All Chapters of ท่านประธานหยุดเถอะ! ชาตินี้ ฉันขอไม่แต่ง!: Chapter 91 - Chapter 100

ถังหว่านหนิงกับโจวเยว่หลบอยู่ที่ชั้นหนึ่งของอาคารหนึ่ง โจวเยว่พูดว่า “ให้ตายเถอะ คนเยอะขนาดนี้ ลี่เป่ยยวนคิดจะทำอะไรกันแน่?”“ไม่รู้ว่าเขากำลังเป็นบ้าอะไรอีก”ถังหว่านหนิงขมวดคิ้วแน่นชาติที่แล้วเธอเป็นฝ่ายไล่ตามลี่เป่ยยวนแทบตาย แต่เขากลับทำเป็นเมินเฉย ไม่เคยออกมาวุ่นวายหาเธอแบบนี้เลยสักครั้งแล้วทำไมตอนนี้ พอเธออยากถอนหมั้น ลี่เป่ยยวนถึงไล่ตามเธอแบบนี้?“เยว่เยว่ ที่นี่ไม่ปลอดภัย พวกเราไปกันก่อนเถอะ”“โอเค!”โจวเยว่คว้ามือถังหว่านหนิง เตรียมจะวิ่งขึ้นไปหลบในห้องน้ำหญิงบนชั้นสองของอาคารหนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะก้าวขึ้นบันได ก็ดันชนเข้ากับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนเข้าเต็มๆ“วิ่ง!”ถังหว่านหนิงคว้าแขนโจวเยว่แล้วออกตัววิ่งทันที แต่คราวนี้ ลี่เป่ยยวนกลับมายืนขวางอยู่ที่หน้าประตูอาคารหนึ่งใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเย็นชา “ถังหว่านหนิง เธอคิดจะหนีไปไหนอีก?”“…”โจวเยว่เอ่ยขึ้น “ประธานลี่ หนิงหนิงมาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือ คุณพาคนมากันเต็มโรงเรียนแบบนี้ คิดจะทำอะไร?”“เรียนเหรอ?”ลี่เป่ยยวนเดินเข้ามาใกล้ คว้าแขนถังหว่านหนิงไว้แน่น แล้วกล่าวว่า “ไม่ได้พักการเรียนไปแล

เมื่อเห็นว่าลี่เป่ยยวนพูดเข้าข้างถังหว่านหนิง เจียงเหยียนก็หน้าถอดสีเมื่อก่อนลี่เป่ยยวนเกลียดถังหว่านหนิงขนาดไหน เจียงเหยียนเห็นอยู่ในสายตาตลอดอย่าว่าแต่จะพูดปกป้องเลย ขอแค่ลี่เป่ยยวนไม่ดูถูกเหยียดหยามถังหว่านหนิงก็นับว่าดีมากแล้วตอนนี้ทำไมถึงได้…หรือว่าลี่เป่ยยวนคิดจะแต่งงานกับถังหว่านหนิงจริงๆ?ทางด้านนี้ เมื่อโจวเยว่เห็นว่าไม่มีใครไล่ตามมาแล้วก็โล่งอก เธอตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ก่อนบ่นขึ้นว่า “โชคดีจริงๆ ที่ไม่มีใครตามมา! ลี่เป่ยยวนอะไรนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว! พาคนมาซะเยอะ ใครไม่รู้คงได้คิดว่ากำลังถ่ายหนังตำรวจจับผู้ร้ายอยู่”พูดจบ โจวเยว่ก็หันไปมองถังหว่านหนิงก่อนจะต่อว่า “เธอก็เหมือนกัน ไปช่วยลี่เป่ยยวนทำไม? ก็ปล่อยให้เจียงเหยียนกับลี่เป่ยยวนกัดกันไปสิ! ตอนนี้เป็นไงล่ะ? กลายเป็นนังจิ้งจอกที่เลียนแบบคนอื่นเพื่อยั่วยวนประธานลี่ไปแล้ว มีแต่เสียกับเสียแท้ๆ!”“ฉันไม่ได้ช่วยลี่เป่ยยวน ฉันช่วยตัวเองต่างหาก”หลังจากบทเรียนในชาติภพก่อน ถังหว่านหนิงก็ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับลี่เป่ยยวนอีกต่อไปยิ่งลี่เป่ยยวนอยู่ห่างจากเธอเท่าไหร่ยิ่งดี!อีกอย่าง ลี่เป่ยยวนไม่ใช่ชอบเจียงเหยียนมาก

คิดถึงตรงนี้ คนขับรถก็รีบขึ้นรถตั้งใจจะไล่ตามถังหว่านหนิงไปถังหว่านหนิงมองดูท่าทีของคนขับรถที่ไล่ตามมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็แค่แสยะยิ้มเย็นชาเจ้านายใจอ่อนเกินไป เหล่าลูกจ้างเลยได้ใจ แล้วคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ก้าวก่ายทุกเรื่องอย่างไรเสีย เธอก็เป็นคุณหนูของตระกูลถัง เป็นแขก ส่วนคนขับรถก็เป็นเพียงลูกจ้าง แต่กลับทำตัวแทนเจ้านายมาล่วงเกินแขกเช่นนี้แต่ก่อน เธออาจจะอดทนและกล้ำกลืนมันลงไปแต่ครั้งนี้ เธอไม่มีวันยอมอีกไม่นาน แท็กซี่ก็ขับมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ตระกูลลี่คุณนายใหญ่ลี่ย้ายออกมาแล้ว แม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่คฤหาสน์หลักของตระกูลลี่ แต่ก็อยู่ในเขตวิลล่าสุดหรูเมื่อมองผ่านหน้าต่างก็เห็นถังหว่านหนิงก้าวลงจากรถแท็กซี่ สีหน้าของคุณนายใหญ่ลี่พลันมืดครึ้มลง “เกิดอะไรขึ้น? ฉันให้เหล่า​จางไปรับแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาล่ะ?”“คุณนายใหญ่ นี่…”บรรดาคนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้เหล่าจางออกไปรับแล้วแท้ๆ!“เหลวไหล! แบบนี้ไม่เท่ากับทำให้ทั้งวิลล่าพากันหัวเราะเยาะฉันหรือไง?”คุณนายใหญ่ลี่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะก้าวลงบันไดมาเมื่อเห็นถังหว่านหน

ผู้ชายออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดแต่ผู้หญิง ต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีนี่มันตรรกะอะไร?"เรื่องวันนี้ฉันจะทำเป็นไม่เห็น แต่เธอต้องจัดการให้เรียบร้อย"พูดจบ คุณนายใหญ่ลี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงกล่าวว่า "อีกอย่าง ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอพักการเรียนไปใช่ไหม?""ใช่ค่ะ""ในเมื่อพักการเรียนไปแล้ว ก็ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องที่โรงเรียนอีก"คุณนายใหญ่ลี่พูดว่า "เป็นสะใภ้ตระกูลลี่ ต่อให้เธอไม่ไปเรียน ใบรับรองก็จะตกมาอยู่ในมือของเธออยู่ดี""คุณนายใหญ่...""ไปจัดการซะ ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องคิดมีเพียงแค่จะทำยังไงให้เป่ยยวนตกอยู่ในกำมือเธอ ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอไม่ต้องไปกังวล อีกอย่าง เธอกำลังจะแต่งงานแล้ว ถ้ายังไปเรียนอีก คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอา"น้ำเสียงของคุณนายใหญ่ลี่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดแม้ว่าถังหว่านหนิงจะไม่พอใจ แต่ในตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบรับมิฉะนั้นหากสูญเสียการคุ้มครองจากคุณนายใหญ่ลี่ แล้วหากลี่เป่ยยวนคิดจะทำอะไรตระกูลถังขึ้นมา เธอจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบถังหว่านหนิงไม่ได้พูดอะไร ถือเป็นการยอมรับโดยปริยายคุณนายใหญ่ลี่เห็นว่าถังหว่านหนิงเชื่อฟังแล้ว

“ประธานลี่พูดเหลวไหลอะไรน่ะคะ?” ถังหว่านหนิงมองลี่เป่ยยวนตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ก่อนจะพูดว่า “ฉันกำลังอาบน้ำอยู่ดีๆ เป็นประธานลี่ที่พรวดพราดเข้ามาเอง ทำไมถึงกลายเป็นว่าฉันผิด?”“เธอ…”ลี่เป่ยยวนจ้องถังหว่านหนิงตรงหน้าเห็นเพียงถังหว่านหนิงใช้ผ้าขนหนูพันกาย ขาเรียวยาวขาวเนียนเปลือยเปล่าอยู่ข้างนอก เส้นผมที่ยังเปียกชื้นปล่อยสยายพาดลงบนไหล่ข้างหนึ่ง หยดน้ำเกาะอยู่บนไหปลาร้า เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนอย่างถึงที่สุดเมื่อสังเกตเห็นสายตาของลี่เป่ยยวนที่จับจ้องมาที่ตน ถังหว่านหนิงจึงดึงผ้าขนหนูขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ประธานลี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”“ใครอนุญาตให้เธอฉีกชุดสาวใช้?”เผชิญหน้ากับคำถามเชิงตำหนิของลี่เป่ยยวน ถังหว่านหนิงกลับทำหน้าซื่อถามกลับไปว่า “ใครฉีกชุด? ประธานลี่ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?”“ถังหว่านหนิง เลิกเสแสร้งเถอะ”ลี่เป่ยยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอฉีกชุดคิดจะทำอะไรกันแน่? ต่อต้านฉันเหรอ? หรือจงใจทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน?”“ประธานลี่ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”ถังหว่านหนิงทำท่าทางสงสัยก่อนจะพูดขึ้น “ฉันไม่เคยเห็นชุดสาวใช้ที่ว่