Semua Bab Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: Bab 901 - Bab 910

JILLIAN POV PAGKAALIS nila Ate Jeann at Kuya Drake, mas lalo akong hindi mapalagay. Para bang ang bawat salitang binitawan nila kanina ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Takot at pag-aalala. At isang hindi maipaliwanag na kaba ang bumabalot sa dibdib ko. Yes, iyun ang nararamdaman ko ngayun lalo na at hindi ko akalain na ganito pala kalaki ang epekto ni Russell sa akin. Tahimik lang ako sa sofa, walang tigil sa pag-iisip, nang maramdaman kong umupo sa tabi ko si Ralph. “Sweetheart… ano ang iniisip mo?” mahinahon niyang tanong. Napanasin marahin nito na tulala ako. Napansin marahil nito ang pagiging balisa ko. Napalingon ako sa kanya, pero hindi agad nakasagot. “Kung tungkol kay Russell,” dugtong niya, sabay marahang hinawakan ang kamay ko, “ako na ang bahala doon. Huwag mo nang isipin pa ang taong iyon.” Nakangiti nitong wika. Alam kong wala itong gustong mangyari kundi ang tuluyang mapanatag ang kalooban ko. Pero, hindi iyun sapat. Lalo na sa sandaling ito, m

JILLIAN POV “RELAX! Nandito lang ako… hinding-hindi kita pababayaan.” Mahigpit ang pagkakahawak ni Ralph sa kamay ko, tila iyon na lang ang natitirang bagay na pumipigil sa akin para tuluyang manghina. Ramdam ko ang init ng palad nito, pero taliwas iyon sa lamig na unti-unting gumagapang sa buo kong katawan. Dahil sa isang bagay at isang presensya na labis kong kinatatakutan. Si Russell. Mas lalong kinain ng matinding takot ang puso ko nang nakita ko itong naglalakad palapit sa amin. Ni hindi man lang nito pinakingan ang pagpigil ni Ate Jeann. Mabagal… pero siguradong hakbang. Ang bawat paghakbang nito ay tila may kasamang bigat na parang may bagyong paparating. Matalim ang kanyang titig, diretso sa akin. Makikita sa mga titig nito ang matinding pagkadismaya at galit. At sa bawat segundo na lumalapit siya, mas lalo akong kinakabahan. Pagdating niya sa harap namin, walang sabi-sabing iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon. “Jillian… congratulations sa

JILLIAN POV "Huwag kang sumama, Jillian. Hindi ako papayag!" seryosong wika ni Ralph sa akin. Luha lamang ang naging tugon ko. Muli akong napasulyap kay Russell na seryoso pa ring nakatutok ang baril, hindi na kay Ralph kundi sa akin. Alam kong ayaw nitong bigyan ng pagkakataon ang kahit sino na pigilan siya. "Come on, Jillian, mahal ko. Halika na. Umalis na tayo," seryoso nitong sambit. Wala na akong nagawa kundi ang bumitaw kay Ralph. Oo, masakit, pero kailangan kong unahin ang kaligtasan ng lahat. "Good girl! Sabi ko na nga ba, ako naman ang pipiliin mo," nakangisi nitong wika. Hindi ako nakaimik. Tahimik akong naglakad palapit sa kanya, at nang tuluyan na akong makalapit, niyapos niya ako mula sa likuran habang itinapat ang baril sa aking sintido. Kaagad akong napaiyak sa matinding takot. Ang lamig na nagmumula sa dulo ng baril ay nagdulot ng matinding kilabot sa buong katawan ko. "Russell, ano ang ginagawa mo? Diyos ko, huwag mong saktan si Jillian!" halos magh

JILLIAN POV Mahigit isang buwang buntis at ang biglang pagkawala nito sa sinapupunan ko ay napakahirap tangapin. Walang gabi na hindi ako umiiyak. Tinatanong ko ang sarili ko kung bakit ito nangyayari sa akin Sa totoo lang, napakahirap tangapin. Ang akala ko magiging masaya na kaming dalawa ni Ralph hindi pa pala. Ang pagkawalan ng supling na nasa sinapupunan ko ay isang napakalaking dagok na nangyari sa buhay ko "Anak, kumain ka. Nabangit sa akin ni Ralph na ayaw mo daw kumain.'" malumanay na wika sa akin ng walang iba kundi si Mama Maureen. Nang malaman nito ang nangyari sa akin, hindi ito nagkulang na dalawin ako dito sa hospital sa kabila ng busy nitong schedule. Kasali kasi ito sa isang teleserye na umiire na ngayun sa television. Balik sa dating trabaho ang biological mother ko pagkatapos ng halos twenty years na pagkakakulong "Normal lang ang malungkot pero palagi mong tandaan na hindi pa ito katapusan ng mundo. Nakalimutan mo na ba...matapang ka. Anak kita kaya al

JILLIAN POV “OH, wala na palang problema. Walang sama ng loob sa inyo si Jillian sa kabila ng pambabaliwala na ginawa mo sa kanya, kaya ayos na.” muling wika ni Mama Maureen, may halong diin sa bawat salitang binitiwan nito. Halatang handa pa itong makipaglaban sa pamamagitan ng debate. SAbagay, hindi biro ang pinagdaanan nito taops ang tunay kong ama ay nasa paligid ko lang naman pala. “Maureen--kasalanan mo naman talaga ito. Kung hindi ka nagsinungaling sa akin noon, sana noon ko pa nalaman na ako pala ang ama ni Jillian,” seryosong sagot ni Kuya Ralph, bakas ang pinipigilang galit sa kanyang mukha. “At ako pa talaga ang may kasalanan? Bakit? Hindi ko ba nabanggit sa iyo ang tungkol sa bagay na iyan, Peanut? Huwag ka nga diyang sinungaling. Sa takot mong baka hiwalayan ka ni Charlotte, ginawa mo ang lahat ng kasinungalingan. At noong sinabi ko na ikaw ang ama, hindi ba’t itinanggi mo?” mahabang litanya ni Mama Maureen, halos manginig ang boses sa galit at hinanakit. Hindi