บททั้งหมดของ ท่านประธานหยุดเถอะ! ชาตินี้ ฉันขอไม่แต่ง!: บทที่ 71 - บทที่ 80

คุณนายใหญ่ลี่มองไปที่ถังหว่านหนิงแล้วกล่าวว่า “หว่านหนิง หนูทำอาหารอะไรง่ายๆ ก็ได้ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ”พูดจบ คุณนายใหญ่ลี่ก็ลุกขึ้น ก่อนออกจากห้องไปยังหันไปส่งสายตาให้ลี่เป่ยยวนไม่นาน ในห้องโถงของตระกูลลี่ก็เหลือเพียงถังหว่านหนิงกับลี่เป่ยยวนสองคน“ยืนเหม่ออะไรอยู่? ยังไม่รีบไปทำอาหารอีก?”ลี่เป่ยยวนกวาดตามองถังหว่านหนิง ดวงตาไร้ซึ่งความเคารพ“ตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครแล้ว ประธานลี่จะเสแสร้งไปทำไม?”ถังหว่านหนิงมองไปที่ลี่เป่ยยวนแล้วกล่าวว่า “ถ้าประธานลี่หิวจริงๆ ก็สั่งอาหารมากินสิ”“เธอ…”ถังหว่านหนิงไม่ได้สนใจลี่เป่ยยวน เธอเดินไปล้างมือที่ครัวและเริ่มทำอาหารเห็นดังนั้น ลี่เป่ยยวนแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมา “อะไรนะ? บอกให้ฉันสั่งอาหาร แต่เธอเองกลับทำอาหาร? ถ้าอยากไปจริงๆ ทำไมไม่รีบไปตอนที่คุณย่าไม่อยู่บ้านล่ะ?”“ประธานลี่ คุณโง่ หรือคิดว่าฉันโง่กันแน่?”ถังหว่านหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณนายใหญ่ชัดเจนว่าอยากให้เราสองคนอยู่ด้วยกันเพื่อสร้างความสัมพันธ์ แล้วเธอจะปล่อยให้ฉันออกไปง่ายๆ ได้ยังไง? ฉันเดาว่าตอนนี้กุญแจคงเสียบล็อกประตูจากข้างนอกไปแล้ว ไม่มีทางเปิดออกได้”ได้

ภายในห้อง ทุกอย่างยังคงจัดวางอยู่ที่เดิม เพียงแต่ไม่มีของของเธออีกต่อไปแล้วคิดมาถึงตรงนี้ ถังหว่านหนิงส่ายหน้าพลางหัวเราะเยาะตัวเองถังหว่านหนิงเอ๋ย… เมื่อก่อนเธอมันช่างโง่เขลาจริงๆแต่ไม่นานหลังจากที่เธอเข้ามาในห้อง เสียงดัง ปัง! ก็ดังมาจากห้องข้างๆถังหว่านหนิงขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินไปที่ห้องของลี่เป่ยยวนที่อยู่ข้างๆทันทีที่เปิดประตู กลิ่นหอมหวานรุนแรงอบอวลไปทั่วห้อง เธอชะงักไปครู่หนึ่ง และก่อนที่จะทันตั้งตัว ลี่เป่ยยวนก็ฉุดเธอเข้ามาในห้องอย่างแรง“ถังหว่านหนิง… เธอนี่มันร้ายจริงๆ!”ขณะที่พูด ดวงตาของลี่เป่ยยวนเต็มไปด้วยความเย็นชาลมหายใจของเขาหนักหน่วง ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด สายตาของเขาเริ่มไม่ปกติถังหว่านหนิงถูกลี่เป่ยยวนบีบคอจนแทบหายใจไม่ออก “ลี่เป่ยยวน… ปล่อยฉันก่อน!”“ถังหว่านหนิง… เธอกับคุณย่านี่เล่นละครได้เก่งจริงๆ!”“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”ถังหว่านหนิงรวบรวมแรงทั้งหมด ผลักลี่เป่ยยวนออกไปสุดแรงเธอไอหนัก รู้สึกว่ากลิ่นหอมหวานนี้ยิ่งซึมลึกเข้าสู่ร่างกายสีหน้าของถังหว่านหนิงซีดเผือด เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง เห็นว่าม่านสีแดงถูกแขวนไว้ทั่วห้อง แสงไฟก็ถูกปรับจนให้บรรยากาศเ

ถังหว่านหนิงจ้องไปที่ประตูด้วยความตึงเครียดขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าจากด้านนอกหยุดลง ราวกับว่าคนที่อยู่ข้างนอกกำลังแอบฟังอยู่ลี่เป่ยยวนเงยหน้าขึ้น เห็นสันกรามเรียวของถังหว่านหนิง ดวงตาของเขาค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ผ่านไปยังไหปลาร้าของเธอ และต่ำลงไปอีกจนเห็นผิวเนียนละเอียดล่อตาล่อใจกลิ่นหอมจากตัวถังหว่านหนิงไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม หรือกลิ่นเครื่องหอมที่ฉุนจัด แต่มันเป็นกลิ่นหอมจางๆ ตามธรรมชาติ ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต้องอดใจไม่ให้เข้าใกล้ได้ยากทันใดนั้น ถังหว่านหนิงก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง “ประธานลี่! คุณจะทำอะไรน่ะ!”เสียงร้องของเธอทำให้คนข้างนอกสะดุ้ง ถังหว่านหนิงรีบใช้มือกระชากเสื้อของตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าฉีกไม่ออก เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เสื้อลี่เป่ยยวนแทนได้ยินเพียงเสียงแคว่ก! เสียงผ้าถูกฉีกดังขึ้นทันที ใบหน้าของลี่เป่ยยวนดำคล้ำลง“ถังหว่านหนิง เธอ…”“ประธานลี่! คุณมีเจียงเหยียนแล้ว! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”ถังหว่านหนิงจ้องเขาตาไม่กะพริบ แสดงออกอย่างชัดเจนว่า ‘ฉันจงใจฉีกเสื้อคุณ แล้วคุณจะทำไม?’ แต่ในขณะเดียวกัน น้ำเสียงของเธอกลับออดอ้อนและดูอ่อนหวานเป็นพิเศษลี่เป่ยยวนมองถังหว่านหนิงที่กำลั

หลังจากผ่านการยื้อยุดเมื่อคืนนี้ เสื้อผ้าบนตัวถังหว่านหนิงกลายเป็นรอยยับยู่ยี่ ลี่เป่ยยวนเห็นดังนั้น ก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวโยนให้ถังหว่านหนิงถังหว่านหนิงรับเสื้อแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ลี่เป่ยยวนมองประตูห้องน้ำที่ปิดลง เงาของถังหว่านหนิงสะท้อนอยู่บนบานประตูฝ้า รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นของเธอทำให้เปลวไฟในใจที่เพิ่งดับลง กลับถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง ทันใดนั้น เสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังขึ้นซ่าแม้ลี่เป่ยยวนจะทำเป็นนิ่งเฉย แต่เสียงนี้ก็ทำให้เขาเสียสมาธิ เมื่อถังหว่านหนิงเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นลี่เป่ยยวนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟา เธอเอ่ยขึ้นว่า “สบู่เหลวของคุณหมดแล้ว ต้องให้ฉันชดใช้ด้วยไหม?” “ฉันไม่ขี้งกขนาดให้เธอมาชดใช้สบู่เหลวขวดเดียวหรอกนะ” ลี่เป่ยยวนลุกขึ้น หันกลับมาเห็นถังหว่านหนิงสวมเสื้อเชิ้ตของเขา ถังหว่านหนิงเป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่ง ขาเรียวยาว ตอนนี้เสื้อเชิ้ตของเขาปกคลุมแค่ช่วงสะโพก ทำให้เรียวขาสีขาวเนียนโดดเด่นสะดุดตา สายตาของลี่เป่ยยวนค่อยๆ ไล่ขึ้นไป จนเห็นเส้นผมยาวเปียกชื้นของถังหว่านหนิงที่ไหล่ข้างหนึ่ง เพราะเสื้อเชิ้ตกว้างและหลวม โครงไหปลาร้าอันโดดเด่นจึงเผยออกม

เมื่อเห็นสีหน้าหน้าด้านไร้ยางอายของหลิวจินกุ้ย ดวงตาของถังหว่านหนิงก็ยิ่งเย็นชา “แผนของคุณน้าคงคิดผิดแล้วล่ะ ลี่เป่ยยวนตอนนี้เกลียดฉันยิ่งกว่า ไม่มีทางช่วยตระกูลถังของเราแน่นอน”ได้ยินเช่นนี้ หลิวจินกุ้ยถึงกับอึ้ง“ทำไมเป็นแบบนี้!”ถังหว่านหนิงไม่คิดจะเสียเวลาตอบคำถามไร้สาระพวกนี้ เธอหันหลังเดินขึ้นชั้นบน ทิ้งให้หลิวจินกุ้ยยืนกระวนกระวายอยู่ที่เดิมขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของหลิวจินกุ้ยก็ดังขึ้น เสียงปลายสายเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นที่เต็มไปด้วยความร้อนรน “คุณนายถัง! ตอนนี้บริษัทของเราถึงทางตันแล้ว! คุณมีวิธีหาเงินทุนเพิ่มหรือเปล่า?”“ท่านประธานหลิว อย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันกำลังหาทางอยู่!”ยังไม่ทันที่หลิวจินกุ้ยจะพูดจบ โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าซ้อนอีกสายหลิวจินกุ้ยทำอะไรไม่ได้ นอกจากกดรับสายใหม่ปลายสายเป็นเสียงของหุ้นส่วนที่ร่วมลงทุนกับบริษัท เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “คุณนายถัง ตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลถังเป็นยังไงกันแน่? โครงการของเราจะเดินหน้าต่อได้เมื่อไหร่? คุณต้องให้คำตอบชัดเจน! ถ้าไม่ ฉันจะถอนตัวไปลงทุนที่อื่นแล้ว!”ได้ยินเช่นนี้ หลิวจินกุ้ยเริ่มร้อนรน รีบตอบกลับทันที “เรากำลั