All Chapters of LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO): Chapter 881 - Chapter 890

Lumipas ang ilang oras ng pakikipag-plastikan sa mga panauhin. Bawat tawa ni Felix sa mga biro ng mga kaibigan nilang naroon ay tila musika sa pandinig niya, pero ang bawat haplos ng kamay ng lalaki sa kanyang hita sa ilalim ng mesa ay nagpapaalala sa kanya na ang nangyari sa SUV ay pampagana pa lamang.Nang magsimulang magpaalam ang mga bisita, nakakita siya ang pagkakataon. "Mga amiga, mukhang kailangan ko na talagang magpahinga. Medyo umiikot na po ang paningin ko," malambing niyang paalam sa mga kaibigan."Yeah, it's getting late na din. Magpahinga na kayo, Elise, at ang mga bata," sabi ni Helen."Ikaw din, Paulette, magpahinga na. Bawal sa buntis ang nagpupuypat," sabi naman ni Amalia. "Uuwi na din kami. Bukas ay asahan niyo andito kami ulit hahaha... Alam niyo naman excited kami sa kasal niyo.""Wala na din naman aayusin pa sa kasal nila, Mom," putol ni Yassy sa ina nitong si Amalia. "Everything is set. Hindi pa dumadating si Tita Elise mula sa China ay naayos na namin ni Paulet

Bahagyang tumatagos ang sinag ng araw sa pagitan ng makakapal na kurtina ng silid, sapat na para magbigay ng liwanag sa magulong kama. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata, sinalubong ng hindi masyadong pamilyar na lugar sa kanya.Naalala niya, nasa Pilipinas na pala siya at nasa kwarto sila ni Felix. Ang init ng katawan ng nobyo ay nasasalin sa kanya habang nakayakap ito mula sa likod niya.Ramdam pa rin niya ang bahagyang kirot sa kanyang mga binti at ang pananakit ng balikat, isang matamis na paalala kung gaano naging mapusok ang kanilang "main course" kagabi.Hindi niya mapigilang mapangiti habang inaalala ang mga bulong ni Felix sa kanyang tenga sa gitna ng init ng kanilang pag-iisang katawan. "Mrs. Flores ka na sa susunod na linggo, Elise... wala ka nang kawala," paulit-ulit na nag-e-echo ang boses nito sa kanyang isipan.Dahan-dahan siyang lumingon para pagmasdan ang natutulog na mukha ni Felix. Sa harap ng ibang tao, si Felix ay ang istriktong gobernador, ang halig

NOAH'S POV:Samantala…“Ma, narinig mo ba ang balita? Andito daw sina Lolo at ate Elise. Balita ko, ikakasal na sila ni Gov Felix. Double wedding kay Paulette at Mayor Elijah.”“Talaga ba?” Nanlaki ang mata ng kanyang ina sa kanyang binalita, pero agad ding napalis nang may naalala. “Pero bakit hindi nila tayo inimbita?”“Baka busy pa, Ma…” sambit niya, pero ang totoo ay nagtataka din siya. Hindi man lang sila tinawagan at kinamusta.Nasa grocery store sila at abala sa kanilang negosyo. Pinagtulung-tulungan nilang mag-ina i-manage iyon. Malaki ang grocery na iyon sa inaasahan nila at maraming customer. Totoong hindi na sila nahirapan simula nang bumalik sila sa Manila. Ang mama niya ang palaging cashier. Si Marise naman ang manager at siya ang natoka sa mga supplies. May sarili din silang sasakyan para hindi sila mahirapan.Nang malaman ng kanyang pinagkakautangan na bumalik na siya sa Pilipinas ay isa-isang nagsipuntahan ang mga iyon.Kung ang dating Noah ay baka nagtago na naman at

Kinabukasan, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Pagmulat pa lang ng kanyang mga mata, agad niyang niyaya si Elijah na pumunta sa Maynila upang bisitahin ang kanyang mga kaibigan, ang mga taong naging saksi sa bawat hirap at tagumpay ng kanyang nakaraan.“Are you sure you want to do this, babe? Baka mapagod ka sa biyahe. Bakit hindi na lang natin sila ipasundo?” mahinahong tanong ni Elijah habang pinagmamasdan siya.Ngumiti siya, may halong pananabik ang kanyang mga mata.“No, babe. Gusto kong makita ang coffee shop nila. Gusto ko ring bisitahin ang university ko noon. Since andito na rin sina Mama at all set na ang kasal, puwede naman tayong mag-chill kahit sandali.”Sandaling natahimik si Elijah. Humugot ito ng malalim na hininga, tila may iniisip.“Sige… tara,” saad nito, bagama’t bakas ang bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang tinig.Matapos mag-ayos ng ilang gamit para sa kanilang biyahe, nagpaalam sila sa kanyang ina. Saglit siyang napatigil sa harap nito."Anak, malapit na ang kas

“Talaga ba? Sino?” nakangiting tanong niya, bahagyang nang-aasar. “Hindi naman siguro DOM ’yan?”Napatawa si Tanya, pero umiling agad. “Hahaha… hindi siya DOM, no! Pogi siya… at may trabaho. Hindi nga lang kasing ganda ng trabaho mo.”Bahagya siyang tumango, may halong ginhawa ang ekspresyon. “Good for you… sana nga tuloy-tuloy na ang pagbabago mo. Deserve mong maging masaya, Tanya… kayo ni Tere.”“Salamat, mayor…” malambing ngunit taos-pusong tugon ni Tanya. “Salamat at napakalawak ng iyong pag-unawa.”Hindi pa man siya nakakaimik muli, bigla siyang niyakap ni Tanya.Napatigil siya. Ngunit iba na ang yakap na iyon. Wala na ang dating bigat… wala na ang kakaibang init na may halong pagnanasa. Ngayon, parang isang kapatid na lalaki na lamang ang tingin nito sa kanya, isang yakap na puno ng paggalang, pagpapasalamat, at pagpapaalam sa nakaraan.Doon niya tuluyang naramdaman ang paggaan ng kanyang dibdib. Sa wakas… natapos na rin.Kanina, habang papunta sila roon, hindi niya alam kung pa