Rejected Wife of A Heartless CEO의 모든 챕터: 챕터 391 - 챕터 400

Umalis kami ni Mariel habang umaalingawngaw ang mala-engkanto na tunog ng xun, na para bang tumutugtog ito ng isang awit ng pamamaalam. Nagtatakang tumingin si Mariel. “Ano’ng sinabi mo sa kanya nang bumalik ka?”“Nagpasalamat ako.”“Ria, matalik na magkaibigan pa rin tayo, ‘di ba? Nagsisinungaling ka. May nahulaan ka, tama? Sino ba talaga siya?”Tumingin ako sa papalubog na araw sa abot-tanaw. “Hindi na mahalaga.”Sinira ko ang plano ni Vicento, at hangga’t ligtas siya, ang bigat sa dibdib ko ay napalitan ng gaan ng loob.Naghihintay si Tito Michael sa kanto, habang si Edmund, na nakasuot ng apron, ay naghahanda ng isang mesa na puno ng masasarap na pagkain.Tumayo si Mama habang hawak ang likod niya dahil sa laki ng tiyan niya. “Nakabalik na kayo.”Magkabila kaming umalalay ni Mariel sa kanya. “Dahan-dahan lang.”“Kayo talagang dalawang pasaway, dalawang araw lang kayong nawala pero bumalik agad? May nang-api ba sa inyo sa labas?”Matapos makilala muli ang kanyang ina, hindi na kail

Iba ang tingin niya kumpara kay James Aurelio. Si James kasi ay laging may pilit at mapagkunwaring ngiti, parang isang nakangiting tigre.Mula pa noong una kong makilala si Tita Vivian, malinaw ko nang naramdaman ang galit niya sa akin. Gaya ngayon, ang direkta at hindi maitago niyang titig ay para bang patay na ako sa paningin niya.Itinuro ko ang direksyon niya at nagkunwaring nagtataka. “Vicento, tingnan mo, nandito rin si Tita Vivian. Ang liit talaga ng mundo.”Doon lang tumingin si Vicento sa kanya. Bumalik sa dati ang ekspresyon ni Tita Vivian—malamig at walang emosyon, maliban sa bahagyang init sa mga mata niya kapag si Vicento ang tinitingnan.Parang imahinasyon ko lang ang tingin na ibinigay niya sa akin kanina.Itinulak ko ang wheelchair ni Vicento papunta sa kanya, habang lihim akong nakahinga nang maluwag na si Mariel ay pumunta para asikasuhin ang pagpapadala ng mga kuting.Kung isa rin siya sa mga utak sa likod ng pagpatay sa akin, hindi maaaring masyadong mapalapit si M

“Sa wakas, may ebidensya na ako!”Mabilis kong hinugasan ang mga kamay ko at tinawagan si Vicento. Kailangan kong sabihin sa kanya na may problema sa pamilya Sarmiento.Paulit-ulit na nag-ring ang telepono, pero walang sumasagot hanggang sa kusa itong naputol.Nasa meeting kaya siya?Kung nasa meeting si Vicento, karaniwan niyang pinuputol ang tawag at agad akong tine-text para magpaliwanag.Hindi kaya niya narinig?Ilang minuto akong naghintay pero wala pa ring reply, kaya muli akong tumawag, pero wala pa ring sumagot. Naalala kong may lakad siya ngayong hapon, kaya agad kong tinawagan si Jason. Mabuti na lang at sumagot siya.“Madam, may problema po ba?” Palaging nakakapagpakalma ang boses ni Jason.“Nasaan si Vicento? Kailangan ko siyang makausap pero hindi niya sinasagot ang tawag ko. Medyo nag-aalala ako sa kanya.”“Pasensya na po, Madam. May iba akong inaasikaso ngayon kaya hindi ko kasama si Sir. Aalamin ko agad kung nasaan siya.”Pagkababa ng tawag, malakas ang tibok ng puso k

Ako naman ngayon ang natawa.“Sino bang tao sa mundo ang babalatan at puputul-putulin ang taong mahal niya, tapos gagawin pang rebulto gamit ang laman at dugo nito?”“Alam kong hindi ka maniniwala, pero matagal na kitang kilala. Hinangaan ko ang bawat isa sa mga gawa mo sa orphanage.”Nang banggitin niya ang orphanage, may biglang pumasok sa isip ko. Hindi pala sa university ang una naming pagkikita.Nag-volunteer na pala siya noon sa orphanage.Pero napakaraming estudyante noon at pare-pareho pa ang suot nila, kaya hindi ko siya gaanong napansin. Marahil pito o walong taon ang tanda ko sa kanya.Hindi pa ako lubusang nakaka-recover noon mula sa pagkalaglag ng anak ko kaya pansamantala akong nanatili sa orphanage.Noong araw na pumunta siya roon, nahilo ako at muntik nang matumba—siya ang sumalo sa akin. Napakahina ko noon, hilo at lutang ang isip. Kumuha siya ng isang basong tubig para sa akin at pinahinga ako.Mahigit isang oras akong natulog sa rocking chair, at nang magising ako,

Naalala ko ang bangkay na nakita ko noon sa basement—hubad na hubad sa ilalim ng puting kumot. At mukhang pinahiran pa iyon ng kung anong espesyal na kemikal. Ibig sabihin, pagkatapos kong mawalan ng hininga noon, basta na lang niyang hinawakan ang katawan ko.Kahit wala naman talaga siyang ginawa, mahirap pa rin tanggapin.“Class monitor, medyo inaantok ako ngayon. Puwede bang sa ibang araw na lang? Ako’y…”Desperado akong naghahanap ng dahilan, pero palapit nang palapit si Jander.“Ria, magpakabait ka. Wala akong gagawin sa’yo. Gusto ko lang makita ang katawan mo. Nasira ng gagong si Raul ang dati mong katawan, at matagal ko nang pinagsisisihan iyon. Siguradong perpekto ang katawan mo ngayon; kailangan ko itong pagmasdan nang mabuti.”“Class monitor, malamig sa labas. Madali kang sipunin kapag naghubad ka.”“Ria, laging nasa twenties ang temperatura sa isla. Hindi malamig dito.”Inabot ng kamay niya ang kuwelyo ko.Button-up shirt iyon na isinuot sa akin ni Vicento habang antok na a