บททั้งหมดของ Caged by the Possessive Billionaire: บทที่ 141 - บทที่ 150

KABANATA 142FILY’S POVKitang kita ko ang nakangising pagmumukha ni Villagonzalo pagkalabas pa lang ng sasakyan. Napatiim bagang na lang ako dahil tama ang hinala kong napa-kidnap sa akin. Hindi talaga siya titigil hanggat may mga taong kumakalaban sa kanya. Gagawin niya ang lahat para lang mapatahimik ang mga taong may panlaban at ebidensya ng kahayupan niya. “Ikaw pa talaga ang tatraydor sa ‘kin? I remember how I like you back when you are my secretary, na-miss ko ang pagkendeng ng mga pwet mo,” nakangising sabi nito kaya mas lalong sumama ang tingin ko sa kanya. Kung patalim lang ang mga tingin ko ay baka kanina pa siya nakabulagta sa harapan ko. Mas lalo lang umusbong ang galit na nararamdaman ko sa kanya. “You betrayed me first, how can you blame someone innocent for your own good?” matapang na sigaw ko sa kanya habang nakatayo na ito sa harapan ko. “Really? I betrayed you? You should have questioned your father who used to be my bestfriend not until she pursued my woman,” m

KABANATA 144Nagsimula ng posasan ang mga tauhan ni Mr. Villagonzalo. Unti-unti ay nakahinga ako ng malalim dahil sa wakas ay tapos na rin ang gabing ito. I smiled at Colton for the very first time. I couldn’t even see everybody kasi masyado akong naka-focus sa lalaki. Nanghihinang napaupo rin ako sa sahig ng kuhanin ng mga pulis ang mga tauhan ng matanda. “W-we can finally go home anak,” bulong ko at hinawakan ang aking tiyan pero nanlaki na lamang ang aking mga mata ng makita ang dugong nakabakat sa aking pantalon. “C-colton!” mahinang sigaw ko na sapat lang para marinig ng lalaki. Inilagay ko ang magkabilang kamay para hawakan ang tiyan ko nagbabaka-sakaling makatulong iyon. Pero sa isip ko ay gusto ko na lang na agaran kaming madala sa hospital at mailigtas ang anak ko. “Ambulansya!” Hindi ko na alam kung sinong sumigaw nun dahil unti-unti na namang nanlalabo ang mga mata ko.“Fuck! Your p-pregnant l-love,” namamaos na bulong ni Colton. Napatingin ako sa kanya, kahit hindi ko

KABANATA 145“Fily, ayos ka na ba talaga? Pwede pa naman atang mag-stay tayo dito sa hospital diba Papa Craise?” pagpapa-cute ni Maximus habang naka-lipbite na nakatingin kay Craise. Kita ko naman kung paano umikot ang mata ni Craise at sumimangot sa bakla kong kaibigan. Sa loob ng halos tatlong linggo kong pamamalagi rito sa hospital ay ang mga magulang at kaibigan ko ang nagbabantay sa akin. Mahina namang nagtawanan sina Amy at Pam sa aking tagiliran ng itulak ni Craise si Max dahil bigla na lang lumingkis na parang linta sa lalaki. “Ano ba Maximus? Maghunos dili ka nga!” nakasimagot na wika ni Craise at maarteng pinunasan ang braso niyang nilingkisan ng kaibigan kong walang pakialam. “Okay na ako Max, kung gusto mo ay magpa-admit ka rito para naman makasama mo ng matagal si Craise,” pang-aasar ko na nag-bigay naman ideya sa kaibigan ko. “P-parang nahihilo ako be, padala nga ako sa emergency room.” Maarte pang humawak sa ulo niya ang bakla at parang matutumba sa kinatatayuan ka

KABANATA 148His Last GoodbyeIt all ends here, he came here not for us but to close a chapter that should have never opened. The chapter where there is US, and it sinks to me. Alam kong mahirap at masakit pero mas kakainin lang kami ng mga emosyon na iyon kapag patuloy kong ipipilit ang sarili ko. Seeing him now should be good enough. I am thankful enough my memories came back. Ayun na lang siguro ang panghahawakan ko at ipapaalala ko sa anak namin. He might not be with us pero his memories, those funny faces he used to do before, his serious and jealous moments was a treasure me and my future baby can hold onto. “I hope you can find your happiness, Fily. I know I can’t give it to you, masyado na akong maraming ginawa para maging deserving ng pagmamahal mo,” nakayukong wika nito. Alam kong pinipigilan nitong maluha. Ganito siya palagi kapag sobra na yung emosyon na nararamdaman niya. Hindi ko alam kung bakit ngayong sumusuko na ako ay tsaka naman ganito ang reaksiyon niya. “K-kay

KABANATA 150Maaga pa lang ay gising na ako dahil ayoko namang ma-late kami ni Craise papuntang Japan. Nakatatak na sa isipan ko na magiging stress free ang bakasyon na ito lalo na at si Craise naman ang kasama niya. Kahit na sobrang daldal at ingay ng lalaking iyon ay sobrang na appreciate naman yung mga kabutihang ginagawa nito. Hindi niya lang talaga mawaglit sa isip niya na tumitig sa pagmumukha nito kase kamukhang kamukha ng lalaking gusto niya makita. Bago pa man ang gender reveal party para sa kambal ay nakahanda na ang mga outfit at gamit ko papunta sa Japan. “Mararamdaman niyo ang simoy ng hangin sa Japan mga anak. Kakain tayo ng madaming foods dun okay? Kaya naghanda pa ako ng listahan ng kakainin natin pagdating dun,” tumatawang wika ko habang hinihimas ang aking may kalakihang tiyan. Naka-save naman sa phone ko ang mga go to list ko ng pagkain katulad ng takoyaki, ramen at maging mga street foods. Mas nakadagdag pa ng cravings ko ang sunod-sunod na paglabas ng mukbangs