Lahat ng Kabanata ng THE BILLIONAIRE'S OFW WIFE: Kabanata 131 - Kabanata 140

Chapter 0133Merlyn POVHabang pinagmamasdan ko ang naglalagablab na apoy sa gitna ng bonfire, hindi ko maiwasang mapangiti. Sa tagal ng panahong puro gulo at sakit ang naranasan namin, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganitong uri ng katahimikan—yung hindi nakabibingi, kundi nakagagaan ng dibdib.Nakasandal ako sa balikat ni Cris habang nakikinig sa kwentuhan nina Analiza at Richard. Tila ba bumalik kami sa panahong simple lang ang lahat—walang kasinungalingan, walang sikreto, walang hinanakit. Puro tawa, kwento, at damdaming totoo.“Ang sarap pala ng ganito, no?” bulong ko kay Cris.Tumango siya at ngumiti sa akin. “Ito talaga ang gusto kong buhay para sa’tin. Tahimik, masaya, buo.”Napapikit ako sandali habang ramdam ko ang init ng apoy at ang lamig ng hangin. Niyakap ko ang sarili ko. Hindi dahil sa giniginaw ako, kundi dahil sa ngayon lang ulit ako nakaramdam ng totoong pagmamahal at pagtanggap. Sa kabila ng lahat ng nangyari, heto kami—magkakasama.Habang ang aming mga anak ni

Chapter 0135"Lola, may pagkain po ba d'yan? Nagugutom po ako bigla!" biglang singit ni Liam habang hawak ang tiyan na kunwari'y pinipisil ng gutom, dahilan para matawa kaming lahat."Haest! Basta pagkain, lagi ka naman gutom," ani Mila sa kapatid, sabay irap pero may halong ngiti."Ate, seryoso ako! Talagang nagugutom ako. 'Di ba kambal?" sabay lingon kay Amara na abala sa pag-ayos ng tsinelas.Napalingon si Amara, tinaas ang kilay at ngumuso. "Alam mo, Liam, kahit kambal tayo, hindi ibig sabihin pareho din tayo ng schedule ng tiyan. Hindi ako gutom, ikaw lang talaga ang bottomless pit.""Hoy! Masama ba'ng magutom?" depensa ni Liam habang papalapit sa kusina. "Lola, kahit tinapay lang po! O kahit kaning lamig, okay na!""Kaning lamig? Aba, parang pulubi ka na n'yan ah!" tawa ni Aling Selya habang papunta sa kalan. "May adobo akong tinabi, baka gusto mo ‘yun kaysa sa kaning lamig!""Yaaas!" sigaw ni Liam na parang nanalo sa raffle. "Adobo is life!""Adobo is love!" dagdag ni Mila."Ado

Chapter 0137Mila POVDalawampung taon ang lumipas.At heto ako ngayon, 24 years old — isang ganap na businesswoman.Hindi ko akalain na ang dating batang sumasali sa contest, bitbit ang medalya at trophy, ay haharap ngayon sa mas malaking laban — ang pamumuno ng kompanyang iniwan ni Dad.Ako na ngayon ang CEO ng Montereal’s Recycle Companies (MRC).Ang kompanyang itinayo ng pamilya namin para magbigay solusyon sa lumalalang problema sa basura at polusyon.At oo, hindi madali.Hindi lahat ng nasa loob ng board ay sang-ayon na ako ang pumalit sa puwesto ni Dad. May ilan na nagsasabi na masyado pa akong bata, masyado pang kulang sa karanasan. Pero hindi ako natitinag.Natuto ako kay Dad na ang tunay na lider, hindi lang base sa edad o tagal sa serbisyo. Kundi sa kakayahang magdala ng pagbabago.Ngayon, nasa harap ako ng malaking salamin sa opisina — nasa 25th floor ng MRC Tower. Suot ko ang dark navy suit na may simpleng alahas, hindi sobra, pero sapat para ipakita kung sino ako.Pinagm

Chapter 0139 Pagpasok ko sa aking opisina, agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa centralized aircon. Malinis, maaliwalas, at bawat sulok ay kumikislap sa mamahaling kahoy at salamin. Ito ang opisina ko, ngunit sa araw na iyon, may kakaiba akong naramdaman. Dumiretso ako sa aking mesa at agad napansin ang isang envelope na nakapatong sa ibabaw ng mga neatly arranged folders. Hindi ito parte ng iniwan ng aking secretary. Dahan-dahan ko itong binuksan. Sa loob ay isang sulat na walang pirma, nakasulat gamit ang bold na typewriter font: “Trust no one from your board. The traitor sits closer than you think.” Bahagya akong natawa, malamig at puno ng halong inis. “Interesting…” mahina kong bulong sa sarili ko, habang pinisil ko ang papel. Kasabay noon ay pumasok ang aking secretary dala ang ilang dokumento. Pinagmasdan ko siya nang mabuti, ngunit wala akong ipinahalata. Mila (sa isip): So it begins. Someone thinks they can outsmart me. Let’s see how far they can go. Umu

Chapter 0141Pagsapit ng hapon, isa-isa nang nagsiuwian ang mga empleyado. Kinatok ako ng sekretarya ko sa opisina, halatang magalang at may ngiti sa labi.“Miss Montereal, oras na pong umalis. Mauuna na ako.” “You may go now, Celine. Thank you for everything.”“Always welcome, Mila. I have to go. Bye!”Ngumiti lamang ako sa kanyang sinabi, bahagyang napaisip. Si Celine ay matagal ko nang kilala — kaklase ko sa high school at naging schoolmate sa college. Kaya kampante akong siya ang kinuha kong sekretarya dahil may tiwala ako sa kanya, at alam kong maaasahan ko.Alam ko rin na kahit may sariling negosyo siya, gusto pa rin nitong patunayan sa kanyang pamilya, lalo na sa kuya niya, na kaya niyang magtagumpay sa kabila ng pagiging “pr8nsisa” nila noon. Ang dedikasyon at kasipagan ni Celine ay isa sa mga dahilan kung bakit lagi kong pinipili ang mga taong malapit sa akin na tunay na tapat at may puso sa trabaho.Huminga ako nang malalim, tumingin sa labas ng opisina kung saan unti-untin