로그인Tinitigan ni Tita Vivian ang mukha ko. Kung wala lang si Vicento doon, malamang ay napamura na siya.“Sige, gawin mo kung ano ang gusto mo. Basta kapag lumabas ka na, hayaan mo muna akong magpahinga.”Tinulungan ni Jander si James na makatayo at umalis. Isa-isa rin kaming lumabas.Bigla akong may naalala.“Vicento, sandali lang. May gusto pa akong sabihin kay Tita Vivian.”Nang walang babala, bumalik ako. Pagdating ko sa pinto, nakita ko ang matangkad na lalaking nakaitim na nakayuko habang marahang minamasahe ang sentido ni Tita Vivian.Mahina itong bumulong sa kanyang tainga. “Hindi ka natulog buong gabi. Sasamahan kitang bumalik para magpahinga.”Pakiramdam ko ay parang magkasintahang nagmamahalan ang dalawa. Pero pagkatapos ng maraming taon mula nang mamatay ang asawa niya, normal lang naman na may lalaki siyang kasama.Pagkakita pa lamang sa akin sa may pintuan, masama agad ang tingin ni Tita Vivian. “Lintik ka, ano na naman ang gusto mo?”Ngumiti ako. “Tita Vivian, gusto kong ku
Nagulat ang lahat, lalo na ang magkapatid na Aurelio, na halos malaglag ang mga mata sa sobrang pagkabigla.Sino ba itong nakikita nila?Nang marinig ni Jander ang itinawag ko, hindi niya napigilang manginig ang kamay na may hawak na siomai, dahilan para mahulog ito sa pinggang porselana.Tulala namang nakatingin si Melissa sa akin. Marahil ay iniisip niya kung ano ba ang nangyari sa loob lamang ng isang gabi.Patingin-tingin naman si Vicento sa akin at kay Vivian. Sigurado akong ang nasa isip niya ay, kung sino ka man, bumaba ka muna kay Vivian.Hindi talaga kapani-paniwala.Masyado yata akong naparami ng gamot.Malinaw na may napansin si Vicento, at lalo lamang dumilim ang kanyang mukha. Mahinang nagsalita si Jander. “Ikaw pala...”Humigop ako ng kaunting soy milk. “Bakit kayo ganyan magulat? Tita ni Vicento si Tita Vivian. Mag-asawa kami ni Vicento, kaya natural lang na tawagin ko rin siyang tita. Tita Vivian, tama ba ako?”“Hmm,” tugon ni Vivian.Kagabi, gusto niya akong patayin g
Akala ko hindi niya sasagutin ang tanong ko, pero hindi ko inaasahan na matapos ang ilang sandaling katahimikan, mahina niyang sinabi, “Maniwala ka man o hindi, walang kinalaman sa akin ang pagkamatay mo sa nakaraan mong buhay.”“Kung ganoon, sino talaga ang may kagagawan?”“Ria, habang mas marami kang nalalaman, mas mabilis kang mamamatay. Bakit mo pa gustong hukayin ang mga bagay na nangyari na?”Mabilis na umikot ang isip ko. Kung hindi siya nagsisinungaling, ibig sabihin, ang dahilan kung bakit niya ako gustong patayin sa pagkakataong ito ay para protektahan si Vicento at pigilan ang pagpapalit ng kapalaran.“Ang pamilya Aurelio ba ang may kagagawan?”Hindi siya sumagot. At ang pananahimik niya ay katumbas ng pag-amin.Sa mga taong iyon, napakaraming poot ang iniwan ng pamilya De Leon sa pamilya Aurelio. Kaya lubos silang napuno ng galit sa amin.Iyon din ang dahilan kung bakit nila kinuha si Melissa noong limang taong gulang pa lamang siya at nagtanim ng napakalalim na binhi ng p
Mahigpit kaming nagyakapan. Nanginginig si Melissa sa sobrang pananabik. “Ate, sinaktan ka ba niya?”“Hindi, ayos lang ako.”Mukhang hindi siya kumbinsido. Binitiwan niya ang kamay ko at inikot ako upang siguraduhing wala akong pinsala. Nang makitang maayos ako, saka lang siya nakahinga nang maluwag.Hindi rin makapaniwala si James. “Hindi ka niya sinaktan?”Nakita kong patuloy pa ring dumudugo ang pulso niya. Halatang napakalakas ng pagkakakagat ni Melissa, pero parang wala siyang pakialam doon.“Hindi lang niya ako sasaktan, ihahatid pa niya ako pauwi. Maniwala ka man o hindi.”“Kung nakatayo ka rito nang walang galos, hindi imposibleng pauwiin ka niya.”“Ate, kung ganoon, umalis ka na agad,” nagmamadaling sabi ni Melissa.Ngunit wala akong balak umalis. Gusto kong si Vivian mismo ang maghatid sa aming magkapatid palabas.Wala nang mas magandang pagkakataon kaysa roon.Pero napaka-possessive ni James kay Melissa, kaya para maiwasan ang problema, hindi ko sinabi ang tunay kong plano.
Nakita ko ang sarili kong ekspresyon sa mga mata ni Vivian—matindi at halos baliw, habang malapad ang pagkakangiti ko.“Talagang baliw ka na,” sabi ni Vivian.Ikiniling ko ang ulo ko at tumingin sa kanya. “Hindi ba’t kayo naman ang nagtulak sa akin para maging ganito, Tita? Napakalaki ng planong ginawa ninyo. Bakit nadamay ako sa alitan ng pamilya Aurelio at pamilya De Leon? Sa nakaraan kong buhay, ilang taon akong nabuhay sa depresyon bago ako namatay. Kahit pagkamatay ko, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan. Dinurog ang mga buto ko, binalatan ang balat ko. Ang laman at dugo ko ay naging pira-piraso.”Habang sinasabi ko iyon, nakangiti ako ngunit unti-unting tumulo ang luha mula sa mga mata ko at dumaloy pababa sa baba ko.Dahan-dahan akong muling lumapit sa kanya.Palapit nang palapit.“Alam mo ba kung ano ang pakiramdam ng iwanan ng buong mundo matapos mamatay? Walang nakakarinig sa boses ko. Nasa harap ko mismo ang mga mahal ko sa buhay ngunit hindi ako makaiyak. Wala akong magawa k
Hinila niya ang kuwelyo ko at sinabi, “Bakit hindi mo ito isinusuot sa katawan mo?”Tiyak nga, mas mahalaga pa sa kanya si Vicento kaysa sa sarili niyang mga anak.Minsan ay gumawa siya ng dumpling para kay Jander, at hanggang ngayon ay hindi iyon makalimutan ni Jander. Pero ilang beses ba siyang personal na nagluto para kay Vicento sa nakalipas na sampung taon?Dahil hindi maayos ang mga binti ni Vicento, ipinadala niya si Jason upang alagaan ito. At kung paano naging matagumpay si Vicento habang mag-isang lumalaban sa ibang bansa, siguradong lihim din niya itong tinulungan.Mukhang tama ang hinala ko.Ngumiti ako at sinabi, “Tita, salamat sa pagsabi mo sa akin tungkol sa Yin at Yang Stone. Kung hindi dahil sa iyo, hindi ko malalaman na handang isakripisyo ni Vicento ang buhay niya para sa akin.”“Ano ang ibig mong sabihin?”“Dahil alam mo ang tungkol sa Yin at Yang Stone, dapat alam mo rin na walumpu’t isang araw lang ang bisa ng dalawang batong iyon. Hulaan mo kung bakit hindi ko n
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Ibinigay ko si Mingming sa driver at inutusan siyang ihatid ito sa bahay ng pamilya Victorillo upang maalagaan.Pagbalik ko sa sala, kapansin-pansing mabait si Mama Sandy sa akin ngayon— paulit-ulit siyang nagpapakumbaba at sinusubukang ayusin ang loob ko habang kumakain kami.“Mrs. Victorillo, nag
Namula lalo ang mukha ko, pero wala na akong takas.Pagbagsak ng coat ko sa sahig, para akong bangkay na gumuho at ibinaon ang mukha ko sa malambot na silk na kutson.Hindi ko alam kung guni-guni ko lang, pero parang may narinig akong mahinang tawa ng isang lalaki—ngunit wala akong lakas ng loob p
Sa kalituhan ko, para bang naramdaman ko ang isang mainit na titig na nakatutok sa akin. Parang isang mabangis na hayop na handang manila, pinatindig nito ang mga balahibo ko sa likod.Sinubukan kong imulat ang aking mga mata, pero para akong na-paralyze— hindi ko magalaw kahit isang daliri.Naroon







