All Chapters of ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากปลอบประโลมแล้วก็เลื่อนมาครอบครองอกอวบทั้งสองข้าง สองมือบีบเฟ้นก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นทั้งสองข้าง หนักเบาสลับไปมา สัมผัสอันอ่อนหวาน นุ่มนวล ร้อนรุ่มปลุกเร้ากายเล็กให้เกิดความกำหนัดเพิ่มขึ้น เพื่อให้ร่างกายของนางได้ผ่อนคลายพร้อมที่จะรับเขาทั้งตัวได้อย่างไม่ต้องเจ็บมาก“อ๊ะ! ... อื้ออออ ... ข้าเจ็บ”เสียงหวานดังออกมาอีกครั้ง เมื่อสะโพกสอบขยับเคลื่อนดันความแข็งแรงของตัวเองเข้าไปอีกนิด“อีกนิดเดียวเจ้าก็จะคลายความเจ็บลง ... เจ้าวางใจข้า อย่าได้ต่อต้าน”เขาเอ่ยบอกพร้อมกับกดริมฝีปากพร้อมปลายจมูกโด่งลงที่หน้าผากนางอย่างอ่อนโยน เจ้าของใบหน้าเล็กพยักหน้าให้ช้า ๆ แทนคำตอบ“เจ้าเป็นสตรีผู้เดียวที่ทำให้ข้าไม่อาจลืมได้หย่งเล่อ”สิ้นคำพูดเชยชม ซุนหย่งเล่อก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ทว่าเพียงแค่สั้น ๆ เท่านั้น เมื่อเขาดันตัวเองอีกส่วนเข้าไปจนสุดทาง“จากนี้เจ้าจะไม่เจ็บอีกแล้ว ... ขอเพียงแค่เจ้าอย่าฝืนข้าเท่านั้น ข้าจะถนอมเจ้าหย่งเล่อ”แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแหบพร่า ทว่ายังฟังนุ่มหู พร้อมกับขยับสะโพกสอบตัวเองอย่างเชื่องช้า“อื้ออออ ...”เสียงครางกระเส่าอันไพเราะที่แม่ทัพหนุ่มชื่นชอบดังต่อเนื่องออกมา

เพียงแค่บอกว่า เรื่องที่ต้องการเจรจาด้วยเป็นเรื่องที่ซุนอันเล่อบอกเอาไว้ แม่ทัพหนุ่มก็รู้ได้ทันที เพราะระหว่างเขากับพี่สาวนางนับตั้งแต่เจอหน้ากันก็คุยกันแค่เรื่องเดียวเท่านั้น“เรื่องที่พี่อันเล่อให้ท่านแต่งข้าเข้าจวน ... เรื่องนี้ข้าเห็นว่าไม่ใช่สิ่งที่ท่านควรทำ”ซุนหย่งเล่อตัดสินใจเอ่ยออกมาในที่สุด สิ้นประโยคก็ก้มหน้าลงไม่กล้าที่จะสบตาอีกฝ่าย“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าเป็นเรื่องที่ข้าไม่ควรทำ”“เพราะเรื่องระหว่างข้ากับท่านเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น หากเราไม่ได้เจอกันอีกก็ไม่มีเรื่องอันใดต้องให้พูดถึง”จู่ ๆ น้ำเสียงก็สั่นเครือออกมาจนเจ้าของเสียงต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด“อุบัติเหตุเช่นนั้นหรือ”แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง ด้วยไม่พอใจกับคำที่นางเอ่ยออกมาเมื่อครู่“ข้าพูดผิดเช่นนั้นหรือ”“ใช่ ... เพราะมันไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่พี่สาวเจ้าจงใจนำยามาให้ข้ากับเจ้าดื่ม เช่นนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบต่อข้าหย่งเล่อ”จางหลี่จวินทำเป็นโวยวายขึ้น อย่างคนไม่สบอารมณ์“ท่าน!”“หากวันนี้เจ้าไม่บุกไปหาข้าถึงที่จวน วันนี้ข้าก็คงไม่ต้องบุกมาหาเจ้าถึงห้องเช่นนี้”“เพราะข้าเช่นนั้นหรือ”“หึ ... เจ้าอย่าบอกนะว่

เมื่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบันได้ขึ้นนั่งบัลลังก์ ด้วยความดีความชอบทั้งคู่ที่ประจักษ์ให้ทุกคนได้เห็น ฮ่องเต้จึงแต่งตั้งตำแหน่งอ๋องพร้อมกับพระราชทานนามให้น้องชายทั้งสองคนด้วย“เหตุใดวันนี้แม่ทัพจางถึงไม่ติดตามเจ้ามาด้วย”เพราะเป็นที่รู้จักกันดีหนานอ๋องกับจางหลี่จวินเป็นสหายที่ร่วมออกรบด้วยกันในทุก ๆ สนามรบ เห็นหนานอ๋องที่ใดก็ต้องเห็นจางหลี่จวินที่นั่น หากแต่ครั้งนี้ผิดแผกไปจากคำที่ทุกคนเคยกล่าวไว้จนน่าแปลกใจ“ระยะนี้คนของเสด็จพี่ทำตัวผิดแผกไปจากเดิมมาก”หนานอ๋องเอ่ยขึ้นเหมือนเป็นการฟ้อง พร้อมกับวางหมากลงบนกระดาน“แปลกไปเช่นไร เจ้าจงเร่งเล่าให้ข้าฟัง”“หลังจากที่กระหม่อม ...”หนานอ๋องเอ่ยเพียงแค่นั้นก็ต้องหยุดเอ่ยคำต่อ เพราะหากพูดอะไรออกไปคงต้องโดนพี่ชายตำหนิเป็นแน่“เหตุใดจึงไม่พูดต่อ ... หรือเจ้าพาแม่ทัพจางไปทำอันใดที่ไม่ถูกไม่ควรมา”เมื่อเห็นน้องชายอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ก็คาดคั้นขึ้นมาทันที“เสด็จพี่เห็นข้าเป็นคนเช่นนั้นหรืออย่างไรกัน”“ใช่ ...”“พระองค์ก็รู้จักแม่ทัพผู้นั้นดี คนอย่างเขาหากไม่ยินยอมทำสิ่งใดมีหรือใครจะบังคับได้”“เท่าที่ข้ารู้ ตอนนี้ก็มีเพียงเจ้าที่สามารถบังคับให้แม่ทัพจางทำในสิ่งที

หมู่บ้านจื่อเถิง ...หลังจากที่ได้รู้ถึงฤทธิ์ยาที่ผู้มีศักดิ์เป็นน้าให้ทั้งนางและแม่ทัพดื่ม ซุนหย่งเล่อก็ตัดสินใจหลบหน้าเขามาอยู่ที่นี่“เพราะอะไรเจ้าถึงจะไปอยู่ที่นั่น”ซุนอันเล่อเอ่ยถามหลานสาวขึ้น ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเพราะอะไร“ฤทธิ์ยาตัวนั้น จะอยู่ยาวนานกี่เดือนเจ้าคะ”ซุนหย่งเล่อไม่ตอบคำถาม แต่ถามกลับผู้เป็นน้าสาวไป“สามเดือนมั้ง”“ท่านพี่!”น้ำเสียงที่ดังออกมาประหนึ่งต่อว่าอีกฝ่าย ทว่าสีหน้ากลับง้ำงออย่างงอน ๆ เสียมากกว่า“ก็สามเดือน เจ้าคิดว่าข้าโกหกเช่นนั้นหรือ”“เหตุใดท่านพี่ถึงต้องทำเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ”เมื่อรู้ความจริงจากปากผู้เป็นน้าสาว ซุนหย่งเล่อจึงถามถึงสาเหตุในการทำในครั้งนี้“เพราะข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไป”“แต่ ...”“เจ้าอย่าต้องสงสัยอะไรให้มากนัก เจ้าอยากจะไปอยู่ที่หมู่บ้านจื่อเถิงก็ไปเถิด ส่วนเรื่องคนที่จะให้ไปช่วยขุดบ่อปลา อีกสอง-สามวันข้าจะส่งคนไปให้ ขาดเหลืออะไรก็ให้คนแจ้งมาข้าจะจัดการให้”เมื่อเห็นหลานสาวเริ่มจะมีข้อสงสัยเยอะ ซุนอันเล่อก็รีบตัดบท และไม่เค้นเอาคำตอบเรื่องที่จะไปอยู่ที่หมู่บ้านจื่อเถิงด้วยเหตุใด เพราะนางย่อมรู้อยู่แล้ว“เจ้าค่ะ ท่

“ท่าน!”“หากว่าวตัวนี้เป็นของเจ้าจริง ๆ เจ้ามีอะไรตอบแทนน้ำใจข้าหรือไม่แม่นางน้อยเหริน”ริมฝีปากหนาเอ่ยขึ้น แม้คำพูดจะเป็นการทวงบุญคุณ หากแต่น้ำเสียงฟังดูเหมือนต้องการจะผูกมิตรเสียมากกว่า“ทำไมท่านถึงรู้จักชื่อแซ่ของข้า”เจ้าตัวเล็กเลิกให้ความสนใจว่าวในมือ แต่กลับสนใจในตัวชายร่างสูงผู้นี้ขึ้นมาแทน“เพราะข้าเห็นเจ้าในหมู่บ้านบ่อย ๆ”“ท่านเห็นข้า แล้วเช่นไรข้าถึงไม่เห็นท่านล่ะเจ้าคะ”เมื่อพิจารณาดูแล้วอีกฝ่ายน่าจะไม่ได้คิดร้ายอะไร เด็กน้อยจึงพูดจาด้วยน้ำเสียงมีไมตรีตอบ เริ่มมีหางเสียงเหมือนกับเวลาพูดคุยกับผู้ใหญ่“ก็ข้าไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน เช่นนั้นเจ้าจึงไม่เห็นข้าอย่างไรละ”เขาบอกไปตามความจริง เพราะตั้งที่เขามาที่หมู่บ้านจื่อเถิงแห่งนี้ก็ยังไม่เคยย่างกายเข้าไปในหมู่บ้านเลยสักครั้ง“แล้วเหตุใดท่านจึงไม่เข้าไปในหมู่บ้าน หรือท่านแอบมาซุ่มดูคิดจะทำการอันใดกันแน่”จู่ ๆ ก็ให้นึกขึ้นมาว่าชายผู้นี้น่าจะมาไม่ดี ร่างเล็กจึงรีบถอยเท้าออกห่างทันที“คุยกันมาจนถึงขนาดนี้แล้วเจ้ายังกลัวข้าอยู่อีกเช่นนั้นหรือ”“ข้า ...”“หากข้าคิดทำร้ายเจ้าข้าคงทำไปตั้งแต่เห็นเจ้าวิ่งตามว่าวตัวนี้มาแล้ว ข้าคงไม่ปล่