บททั้งหมดของ Rejected Wife of A Heartless CEO: บทที่ 411 - บทที่ 420

Ibinigay na niya sa akin ang cellphone. Kung kokontakin ko ang mga tao sa labas, malaki ang posibilidad na makatakas ako. Gusto niya akong umalis at huwag makulong dito tulad niya.Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, gusto niya pa rin akong makita muli. Magulo at magkasalungat ang kanyang damdamin sa araw na iyon.Pinunasan ko ang kanyang mga luha at nagsenyas sa kanya.'Kung gusto mong umalis, umalis tayo nang magkasama.'“Umalis?” Umiling siya. “Hindi niya ako pakakawalan. Masyado akong maraming alam. Kahit mamatay ako, sa tabi niya lang ako mamamatay sa buong buhay ko.”Tama nga ang hinala ko. Wala nang pagnanais si Melissa na tumakas.Umiling ako at sinabi sa kanya sa pamamagitan ng kilos na maganda ang mundo sa labas."Sa napakagandang mundong iyon, hindi ka dapat manatili rito kasama ko. Ate, kung may pagkakataon ka, tumakas ka.”Dalawampu't lima pa lamang si Melissa, ngunit nakita ko sa kanyang mga mata ang parehong liwanag na nakikita sa isang matandang nakatanaw sa papalubo

Paunti-unti na akong nabubuhay sa takot mula nang malinlang ako ni Jason, kaya sabik na sabik akong makita siya. Ni hindi ko nga siya natitigan nang maayos kagabi dahil nagmamadali kaming maghiwalay.Sadyang nag-ayos siya para samahan ako. Wala na ang balbas na nakita ko sa video, at maging ang bawat hibla ng buhok niya ay maingat na inayos. Ayaw niyang makita ko ang lugmok niyang kalagayan, ngunit napansin ko pa rin na pumayat siya.Sa loob lamang ng ilang araw, mas tumalim ang mga guhit ng kanyang mukha, at tila nababalot siya ng matinding pag-aalala.Itinaas ko ang kamay ko at marahang hinaplos ang kulubot sa pagitan ng kanyang mga kilay. Gusto kong tawagin ang pangalan niya, ngunit wala akong mailabas na tinig.“Ria, sumama ka na sa akin. Hindi kita maaaring iwan sa bahay ng mga Aurelio.”Umiling ako at kinuha ang cellphone niya upang mag-type.'May chip si Melissa sa katawan niya. Hindi namin alam kung saan eksaktong itinanim. Bukod pa roon, may mga bombang nakatanim para sa pami

Buong araw na isinama ni Mariel si Melissa sa kung saan-saan para magsaya. Sa tuwing magbubukas ng bibig si James, agad naman siyang sinasagot at pinapatahimik ni Mariel.Alam naman ng lahat na ang mga mayayaman mula sa malalaking pamilya ay eksperto sa pagpapanggap.Kahit hindi nila gusto ang isang tao, nakangiti pa rin sila sa harap nito at nagsasabi ng mga magaganda ngunit mapagkunwaring salita.Hindi alam ni James kung dahil ba likas na walang pakialam si Mariel o dahil hindi siya marunong sa mga patakaran ng mataas na lipunan. Para siyang isang taong walang preno. Direkta siyang magsalita, walang paligoy-ligoy, at hindi iniisip ang mararamdaman ng iba.Pareho lang ang pakikitungo niya sa sarili niya at sa asawa niya. Kahit dumaan lang na aso, parang gusto rin niyang sipain. Ngunit ang ganoong klaseng taong tila walang pakialam ay mahirap ding hulaan.Hindi mo siya kayang tratuhin gamit ang karaniwang paraan. Lahat ng tao ay kailangang mag-ingat sa reputasyon nila, kaya imposiblen

Pakiramdam ko sasabog ang utak ko.Hindi ba si Vivian ang ina ng magkapatid na Aurelio? Paano siya magkakaroon ng kaugnayan kay Vicento? Kapag totoo ang hinalang ito, lahat ng bagay na hindi ko maintindihan noon ay magkakaroon ng paliwanag.Bakit ganoon na lamang ang pag-aalala ni Vivian kay Vicento? Mahigit sampung taon niya itong inalagaan at ipinadala pa si Jason upang protektahan siya.Kaya ganoon din ang naging reaksyon niya nang makita niya ang Yin-Yang Stone ko. Dahil anak niya si Vicento, nahulaan niya ang balak nito. Ayaw niyang gamitin ni Vicento ang buhay niya kapalit ng buhay ko, kaya inutusan niya si Jason na patayin ako.Kung hindi nagbago ang isip ni Jason sa huling sandali, isa na akong bangkay ngayon. Ito rin ang dahilan kung bakit hindi maaaring maging magkasintahan sina Andrea at Vicento.Kung tutuusin, dapat tawagin ni Andrea na pinsan si Vicento, at si Tito Pablo naman ay tunay ngang tiyuhin ni Vicento. Hindi nakapagtatakang minsan ay napapansin kong magkahawig si

Sa pagmamadali upang maiwasan ang anumang hindi inaasahang mangyari, agad na ipinadala ni Vicento ang sample para sa pagsusuri. Unti-unti ring kumalma ang kanyang kalooban habang bumubuhos ang malakas na ulan.Tumingin siyang muli sa akin, may bahid ng lambing sa kanyang mga mata.“Sigurado akong gutom ka na. Umuwi na tayo at kumain.”Tumango ako.Upang maiwasang mabantayan muli ni Vivian, nagpalit ng tirahan si Vicento matapos niyang malaman na tauhan pala ni Vivian si Jason.Sa pagkakataong ito, dinala niya ako sa isa pang villa, at sa ngayon ay sina Ivan at Mariel lamang ang nakakaalam nito.Pagdating sa bahay, malamig din ang ekspresyon ni Ivan. Hindi ko alam kung ano ang pinag-usapan nila ni Mariel sa sasakyan.Sanay na si Mariel sa ganoon. Wala siyang pakialam kung galit ito o hindi.“Ah, lumamig na ang takeout. Mabuti na lang at nag-order ulit ako bago tayo umuwi.”Tinitigan lang siya ni Ivan at hindi nagsalita. Hindi rin maganda ang pakiramdam ni Vicento. Matagal na siyang mab