บททั้งหมดของ Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: บทที่ 851 - บทที่ 860

JILLIAN SANTILLAN POV"RALPH, huwag ka namang magalit sa akin oh. Ayaw ko naman talagang sumama kanina sa kanila kaya lang, sila Mommy na mismo ang nagsabi na pwede naman daw akong sumama kaya, ayun, wala na akong nagawa." may halong lambing sa boses na bigkas ko.Akmang hahawakan ko sana ito pero mabilis itong umiwas. Inilabas nito ang sariling cellphone at may ipinakita sa akinAt ano ang masasabi mo tungkol sa bagay na ito, Jillian? Galing ito sa Instagram ni Russell." seryoso nitong bigkasHindi ko naman mapigilan ang mapangiwi habang pinaka titigan ko ang nasabing larawan. Kaming dalawa ni Russell, sa loob ng VIP room ng bar. Kuha iyun kanina habang bumaba ng dance floor sila Moira Kristina."Kanina lang iyan. Naglambing kasi si Russell sa akin na mag selfie daw kami kaya pinagbigyan ko na.""At hindi mo man lang naisip na may isang lalaking maaaring magselos sa larawan na ito, Jillian?" seryosong tanong nito sa akin"I know, pero maniwala ka sa akin, napipilitan lang ako. hindi

JILLIAN SANTILLAN POV 'KUNG GANOON, pwede niyo naman po siyang puntahan diba?" sagot ko din naman dito na ang tinutukoy ko ay ang tungkol sa anak nito. Ewan ko ba, habang nakikita kong umiiyak si Manang Maureen sa harapan ko, feeling ko nadudurog din ang puso ko sa awa dito. Kay hirap pala ng pinagdaanan nito sa nakalipas na mga taon. Imagine, nakulong ito sa napakahabang panahon tapos kailangan din nitong ipa-ampon ang anak para sa magandang kinabukasan ng bata. ' A mother's love for her child cannot be measured.' At iyun ang nakikita ko ngayun kay Manang Maureen habang lumuluha ito sa harapan ko ngayun. "Sa palagay mo ba, kapag malaman ng anak ko na ang mga magulang na nagpalaki sa kanya ng ilang taon ay hindi pala iyun, matatangap kaya niya? Tsaka, matatangap kaya niya kapag malaman niya na ang tunay niyang Ina ay isang ex-con?" lumuluha nitong tanong sa akin Hindi naman ako nakasagot. Hindi ko din kasi alam eh. Iba-iba naman kasi ang nararamdaman ng tao. Siguro, k

JILLIAN SANTILLAN POV "Galing ka daw diyan sa kapitbahay? Nang halos buong maghapon?" seryosong tanong sa akin ni Kuya Kenneth. Wala sa sariling napatitig ako kay MOmmy. Mukhang naikwento na nito kay Kuya ang ikinwento ko dito kanina tungkol kay Manang Maureen. Gets ko na at kaya siguro biglang napasugod si Kuya para pagsabihan ako. "KAKAKILALA mo pa lang sa kanya kaya hindi ka dapat magtiwala kaagad. Paano kung masama pala siyang tao? Ikaw na din nag nagsabi na isa siyang ex-con?" seryosong wika sa akin ni Kuya Kenneth. "Kuya, mabait po siya. Nararamdaman ko pong mabait siya." sagot ko din naman kaagad. Napansin kong saglit na natigilan si Kuya Kenneth. Bumuntong hininga at muling nagsalita "Bagong mukha siya at gusto ka lang naming protektahan. Sana sundin mo ang payo namin sa iyo, Jillian. Iwasan mo na muna ang Maureen na iyan or kung bored ka naman marami ka namang pwedeng makausap eh. Nandiyan ang mga pamangkin mo at iba pang mga kamag-anak." bigkas nito Hindi na

THIRD PERSON POV "Mr. Santillan, kung wala ka nang ibang sasabihin sa akin, pwede bang umalis na kayo?" seryosong wika ni Maureen sa mga bisita niya. Ayaw niya nang makipag-usap dito. Ayaw niya nang makipagtalo. Mas lalo lang sumasakit ang kalooban niya. "Maureen, ramdam ko ang lungkot mo sa nakalipas na taon dahil hindi mo nakasama ang anak mo, pero, nakikiusap ako sa iyo, huwag na. Kahit kay Jillian na lang. Tiyak na magiging malaking dagok sa kanya kapag malaman niya ang katotohahan." muling wika ni Kenneth pero parang naging bingi na si Maureen Wala na siyang balak pang pakingan ang sinasabi nito ngayun. Iisa lang ang nais niya, iyun ay ang makasama ang anak niya at wala nang iba. "I'm sorry, pero hindi ko kayang ibigay ang hiling mo. Hindi mo ako mapipigilan sa nais ko. Karapatan ni Jillian na malaman ang katotohanan sa pagkatao niya at kung talagang concern kayo sa kanya, tulungan niyo akong ipakilala sa kanya na ako ang tunay niyang Ina.'" seryosong sagot ni Maureen sa

JILLIAN SANTILLAN POV WALA akong ibang ginawa sa halos magdamag kundi ang umiyak nang umaiyak. Kahit ang mga tawag ni Ralph sa akin ay binaliwala ko din Hindi ko din nabilang kung ilang beses si Mommy kumatok ng kwarto ko pero hindi ko ito sinasagot. Gusto kong mapag-isa. Masyadong masakit ang katotohanan na hindi pala nila ako anak Sa totoo lang, hindi ko ito inaasahan. Kahit na kailan, hindi nagkulang sila Mommy sa pagmamahal at pag-aalaga sa akin. At iyun ang pinakamasakit sa lahat. Lalong lalo na at para sa akin sila ang pinaka the best parents in the world. Wala sa sariling napasulyap ako sa orasan na nasa night stand. Halos alas siete na nang umaga at kapag mga ganitong oras, ready na akong papasok ng School Pero, wala akong balak na pumasok. HIndi ko kaya! Useless lang din naman kung pilitin kong pumasok ng School tapos, wala naman akong ibang gagawin kundi ang umiyak nang umiyak "Jillian, Iha, buksan mo ito..please! Please...." dali-dali kong pinunasan ang luha