Rejected Wife of A Heartless CEO의 모든 챕터: 챕터 381 - 챕터 390

Ang kaguluhang iyon ang sumira sa mood ko; palagi akong nag-aalala na baka saktan ni Ivan si Mariel.“Vicento, parang hindi mapagkakatiwalaan si Ivan. Natatakot ako para kay Mariel.”Yumuko si Vicento at binuhat ako paakyat ng hagdan. “Hindi lang niya alam kung paano magmahal. Hindi niya talaga sasaktan si Mariel. Bukas papalitan natin ang password ng smarlock ng bahay.”Namula ang mukha ko. Ako ang nagsabi kay Mariel ng password ng bahay; ibinahagi pa nga niya iyon kina Mama at Edmund. Akala ko kasi, ang bahay ko ay bahay na rin niya. Hindi ko inasahan na darating siya sa pinaka-hindi tamang oras.Pagbalik namin sa kwarto, agad ni-lock ni Vicento ang pinto, saka tila nakahinga nang maluwag. “Ria, wala nang makakaistorbo sa atin ngayon.”Nitong mga nakaraang araw, lalo siyang naging mapusok, pero wala naman akong reklamo. Ang makipagbahagi ng pagmamahal sa taong mahal mo ay isang napakasayang bagay.Hindi natapos ang aming pagsasaya hanggang hatinggabi. Bago ako matulog, nakita ko ang

Nagulat ako sa bigla niyang pagbabago ng ekspresyon. Hinablot niya ang kuwelyo ko kaya hindi ako komportable. Dahil natatakot akong agawin niya ang bato ko, dali-dali ko itong tinakpan gamit ang dalawang kamay.Ganoon din ang ginawa ng matandang babae noong nakaraan, at ganoon din ang reaksiyon niya sa batong ito.Paano nila nakilala ang ganoong pambihirang bagay?At bakit niya sinabing dalawa iyon?“T-Tita, hindi ko maintindihan ang sinasabi mo. Isa lang ang batong ito, hindi dalawa.”“Ikaw—”Matagal niya akong tinitigan bago siya bumulong sa sarili niya, “Kaya pala ikaw iyon. Hindi nakapagtataka.”Nakakailang ang tingin niyang iyon, para bang nakilala niya ako. Paanong mangyayari iyon? Kahit ang pamilya De Leon ay hindi ako nakilala. Paano naman malalaman ng isang ganap na estranghero na nabuhay akong muli?“Tita, ano ba talaga ang gusto mong sabihin? Ano bang meron sa batong ito?”Biglang lumamig ang tingin niya habang nakatitig sa mukha ko, saka siya nanlait na ngumisi. “Napakaswe

Pinatunayan nito na hindi nagsisinungaling si Tita Vivian; kilala niya ang batong iyon at alam niya ang pinagmulan at gamit nito.Ang katotohanang nanatiling maayos ang relasyon ni Vicento sa pamilyang Sarmiento habang wala ako ay nagpapatunay na hindi nila siya sasaktan.Kung iisipin ang ekspresyon niya habang nakatingin sa akin, isa lang ang maaari kong maging konklusyon.Marahil ay nabalisa siya dahil posibleng mapahamak si Vicento dahil sa batong iyon, kaya ganoon ang tingin niya sa akin. Naipapaliwanag din nito kung bakit itinago niya ang totoo sa akin; maaaring hindi talaga Soul-Stabilizing Stone ang batong ito gaya ng sinabi niya—nagsinungaling siya sa akin.Nasaan ang isa pang bato?Sinabi niyang kailangan ko itong dalhin palagi, pero nasaan naman ang kanya? Araw-araw kaming magkasama, kaya sigurado akong wala iyon sa katawan niya.Agad kong hinanap sa master bedroom—sa kutson, unan, at iba pang gamit na madalas niyang hawakan. Pero wala akong nakita, kahit sa ilalim ng kutson

Pagkabalik ko sa kuwarto, sinabi ko iyon kay Vicento. Sandali siyang natahimik bago nagsalita, “Ria, kakabalik lang natin ilang araw na ang nakalipas, hindi ba? Hindi ko naman nililimitahan ang kalayaan mo. Hindi ba mas mabuting bisitahin mo ang mama mo kapag manganganak na siya?”“Iyon din ang sinabi ko kay Mariel, pero nag-away sina Mariel at Ivan, at ayaw niyang makita si Ivan. Alam mo namang kakaunti lang ang kaibigan niya, at masyado siyang umaasa sa akin, kaya hindi ko siya matanggihan.”“Pero…” Kumunot ang noo ni Vicento, halatang nag-aalala siyang umalis ako.“Nasabihan na ni Mariel si papa na private plane ang sasakyan namin. Susunduin niya kami sa airport at ihahatid sa bayan. Wala kaming makakasalamuha sa biyahe, kaya huwag kang mag-alala.”Palaging sumusunod si Vicento sa gusto ko. “Ilang araw kang mawawala?”“Siguro dalawa o tatlong araw. Wala naman akong ginagawa rito, at hindi rin kita gaanong matutulungan. Isipin mo na lang na magro-road trip ako.”Hinila ako ni Vicent

Umiling ang matandang babae. “Ang mga lihim ng langit ay hindi maaaring ibunyag.”Bigla ring natahimik si Mariel. Sumama lang naman siya sa akin, pero ngayon nadamay na rin siya rito, kaya bumigat din ang pakiramdam niya.Tumingin ako sa matandang babae. “Wala na ba talagang ibang paraan kundi ang ipagpalit ang isang buhay sa isa pa?”“Ito ang pagsubok mo. Para malampasan mo ito, kailangang may buhay na ialay kapalit ng isa pang buhay. Wala nang ibang paraan.”Tama nga. Kung hindi siya nawalan ng pag-asa, hindi sana siya umabot sa puntong ito.“Lola, hangga’t hindi dumarating ang kapahamakan, mabubuhay naman ako nang maayos, hindi ba? Kung ganoon… maaari ba akong magbuntis? Gusto kong mag-iwan ng isa o dalawang anak para sa kanya. Kung kailangan ko talagang mamatay balang araw, gusto kong may maiiwan ako sa kanya bilang alaala ko.”“Sa prinsipyo, hindi ka maaaring magkaanak. Hindi ikaw ang tunay na may-ari ng katawang iyan.”Matagal nang alam iyon ni Vicento, kaya tuwing mapag-uusapan