยนึกเสียดายเงินเลยหรือไงนะ”“แต่ถ้าไม่ได้ซื้อมันเสียดายมากกว่านี่” มาริสาทำแก้มป่องแล้วเดินไปกอดคอพี่ชายจากด้านหลังแล้ววางคางตรงไหล่ของพี่ชาย “พี่หม่อนคิดในแง่ดีหน่อยซิคะ ถ้าไม่มีคนอย่างเมี่ยงคนทำเค้าจะขายใครได้ แล้วของพวกนี้มันแพงเพราะไอเดียแล้วคุณภาพมันก็ดีด้วย”“ใช่! พวกบ้าช้อปฯเท่านั้นแหละที่ทำให้หลุยติ๊งต๊องหรือกระเป๋าป้าดาเจริญรุ่งเรืองอย่างนี้ ใบเมี่ยงต้องคิดถึงตอนที่พวกเราเคยลำบากมาซิ สมัยนั้น...”“สมัยนั้น...พ่อแม่อดมื้อกินมื้ออยู่อย่างลำบากกว่าจะได้เงินแต่ละบาทเลือดตาแทบกระเด็น...” มาริสารีบชิงพูดขึ้นก่อน “พูดมาตั้งแต่ใบเมี่ยงยังเด็กแล้วนะ”“แล้วมันเข้าไปในสมองบ้างไหม” เขาทำหน้าดุ พูดไปก็เท่านั้นเพราะมาริสาเกิดตอนที่ครอบครัวสบายแล้วกิจการมั่งคงเรียกว่าตอนนั้นพวกเขาถูกมองว่าเป็น “เศรษฐีใหม่” เลยทีเดียว มานพหยิบซองสีน้ำตาลออกมาแล้วส่งให้มาริสาที่ยืนมือมารับอย่างงงๆ แต่ดวงตากลมต้องเบิกโตแล้วทำหน้าแหยเมื่อเห็นบิลสารพัดมากมาย

ศิริชัชกลั้นเสียงหัวเราะในลำคอเห็นท่าทางการกินของหญิงสาวหน้าหวานคนนั้นแล้วทำให้เขารู้สึกว่าขนมที่นี่คงอร่อยจริงๆ เขาเป็นคนไม่ค่อยชอบกินขนมของหวานโดยเฉพาะขนมฝรั่งอย่างนี้ แต่ถ้าเป็นขนมไทยๆ บางชนิดที่ไม่หวานมากเกินไปเขาก็โปรดปรานอยู่ไม่น้อย เขานั่งที่นี่อยู่นานจนหมดกาแฟไปสองแก้วแล้ว เพราะยังไม่อยากขึ้นไปคุยงานกับกับหน่วยงานแห่งหนึ่งจึงให้ธนาขึ้นไปจัดการแทน ในขณะที่กำลังคิดอยู่ว่าตัวเองน่าจะขึ้นไปฟังคำพูดประจบสอพลอของคนบ้างจำพวก สายตาของเขาก็เห็นหญิงสาวรูปร่างเพรียวลมเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมชายหนุ่มคนหนึ่ง คราแรกเขาอดคะเนไม่ได้ว่าทั้งสองเป็นคู่รัก แต่ดูไม่ค่อยเหมาะกันนักเพราะชายหนุ่มดูเรียบๆ ง่ายๆ ในขณะที่ฝ่ายหญิงสวยเริดเกินความจำเป็นไปนิด แต่เมื่อเห็นทั้งคู่แยกทางกันและหญิงสาวเดินตรงมาทางเขา เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด หญิงสาวเดินผ่านเขาโดยทิ้งกลิ่นหอมละมุนให้เขาต้องเหลียวตามอย่างที่ไม่เคยเป็น ศิริชัชนึกขำตัวเองที่ตกหลุมเสน่ห์ของผู้หญิงได้ง่ายดายขนาดนี้ ขนาดตอนที่อยู่ลอนดอนเขาไม่เคยพลาดท่าเสียทีผู้หญิงคนไหนง่ายๆ แค่การ ‘ให้ท่า’ ตื้นๆ แบบนี้ก็ทำให้เขาหลงเผล

“ฉันรู้ว่าเงินสองหมื่นจิ๊บๆ สำหรับแก แต่...ถือว่าช่วยเพื่อนก็แล้วกันนะ” มาริสาแสร้งทำหน้าครุ่นคิด “นี่ฉันเห็นว่าเป็นแกหรอกนะ ไม่งั้นฉันไม่ช่วยหรอกยัยหมวยเล็ก” “กรี๊ด! ฉันรักแกจังเลยยัยใบเมี่ยง!” เปมิกากระโดดกอดคอเพื่อนแน่นด้วยความดีใจ “เพื่อน! ฉันรักแกว่ะ” “อี๊! ฉันไม่ใช่เลสเบี้ยนนะยะ” มาริสาแสร้งทำหน้าขยะแขยงแกะมือเพื่อนออกจากคอ ช้องนางหัวเราะคิกคักกับท่าทางเด็กๆ ของเพื่อนสาวสองคนนี้ “แล้วฉันต้องทำไงบ้างละ” “ศุกร์สิ้นเดือนจะมีงานปาร์ตี้ของเหล่าไฮโซ ฉันจะส่งแกเข้าไปแต่ในระหว่างนี้แกต้องแปลงโฉมพร้อมหาข้อมูลเพื่อเป็นคุณหนูมาริสาให้เนียนที่สุดนะ เข้าใจไหม แล้วแกไม่ต้องห่วงเรื่องอื่นสปอร์ตเซอร์เพียบ ทั้งนวดหน้านวดตัวทำเล็บทำผม พร้อม!” “แบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ” ช้องนางหันมาพูดกับเมี่ยง “จากสาวเมี่ยงกลายเป็นคุณหนูมาริสา” “ศุกร์สิ้นเดือน” มาริสาหันหน้าไปทางปฏิทิน “นี่วันที่ห้าแล้วแสดงว่า...” “ใช่แล้วจ๊ะ เพราะฉะนั้นเราต้องรีบหาข้อมูลเพื่อแปลงโฉมให้เมี่ยงกลายเป็นคุณหนูมาริสาทันที!” “ทำไงอ่ะ”

“พรุ่งนี้ตอนเย็นได้ไหมค่ะ” “ตอนเช้าไม่ว่างเหรอ” “เช้าถึงบ่ายไปสปาค่ะ” “สปา? มีเงินพอไปสปาหรือไง” “ยี้! พี่หม่อนอะไรพูดจาน่าเกลียด! เมี่ยงก็ทำงานมีเงินเหมือนกันนะ” เธอยืนเท้าสะเอวทำหน้ามุ่ยซึ่งพี่ชายคงไม่มีวันได้เห็นหรอก แต่เรื่องที่จะไปเป็นไฮโซกำมะลอให้คนรู้น้อยที่สุดนะดีแล้ว “วันมะรืนล่ะ” พี่ชายต่อรอง “วันมะรืนไปทำผมค่ะ เข้าคอร์สบำรุงผมตั้งแต่หนังศีรษะจรดปลายเส้นผม” “อะไรมันจะยุ่งยากขนาดนั้น” มานพทำน้ำเสียงเหนื่อยใจ “ขอเป็นช่วงกลางวันได้ไหม นี่พี่นัดแกก่อนอีกฝ่ายอีกนะ” “วันพฤหัสก็แล้วกัน แต่ว่างช่วงเช้านะคะ ห้ามดึงตัวไว้นานเพราะตอนเย็นติดธุระ” “ธุรกิจรัดตัวจริงๆ นะ เอาเถอะ เดี๋ยวพี่นัดทางโน้นแล้วจะนัดเราอีกที” “ได้เจ้าคะพี่ชาย” มาริสามองโทรศัพท์ที่สัญญาณหายไปแล้วก็หัวเราะคิกคักออกมา ถึงพี่ชายจะโหดแค่ไหนก็ยังแอบเอาใจเธออยู่ดี ขณะที่เดินกลับมาที่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้งเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นทำเอาใบหน้าหวานขมวดคิ้

เรื่องนี้มีแต่ก๊วนสวนโสดของเธอเท่านั้นที่รู้ ไม่รู้เริ่มขึ้นตอนไหนเมื่อไหร่อย่างไรมันไร้คำตอบและเหตุผล แต่ที่แน่ๆ เธอชอบผู้ชายสวมแว่นตามันให้ความรู้สึกว่าเขาช่างเป็นคนที่น่ามอง ดูเงียบๆ นิ่งๆ ขรึมๆ เหมือนคุณชายสมัยก่อน กรี๊ดๆๆ แค่คิดเธอก็อยากจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆ แล้ว“เชิญครับคุณ...”“เปมิกาค่ะ” หญิงสาวยิ้มน้อยๆ เป็นการทักทายแต่เก็บอาการกระดี๋กระด๋าไว้ในใจ เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ให้แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นเขาเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะซึ่งเป็นตำแหน่งประธานในการประชุมงานครั้งนี้โอ๊ย! แย่แล้ว! หรือเธอจะเจอคุณชายตัวจริงเข้าให้แล้วเนี่ย! เปมิกา!!!“วันนี้บริษัทส่งคุณมาคนเดียวหรือครับคุณเปมิกา” ธนาเอ่ยถามพลางพลิกเอกสารในมือเหมือนไม่ค่อยใส่ใจหญิงสาวนัก“ค่ะแต่ดิฉันเตรียมเอกสารมาพร้อมแล้ว” เปมิกาเชิดหน้าตอบด้วยความมั่นใจแม้จะข่มอาการกระดี๋กระด๋าเป็นปลากระดี่ได้น้ำไว้ข้างใน แต่เสียงหัวเราะในลำคอทำให้เปมิกาชะงักมือไปชั่วขณะและเมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าคมที่ระบายยิ้มบางๆ “ทางเราเชื่อมือบริษัทของคุณอยู่แล้ว แต่ที่ผมถามเพราะเคยเห็นแต่คุณสมภพเข้ามาบรีฟงานกับผม พอไม่เห็นหน