All Chapters of ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

แม้พวกนางไม่ใช่สตรีที่อยู่ในสกุลสูงส่ง หากแต่เหลียงเจียผิงก็ไม่ได้ละเลยเรื่องการศึกษา เช่นนั้นสตรีที่อยู่และเติบโตในหอ­บุป­ผาสำราญแห่งนี้ล้วนรู้หนังสือ และหากสนใจในสิ่งใดเป็นพิเศษย่อมได้เรียนรู้และฝึกฝนในสิ่งนั้น“เอาเถอะ ๆ เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ฟังสิ่งที่ข้าจะบอกเจ้าก็พอ”เมื่อเห็นหลานสาวนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตา ก็ไม่คิดให้นางเอ่ยอะไรออกมา“เมื่อสามวันก่อน ข้าได้เจรจากับท่านแม่ทัพเกี่ยวกับเรื่องของเจ้า”ซุนอันเล่อหยุดเพียงเท่านี้ แล้วมองหน้าหลานสาวอีกครั้งเหมือนต้องการดูกิริยาท่าทางของนางว่าจะเป็นเช่นไร เมื่อเอ่ยถึงชายผู้นั้น“เรื่องคืนนั้นก็เป็นเพียงอุบัติเหตุข้าไม่ติดใจอันใด ท่านพี่อย่าได้ใส่ใจเลยเจ้าค่ะ”“ข้ามีเพียงเจ้าที่อยู่ข้างกายข้า จะให้ข้าปล่อยปละละเลยได้เช่นไรกัน ... อีกอย่างเจ้าไม่ใช่คณิกา เรื่องนี้ทุกคนย่อมรู้ดี”แม่นางใหญ่ซุนเอ่ยบอกน้ำเสียงอ่อนโยน ภายในใจก็นึกเคืองตัวเองเช่นกันที่ด่วนกระทำการเช่นนี้ไป แต่ทุกสิ่งที่ทำก็เพราะความเป็นห่วงหลานสาว นางมิอาจทนเห็นนางต้องอยู่และตายในสถานที่แห่งนี้ เช่นนั้นหากมีหนทางย่อมไม่มีทางปล่อยมือ“แม้ข้าไม่ใช่ ... แต่ข้าเกิดและโตมาในสถานที่แห่ง

จวนสกุลจาง ...ซุนหย่งเล่อเงยหน้าขึ้นอ่านป้ายที่ติดอยู่ด้านหน้า เพียงแค่คิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคัดค้านความคิดของซุนอันเล่อผู้­เป็น­พี่สาว และสิ่งเดียวที่คิดออกในตอนนั้นคือ ต้องมาเจรจากับเจ้าของจวนนี้สตรีร่างเล็กเดินวนเวียนไปมาอยู่แถว ๆ จวนสกุลจาง โดยทิ้ง­ระยะห่างไม่ให้เป็นที่สงสัยอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม แม้จะมาถึงที่หมายแต่ด้วยความเร่งรีบจึงไม่ทันได้คิดว่า การที่จะเข้าหาแม่ทัพใหญ่แห่ง­อันฉีใช่เรื่องง่าย นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เข้าพบหรือไม่ เพราะตั้งแต่มาถึงจนเวลานี้เกือบครึ่งชั่วยามแล้วก็ยังไม่ได้เข้าไปในจวนและดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้าง หรือเพราะชะตาลิขิตให้นางต้องได้พบกับเขา เสียงเกือกม้ากระทบพื้นจังหวะการก้าวเดินนั้นฟังดูไม่ได้เร่งรีบ และใช่เป็นเสียงของอาชาเพียงตัวเดียว คนที่คอยเลียบเคียงมองอยู่หน้าจวนนั้น ทันได้เห็นชายรูปร่างสง่างามบนหลังอาชาสี­ดำขลับ ขนมันวาววับแสดงให้เห็นถึงการได้รับการดูแลเป็นอย่างดีซุนหย่งเล่อแอบหลงใหลในความงามของบุรุษผู้นั้นอย่างเผลอไผลครู่หนึ่งแล้วก็กลับมาได้สติอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาชน ส่งผลให้ร่างบางของสตรีในชุดม่วงอ่อนสลับเข้มต

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ซุนหย่งเล่อก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ดันร่างใหญ่ออก ทว่าก็มิอาจหลุดพ้น แต่ดูเหมือนจะไม่เสียแรงเปล่า เพราะสิ่งที่นางทำเหมือนเรียกสติอีกฝ่ายให้กลับมาได้ในระดับหนึ่ง แม่ทัพหนุ่มจึงหยุดการกระทำอันจาบจ้วงนั้นในทันทีดวงตาสองคู่ประสานกันอีกครั้ง แววตาบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของอันฉี ในยามนี้กลับทอประกายอบอุ่นอ่อนโยน สายตาทอดมองแม่นางซุนเต็มไปด้วยความหวานซึ้ง ยากนักที่จะมีผู้ใดได้เห็นแววตาเช่นนี้“เหตุใดท่านจึงได้โดนยาปลุกกำหนัดมาอีกเช่นนี้”ซุนหย่งเล่อไม่รู้ถึงฤทธิ์ยาที่ซุนอันเล่อให้ทั้งคู่ได้ดื่มกินเมื่อสามคืนก่อน มีเพียงจางหลี่จวินเท่านั้นที่รู้ตามคำบอกของคนให้ยานี้เอง“พี่สาวเจ้าไม่ได้บอกอันใดต่อเจ้าเลยอย่างนั้นหรือ”อีกฝ่ายเอ่ยถามน้ำเสียงแหบพร่า สองแขนแข็งแรงรัดรอบเอวเล็กเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนในวงแขนนั้นจะหายไป“ไม่ ... ท่านพี่อันเล่อทำอะไรท่าน”ซุนหย่งเล่อตอบน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ ด้วยแรงรัดของอีกฝ่ายอีกทั้งในยามนี้กายสาวเหมือนจะร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง เหงื่อบน­ใบหน้าเริ่มผุดเม็ดออกมาให้เห็น“ไม่ ๆ พี่สาวเจ้าไม่ได้ทำอันใดข้า หากแต่ฤทธิ์

ด้วยความที่มีวิชายุทธสามารถกระโดดได้สูงราวกับเหาะได้ เช่นนั้นไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะกระโดดขึ้นหลังคาของตัวหอบุปผาสำราญผ่านมาจนถึงเรือนพักของซุนหย่งเล่อทว่าแน่นอนว่าครั้งนี้เขาไม่สามารถผลักประตูห้องเข้าไปได้เหมือนในคืนนั้น เพราะซุนหย่งเล่อค่อนข้างระวังตัวเองเข้าออกก็รีบลงกลอนไม้เรียบร้อย“นั่นใคร”เสียงเจ้าของห้องดังออกมาเมื่อเห็นเงาใครบางคนเดินผ่านไปมาที่หน้าห้องพักตัวเอง“หากเจ้าไม่บอกว่าเป็นใครข้าจะเรียกให้คนมาเดี๋ยวนี้”ซุนหย่งเล่อค่อย ๆ เดินเข้าใกล้ประตู เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าได้ลงกลอนดีแล้วหรือไม่ พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสิ่งของสักอย่างที่พอจะสามารถช่วยเหลือตัวเองในยามคับขันได้“ข้าเอง หย่งเล่อ”เพียงแค่ได้ยินเสียง เจ้าของห้องก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา พร้อมกับวางแจกันในมือลงที่เดิม แล้วรีบเปิดประตูให้สหายสนิททันที“ลี่อิง เจ้ายังไม่ไปเตรียมตัวขึ้นโชว์อีกหรือ”“ใกล้จะได้เวลาแล้ว แต่ข้ามีปัญหานิดหน่อย”ฟางลี่อิงบอกพร้อมกับคว้ามือสหายรักมาจับไว้“เจ้ามีปัญหาอะไรให้ข้าช่วยรีบว่ามา”“เมื่อครู่ท่านพี่อันเล่อให้ถีหลันนำชุดใหม่มาให้ข้าหลายชุด ข้าอยากให้เจ้าช่วยเลือกสักหน่อย”ฟางล

แม่ทัพหนุ่มผละร่างใหญ่ออกมาเพียงนิด เพื่อจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองจนเหลือเพียงกางเกงตัวเดียว ส่วนบนเผยแผงอกกว้างที่มีล่องลอยของบาดแผลให้ได้เห็นอยู่บ้าง กล้ามหน้าท้องเป็นคลื่นลอนสวยสมส่วนซุนหย่งเล่อมองร่างกายกำยำได้ครู่เดียวก็หลับตาปี๋ สองมือเล็กกุมไว้ที่ผ้าชิ้นสุดท้ายที่พันรอบอกนั้นเอาไว้แน่น ส่งผลให้สัมผัสรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจของตัวเองและเพียงชั่วพริบตาร่างใหญ่ก็กลับไปทาบร่างเล็กเอาไว้อีกครั้ง ปลายจมูกโด่งเป็นสันสูดดมที่แก้มนวล ก่อนจะซุกไซ้ไล่จนทั่วใบหน้าและลำคอนั้นอีกครั้ง“อืมมม ... ทะ ๆ ... ปล่อยข้าเถิด”แม้เวลานี้ร่างกายจะไม่ต่อต้าน แต่ริมฝีปากก็ยังคงปรามอีกฝ่ายเช่นเดิม“ไม่ได้แล้วหย่งเล่อ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหู ทำเอาหัวใจนางเต้นแรงเร็วจนไม่สามารถจับจังหวะได้“ทะ ๆ ท่าน ...”เสียงเล็กร้องประท้วงอีกครั้ง สองมือรั้งดึงเอาผ้าพันรอบอกเอาไว้เมื่อมือหนาเริ่มวนเวียนตรงบริเวณนั้น“วางใจข้าเถิด เจ้าอย่าได้กลัวไปเลย”น้ำเสียงนุ่มหูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรวบมือเล็กของนางไว้เหนือศีรษะ“เจ้าเป็นของข้าจะได้หรือไม่หย่งเล่อ”ริมฝีปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับซุกไซ้ไล้เว