All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 131 - Chapter 140

ถังอวี่ถงชะงักงันไปครู่ใหญ่ นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตนเอง เดิมทีหญิงสาวเตรียมใจมารับพายุโทสะ และการเหยียดหยามให้สาสมกับความชั่วที่ก่อเอาไว้ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงความสงบนิ่ง และคำอโหสิกรรมที่เอ่ยออกมาอย่างง่ายดายเหลือเกิน“จะ...เจ้ามิโกรธแค้นข้าหรือ?” ถังอวี่ถงถามด้วยเสียงสั่นพร่า“ข้าเกือบทำลายชีวิตเจ้า ทำลายพรหมจรรย์ของเจ้า จนเจ้าเกือบตกนรกทั้งเป็น เหตุใดเจ้าถึงได้หยิบยื่นความเมตตาให้สตรีแพศยาเช่นข้าง่าย ๆ เยี่ยงนี้”ไหลเยี่ยนฟางมองสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาหม่นเศร้า นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความโกรธแค้นใด ๆ“ที่ข้ามิอาฆาตต่อเจ้า นั่นเพราะข้าเข้าใจเจ้า เจ้ากระทำเรื่องโง่เขลาชั่วช้าเพียงเพราะความรักบังตาจนมืดบอด กิเลสตัณหาและความริษยาเป็นพิษร้ายที่สตรีคนใดก็อาจพ่ายแพ้ต่อมันได้สักวันหนึ่ง”ไหลเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทอดสายตามองข้ามไหล่ของแขกผู้มาเยือนออกไปยังหมู่มวลบุปผานอกเรือนจินหยวน ทว่าในก้นบึ้งของหัวใจกลับร่ำร้องคำสารภาพที่มิอาจเอ่ยออกมา‘ข้าเองก็มิได้ดีไปกว่าเจ้า หากเจ้าทำผิดเ

หลังจากก้าวพ้นจวนตระกูลจง ถังอวี่ถงก็มุ่งหน้าขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางต่อไปยังเรือนเหมยเหมันต์ ซึ่งตั้งอยู่ไกลออกไปนอกกำแพงเมืองหลวง หญิงสาวนั่งมองบรรยากาศในเมืองหลวงเป็นครั้งสุดท้ายผ่านหน้าต่างรถม้าครั้นเห็นหญิงสาวในวัยเดียวกันประคองกอดเด็กน้อยแก้มยุ้ยด้วยความรักอันบริสุทธิ์แสนอบอุ่น ภาพความสุขอันเรียบง่ายที่นางมิอาจครอบครองได้อีกต่อไป ก็พลันทำให้ความคิดฟุ้งซ่านบางอย่างบังเกิดขึ้น หญิงสาวสั่งให้คนขับรถม้าหยุดแวะที่ตรอกแห่งหนึ่ง เพื่อให้อาเป่าไปจัดซื้อของบางอย่างตามคำสั่งลับ พร้อมบอกถึงแผนการที่แล่นผ่านความคิดชั่ววูบ ก่อนจะออกเดินทางต่อทว่ายังไม่ทันที่จะพ้นประตูเมือง รุ่ยรุ่ย สาวใช้จากจวนตระกูลเยว่ที่เพิ่งถูกเยว่เยี่ยนคุนสั่งโบยยี่สิบไม้และขับไล่ออกจากจวนอย่างอัปยศ ก็โผเข้าขวางทางรถม้าไว้ด้วยร่างกายที่เปื้อนเลือดและสั่นเทา ทำให้ผู้คนรอบข้างที่กำลังสัญจรผ่านประตูเมืองต่างหยุดชะงักและหันมาจับจ้องเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบอื้ออึงดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของสตรีผู้นั้น บ้างก็ชี้ชวนกันดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็วิพากษ์วิจารณ์ถึงความโหดเหี้ยมของคนในรถม้าที่ดูจะแล้งน้ำใจต่อเพื่อนม

ทว่าทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือของหญิงสาวที่เปล่งออกมา สติที่เกือบจะหลุดลอยของเขาก็พลันฟื้นคืนกลับมา เฟยห้าวซุนรีบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ฟุ้งซ่านและดึงสติให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง เขาเตือนตนเองว่าสตรีตรงหน้าคือคนบาปที่กำลังจะเข้าสู่อาราม มิใช่ยอดพธูที่จะมาเติมเต็มความปรารถนาส่วนตัว“วันนี้ถงเอ๋อร์ขออ้อนวอนต่อท่านพี่รัชทายาท โปรดถือเสียว่าวันนี้เป็นวันเกิดของถงเอ๋อร์ได้หรือไม่ ในเมื่อจำต้องจากลากันชั่วชีวิตแล้ว เช่นนั้นโปรดอย่าได้รื้อฟื้นเรื่องราวที่ขุ่นข้องหมองใจจนทำลายบรรยากาศเลยนะเพคะ”ถังอวี่ถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ที่จงใจปรุงแต่งให้ดูน่าเวทนาถึงที่สุด แววตาคู่นั้นสั่นระริกราวกับจะร่ำไห้ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความคาดหวัง มือเรียวบางลอบกำชายเสื้อแน่นพลางช้อนสายตามองโอรสสวรรค์อย่างออดอ้อน หญิงสาวพยายามใช้ความหลังครั้งเก่า ยามที่นางเคยเป็นดรุณีน้อยผู้สดใส มาบดบังภาพลักษณ์สตรีใจคอโฉดช้า เพื่อรั้งให้มังกรหนุ่มยอมอ่อนข้อให้เป็นครั้งสุดท้ายเฟยห้าวซุนทอดถอนใจแผ่วเบา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับหม่นแสงลงด้วยความอาวรณ์ลึก ๆ ในใจ เขาพยักหน้าตกลงที่จะมิเอ่ยถึง

แรงกระแทกกระทั้นที่โหมเข้าใส่อย่างไร้ปรานี ส่งให้ตัวตนอันยิ่งใหญ่ของพญามังกรแทรกเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดในกายของหญิงสาว จนหน้าท้องน้อยของนางนูนเด่นขึ้นตามจังหวะรุกรานที่ดุดันถังอวี่ถงเบิกตากว้าง ร่างกายบิดเร่าด้วยความซ่านสยิวระคนเจ็บปวดจนมิอาจทนถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียว นางพยายามใช้มือผลักหน้าท้องแกร่ง พลางบิดส่ายสะโพกหมายหลบเลี่ยงการจู่โจม ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับมิอาจโยกคลอนรัชทายาทหนุ่มผู้ถูกปีศาจราคะเข้าครอบงำได้เลยแม้แต่น้อยเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสลับกับเสียงครางต่ำอย่างพึงใจในลำคอแกร่ง ยิ่งสตรีใต้ร่างบิดหนี ชายหนุ่มกลับยิ่งโถมแรงเข้าใส่ราวกับจะบดขยี้ร่างนางให้จมลงไปในฟูกที่นอน“ทะ...ท่านพี่ ขะ...ข้าเจ็บ บะ... เบามือหน่อยเจ้าค่ะ” ถังอวี่ถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอด้วยความหวาดหวั่นในโทสะสวาทที่นางเป็นผู้จุดขึ้น“เบามือหรือ? เจ้าเป็นคนจุดไฟนี้ขึ้นมาเองแท้ ๆ ยังกล้าร้องขอความเมตตาอีกรึ” เฟยห้าวซุนตวาดอย่างเหี้ยมเกรียม พลางปัดมือบางที่ขัดขวางออกอย่างไม่ไยดี ดวงตาคมที่เปี่ยมไปด้วยราคะปนโทสะมองร่างสั่นระริกใต้พันธนาการแม้ความจริงแล้วรัชทายาทผู้สูงศักดิ์เช่นเขาจะมิเคยร

ทว่าเวลายังล่วงเลยไปไม่ทันที่หยาดพิรุณแห่งราคะรอบแรกจะเหือดแห้งเสียด้วยซ้ำ พยัคฆ์ร้ายที่ยังมิอิ่มหนำในรสกามารมณ์ กลับคำรามต่ำในลำคอเมื่อพิษร้ายปะทุขึ้นใหม่ แก่นกายที่ยังปักคาอยู่ขยายตัวพองคับแน่นร่องรักจนนางสะดุ้งสุดตัว“อ๊ะ! ท่านพี่”“คิดว่าข้าจะพอเพียงเท่านี้รึ? เจ้าเป็นคนจุดไฟนี้ขึ้นเอง ก็จงมอดไหม้ไปกับมันเสียเถิด” เฟยห้าวซุนสบถพร่าอย่างบ้าคลั่งบุรุษหนุ่มสูงศักดิ์ขยับกายเพื่อเสพสุขทางกามรอบที่สอง โดยมิเปิดโอกาสให้ถังอวี่ถงหยุดพักหายใจนานนัก มือหนาร้อนระอุคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว ก่อนจะออกแรงกระชากร่างที่อ่อนระทวยของนางให้พลิกคว่ำลงกับฟูกนุ่มอย่างรวดเร็ว‘ตุบ’ “อ๊ะ!” ร่างบางถลันไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยงมือหนาข้างหนึ่งกดแผ่นหลังบางให้หมอบราบไปกับเตียงไม้ในท่าคลานเข่า ส่วนมืออีกข้างรวบสะโพกมนให้ยกเชิดขึ้นสูง เปิดทางให้เจ้ามังกรตัวเขื่องที่พองขยายจนปูดโปนจ่อประชิดทางรักที่บวมช้ำ ก่อนจะเริ่มโหมกระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อนไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ๆแก่นกายยักษ์มุดลึกเข้าสู่กึ่งกลางกายสาวในคราวเดียวจนมิดด้าม ทำเอาถังอวี่ถงหวีดร้องจนเสียงหลง หน้าท้องเนียนวูบไหวตามแรงอัดที่รุนแรงกว่าท่วงท่าใด ๆ