JILLIAN SANTILLAN POV "Mom, sorry." mahina kong wika. "Nasaan ka ba kasi? Anak, hindi ba't sabi ko sa iyo na kahit na ano ang mangyari, ikaw pa rin ang anak ko? Bakit bigla ka na lang umalis?" halata ang lungkot sa boses na wika ni Mommy sa akin. Hindi naman ako nakaimik. Muling sumalakay sa puso ko ang matinding guilt. Alam kong mali ako. Alam kong ang pag-alis ko ay mas lalo lang na magdagdag ng sama ng loob nila Mommy sa mga nangyari. "Gusto mo bang sunduin ka namin ngayun?" muling tanong ni Mommy sa akin. "No po...Mom, promise po, okay lang po ako. H'wag po kayong mag-aalala, magpapahangin lang po ako tapos uuwi din naman ako eh. Sorry po." mahina kong sambit. "Anak---- "Mom, sorry. Alam ko pong maling-mali ako kasi umalis ako na hindi nagpapalaam. Pero, promise po, mag-iingat po ako. Palagi niyo pong tandaan na mahal na mahal ko po kayo, Mom." muli kong sambit. "Okay, sige, wala naman akong magagawa kung gusto mo eh. Pero, palagi mong isipin nandito lang kami. Mag
Read more