ถังอวี่ถงชะงักงันไปครู่ใหญ่ นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตนเอง เดิมทีหญิงสาวเตรียมใจมารับพายุโทสะ และการเหยียดหยามให้สาสมกับความชั่วที่ก่อเอาไว้ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงความสงบนิ่ง และคำอโหสิกรรมที่เอ่ยออกมาอย่างง่ายดายเหลือเกิน“จะ...เจ้ามิโกรธแค้นข้าหรือ?” ถังอวี่ถงถามด้วยเสียงสั่นพร่า“ข้าเกือบทำลายชีวิตเจ้า ทำลายพรหมจรรย์ของเจ้า จนเจ้าเกือบตกนรกทั้งเป็น เหตุใดเจ้าถึงได้หยิบยื่นความเมตตาให้สตรีแพศยาเช่นข้าง่าย ๆ เยี่ยงนี้”ไหลเยี่ยนฟางมองสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาหม่นเศร้า นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความโกรธแค้นใด ๆ“ที่ข้ามิอาฆาตต่อเจ้า นั่นเพราะข้าเข้าใจเจ้า เจ้ากระทำเรื่องโง่เขลาชั่วช้าเพียงเพราะความรักบังตาจนมืดบอด กิเลสตัณหาและความริษยาเป็นพิษร้ายที่สตรีคนใดก็อาจพ่ายแพ้ต่อมันได้สักวันหนึ่ง”ไหลเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทอดสายตามองข้ามไหล่ของแขกผู้มาเยือนออกไปยังหมู่มวลบุปผานอกเรือนจินหยวน ทว่าในก้นบึ้งของหัวใจกลับร่ำร้องคำสารภาพที่มิอาจเอ่ยออกมา‘ข้าเองก็มิได้ดีไปกว่าเจ้า หากเจ้าทำผิดเ
Read more