All Chapters of LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO): Chapter 861 - Chapter 870

ELISE POV:Tahimik niyang pinanood si Noah habang inilalabas ito ng mga pulis. Mahigpit ang pagkakahawak sa mga braso nito habang pilit itong nagpupumiglas.“Bitawan n’yo ako!” sigaw niya, puno ng galit at desperasyon.Ang bawat sigaw ay tila tumatama sa kanyang dibdib. Masakit, hindi niya maitatanggi iyon. Kahit papaano, kadugo pa rin nila ito. Pero padami nang padami ang pagtataksil at panlilinlang.Napapikit siya sandali. Hindi na puwedeng palagi na lang siyang magbubulag-bulagan sa mga ginagawa ng pamilya nina Tita Cynthia. Ilang beses na silang sinaktan. Ilang beses na silang niloko.Parang bawat galaw ng mga ito ay may nakatagong plano laban sa kanila. At hanggang ngayon, hindi pa rin niya maintindihan. Ano ba ang kasalanan nila? Ano ba ang ginawa nila para umabot sa ganitong punto?Isang mabigat na buntong-hininga ang kusang lumabas sa kanyang bibig.“Let’s go, sweetheart,” marahang sabi ni Felix mula sa kanyang tabi. Ang boses nito ay kalmado ngunit puno ng pag-aalala. “Kailan

Ano ka ngayon, Elise? Kaya pala ayaw mo kaming papasukin dito… para ikaw lang ang makapagkuwento kay Daddy?Tahimik siyang tinitigan habang sinasabi iyon sa isip niya. Hindi ito nakatingin sa kanya. Nakahawak lamang ito sa braso ni Felix, na tila inaalo siya.Halatang nanlumo ito. Marahil ay hindi nito inaasahan na sila ang papanigan ni Daddy Li. LIhim siyang napangisiPero aminado siya sa isang bagay... swerte si Elise. Palagi nitong kasama si Governor Felix. Palagi itong may kakampi.Pero ngayon… Hindi ito mananalo sa kanya.Hindi niya napigilang ngumiti. Sakto namang napatingin si Elise sa kanya.Nagtagpo muli ang kanilang mga mata. Isang tahimik na digmaan ang namagitan sa kanila.“Give me my phone, Tessa,” putol ni Daddy sa katahimikan.Agad ibinigay ng nurse ang telepono. Nag-dial ito ng numero at inilapit sa tenga.“Atty.,” malamig nitong sabi, “palabasin mo ang apo kong si Noah sa kulungan. At ihatid siya sa mansion ngayon din. Maghihintay ako.”“Lolo!?” pigil ni Elise.Nguni

ELISE POV:Wala na ang pamilya ni Cynthia sa kwarto ni Lolo Li. Sila na lamang ang naiwan... siya, si Felix, si Lolo Li, at si Nurse Tessa.Tahimik na muli ang silid matapos ang tensyong iniwan nila. Ang kanina’y puno ng sigawan at mabibigat na salita ay napalitan ng mabagal na paghinga ni Lolo. Kitang kita ang pagod sa mukha nito. Lumapit siya sa kama ng kanyang lolo at maingat na inayos ang unan nito. Nakasuot pa rin ang inhaler sa bibig ng matanda, habang si Nurse Tessa naman ay abalang inihahanda ang mga gamot.“Lolo… you should not do that,” mahina ngunit may bahid ng pag-aalala na sabi niya. “Hindi ka na dapat nakikialam sa ganitong problema. Napagod ka tuloy.”Marahan niyang hinagod ang buhok ng matanda. Sa kabila ng matigas niyang personalidad sa harap ng ibang tao, sa harap ng kanyang lolo ay nananatili pa rin siyang apo na nag-aalala.“Kaya ko naman ‘to, eh, dapat nagpahinga ka na lang.” dagdag pa niyaSandaling tinanggal ni Lolo Li ang inhaler sa bibig at uminom ng gamot n

“May bahay si Lolo sa loob ng isang malaking village. Malaki ang bahay na iyon. Iyon ang ibibigay ko sa inyo para hindi na kayo bumalik sa dati ninyong tinitirhan… kasama ang isang negosyo.”Nagulat ang tatlo.“Bibigyan ko rin kayo ng puhunan para makapagsimula kayo ulit,” dugtong niya. “Kung ano ang gagawin ninyo roon, kayo na ang bahala. Sumusunod lang ako sa utos ni Lolo… hindi ko ito sariling desisyon.”Namula ang mga mata ni Cynthia. “Salamat, Elise…”Napayuko ito. “Ngayon ko lang napatunayan kung gaano kami nagkamali. Nasilaw kami sa pera… marahil dahil mula noon pa man ay walang-wala na kami. Kaya agad kaming nag-isip kung paano makakakuha ng mas marami pa.”“Hindi, Tita...” mahinahon niyang sagot “Bago kami nahanap ni Lolo Li… mahirap din kami. Sa squatters din kami nakatira noon. Pero para sa amin, sapat na ang nabigyan kami ng maayos na buhay. Hindi na kami naghangad ng higit pa.”Tumingin siya kay Felix at bahagyang ngumiti. “Siguro nakita ni Lolo ang intensyon namin… kaya

ELISE POV:Makalipas ang dalawang araw, dumating na ang oras ng tuluyang paghihiwalay. Nakahanda nang umalis pabalik ng Pilipinas sina Tita Cynthia, Marise, at Noah.Sa sala, tahimik silang nakaupo ni Felix sa tabi ni Lolo Li na nasa kanyang wheelchair. Nakatitig kaming lahat sa hagdan at maya-maya, isa-isang bumaba ang mag-inaSi Tita Cynthia ang nauna... maayos ang tindig pero halatang pagod na pagod na ang kanyang mga mata. Sumunod si Marise na tahimik lang, nakayuko. At si Noah… may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata habang bitbit ang kanilang mga bagahe.Dahan-dahang lumapit sa kanila ang tatlo.“Aalis na po kami, Dad…” mahina ngunit malinaw na sambit ni Tita Cynthia.Saglit itong napapikit, tila pinipigil ang emosyon na matagal nang kinikimkim... ang pagsisisi. Mahinang tumango si Lolo Li. “Mag-ingat kayo, Cynthia,” sabi nitong kalmado ngunit mabigat. “Nalulungkot man ako… pero kailangan kong magdesisyon.”Napayuko si Tita Cynthia. “Wala po kayong kasalanan, Dad… kami ang n