All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 401 - Chapter 410

Pagkarinig ko sa buong kuwento, natahimik ako. Sinadya kong pumunta noon sa bahay ng pamilya De Leon dahil gusto kong malaman kay papa ang totoo tungkol sa pamilya Aurelio.Nang banggitin ko ang apelyidong Aurelio, malinaw na nagbago ang reaksyon niya, pero nagkunwari siyang hindi niya ito kilala. Hindi dahil hindi niya kilala— kundi dahil natatakot siyang mabunyag ang mga kasalanang nagawa nila noon.Doon ko tuluyang naintindihan kung bakit hindi pinatawad ni Nica—hindi, si Michelle siya—kahit ang matandang ginang, at pinahirapan pa ito nang ganoon.Hindi na ito pagkamuhi na maaaring mapawi. Parang isang siklo ng kapalaran.Itinaas ni Lola ang pamilya De Leon sa antas na hindi naman nila kayang panindigan, pero ang mga sumunod na henerasyon ay puro karaniwan lamang. Walang nakapagpatuloy ng negosyo ng pamilya, kaya hindi tumagal lampas tatlong henerasyon ang yaman ng pamilya De Leon.At si Melissa naman ay sumunod sa kapalaran ng lola nina Jander— ikinadena rin siya sa basement ni Ja

Itinaas ko ang kamay ko at mariing isinaksak pababa ang kutsilyo.Kasabay noon, gumalaw siya— ngunit hindi siya tinamaan ng talim.Sa halip, isang gamu-gamo ang natamaan nito.Naputol ng matalim na kutsilyo ang mga pakpak nito, habang desperadong nagpupumiglas ang kalahati nitong katawan.Sobrang kahawig nito ang sarili kong kapalaran. Tumingin ako sa kanya.“Sorry… akala ko ipis. Natakot ako nang sobra.”Isang malamig at mabagsik na tingin ang dumaan sa mga mata ni Jander at agad akong nilamig hanggang buto.Tulad ng inaasahan ko— sinusubukan niya lang ako. Kung agad niya akong nasupil nang itinaas ko ang kutsilyo laban sa kanya,ibig sabihin ay nabunyag na nagsinungaling ako nang sabihin kong mananatili ako sa tabi niya.Hindi ko maiwasang isipin— kapag nalaman niyang niloko ko siya, ano kaya ang mangyayari sa akin?Ikakadena niya rin ba ako tulad ni Melissa?Sa kabutihang-palad, nagawa kong magpigil sa huling sandali.Maliban na lang kung siguradong nakamamatay ang tama,hindi kaka

Mahuhulaan ko nang halos buo kung ano ang napanaginipan niya. Siguradong alam niya ang mga galaw ng Aurelio family.Matapos akong saksakin ni Raul, hindi naman agad ako namatay. Malakas lang ang pagdurugo ko. Dinala niya ang katawan ko sa basement para gamitin sa heart transplant ni Melissa. Siguradong alam ni Xiaobai ang tunay kong pagkatao.Noong oras na iyon, wala akong malay, pero alam niyang ako ang kapatid niyang si Ria.Sinubukan niya akong iligats. Lumaban siya,sumigaw, at ayaw niyang gamitin ang puso ko. Pero walang silbi ang lahat ng pag-iyak at pagtutol niya. Inilipat pa rin ang puso ko sa kanya.Pagkatapos kong mamatay, siguradong gabi-gabi siyang binabangungot at nabubuhay sa guilt. Hindi niya matanggap na puso ng sariling kapatid niya ang nasa katawan niya.Pero dahil iyon na lang ang natitirang bagay ng kapatid niya sa mundong ito, hindi siya puwedeng mamatay. Kapag namatay siya, titigil din ang tibok ng puso ko, at doon tuluyang mamamatay ang natitirang alaala ni Ria

Paos ang kanyang boses, at nag-init agad ang mga mata ko nang marinig ko iyon. Mabilis kong inilipat ang tawag sa video call. May suot pa rin akong pekeng makeup sa mukha. Alam kong kung siya iyon, tiyak na makikilala niya ako.Sa wakas, nakita ko si Vicento.Wala na ang dati niyang matikas at maayos na anyo. Sa harap ko noon, lagi siyang maingat sa kanyang hitsura. Madalas pa nga siyang gumising nang mas maaga kaysa sa akin.Ang nakasanayan kong makita ay ang malinis niyang mukha pagkatapos mag-ahit at maghilamos. Ngunit ang lalaking nasa video ngayon ay may makapal na balbas sa baba.Sa loob lamang ng ilang araw, halatang pumayat siya nang husto. Maitim ang ilalim ng kanyang mga mata, at mas nakakatakot pa, puno ng pulang ugat ang kanyang mga mata.Sa unang tingin, halos hindi ko makilala ang Vicento na matagal kong pinanabikan. Ako rin naman ay may ibang mukha sa video. Halatang natigilan siya nang makita ako.Sa sandaling nagtama ang aming mga mata, hindi niya napigilang banggitin

Alam kong naghihintay si Vicento sa akin—naghihintay na magbago ang isip ko. Napakapanganib para sa kanya na pumunta sa bahay ng pamilya Calderon. Ayaw niya akong malagay sa anumang panganib.Ngunit naghihintay pa rin sa akin ang kapatid ko. Mariin kong kinagat ang labi ko at malakas na isinara ang pinto ng sasakyan. Hindi ako nangahas tumingin sa rearview mirror, dahil natatakot akong makita ang pagkadismaya sa kanyang mga mata.Nang umandar ang sasakyan, mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko at paulit-ulit na sinabi sa sarili ko na huwag lumingon.Pasensya ka na, Vicento.Parang nabasa ni Jander ang nasa isip ko at nagsalita. “Hindi ka ba masaya, Ria?”Nang hindi ako sumagot ay ibinigay niya sa akin ang antidote para makapagsalita akong muli. Tuwang-tuwa ako nang marinig ko ang boses ko saka ko siya sinagot. “Plano bang ikulong ng kapatid mo si Melissa, habambuhay?”“Ria, hindi. Mahal ng kuya ko ang hipag ko.”Bago pa ako makasagot, nagpatuloy siya. “Kung hindi mahal ng kuya ko si