All Chapters of ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังรับประทานอาหารเรียบร้อย จางหลี่จวินก็ให้ไพร่พลกลับจวน เหลือเพียงตัวเขากับคนสนิทอีกสองคนเท่านั้น โดยให้เหตุผลว่าเผื่อตัวกังหันวิดน้ำใช้การไม่ได้ และจะรอรับของที่สั่งให้ไปจัดเตรียมและนำมาส่งในวันรุ่งขึ้นด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้เหรินเหิงอี้จึงให้ภรรยาไปจัดเตรียมห้องหับให้เรียบร้อยด้วยอาหารที่เตรียมไว้ค่อนข้างเยอะ อีกทั้งยังเหมือนเป็นการรวมตัวของชาวบ้าน เหริงเหิงอี้จึงจัดการนำสุราออกมาให้ทุกคนได้ดื่มกัน ค่ำคืนนี้ทุกคนจึงได้สำเริงสำราญไปด้วยสุรารสดีที่ซุนหย่งเล่อสอนให้ทุกคนหมักเอาไว้เฉลิมฉลองในเทศกาลต่าง ๆ จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อ และยังให้แบ่งออกจำหน่ายอีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าบางส่วนถูกส่งไปที่หอบุปผาสำราญด้วย“สุรานี้หมักจากผลสือหลิวใช่หรือไม่”จางหลี่จวินจำรสชาติของสุราชนิดนี้ได้แม่น และจะจดจำไม่มีวันลืม“คุณชายจางเคยดื่มหรือเจ้าคะ”เป็นหม่ายี่เถียนที่เอ่ยถามขึ้น เพราะนางร่วมดื่มชนจอกอยู่กับแม่ทัพหนุ่มตั้งแต่เย็นแล้วทุกคนในหมู่บ้านรู้กันดีว่า หม่ายี่เถียนเป็นนักดื่มตัวยงหากลองได้มีสุราผ่านลงคอเมื่อไรไม่เมาไม่เลิกรา ซึ่งต่างจากเหรินเหิงอี้ที่ไม่แตะแม้เพียงหยดเดียว“ครั้งหนึ่งข้าเคยดื่ม”

ร่างเล็กลุกขึ้นยืนแล้วจึงเอื้อมมือมาเลื่อนบานพับให้เปิดออก“เหตุใดวันนี้ถึงได้เก็บเร็วนัก ไก่ออกไข่ไม่เยอะหรือ”น้ำเสียงหวานยังคงเอ่ยขึ้น ขณะที่หันหลังเลื่อนบานพับนั้นปิดไว้ดังเดิม“กรี๊ดดดด! ...”ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงร้องออกมา ก่อนที่จะถูกมือหนาปิดเอาไว้ เมื่อร่างเล็กถูกวงแขนแข็งแรงรวบกอดเอาไว้ทางด้านหลัง“ถ้าไม่อยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องระหว่างเจ้ากับข้าก็อย่าได้ส่งเสียงไป”ริมฝีปากหนากระซิบข้างหูคนตัวเล็ก น้ำเสียงแสดงถึงความเหนือกว่าชัดเจน กลิ่นหอมจากกายหญิงสาวที่ เพิ่งอาบน้ำเสร็จสร้างความรัญจวนใจเขาอยู่ไม่น้อย ด้วยเกินกว่าจะหักห้ามใจเขาจึงฝังปลายจมูกแหลมเข้าที่แก้มนวล แล้วสูดเอากลิ่นหอมนั้นเข้าจนเต็มปอด“ปล่อยข้านะ”ซุนหย่งเล่อพยายามใช้น้ำเสียงให้อีกฝ่ายเกรงกลัว แต่มันไม่ได้ผลกับเขาสักครั้ง"ขอข้ากอดเจ้าไว้เช่นนี้อีกหน่อยไม่ได้หรือ ...”แม่ทัพหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงกระเส่า“หากท่ายยังอยู่กับข้าเช่นนี้ฤทธิ์ยานั่น ...”“สำหรับเจ้าข้าไม่จำเป็นต้องอาศัยฤทธิ์ยาพวกนั้นหรอก”เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า ก่อนจะหมุนตัวคนในวงแขนให้หันมาสบตาตัวเอง“หากเจ้าปฏิเสธข้า ข้าก็จะไม่ยุ่งกับเจ้า แต่ ...”แม่ทัพ

คนในหมู่บ้านย่อมรู้กันดีแม้ภายนอกของทั้งคู่จะดูเป็นคนเคร่งขรึมดูเหมือนเป็นคนดุ หากแต่หากได้ลองพูดคุยกันแล้วจะรู้ว่า แท้จริงสองผู้อาวุโสผู้นี้เป็นคุยสนุกสนาน แถมยังใจดีอีกด้วย“เจ้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าแม่นางซุน จะทำให้ข้าดูแย่ในสายตานางนะ”หม่ายี่เถียนรีบหันไปต่อว่าผู้เป็นสามีทันที“ไม่ว่าท่านป้าจะเป็นเช่นไร ข้าก็ยังรักและเคารพท่านป้าเช่นเดิมเจ้าค่ะ”ซุนหย่งเล่อรีบบอก“เอาเถอะรีบ ๆ กินกัน เดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดซะหมด”ท่านลุงเหรินรีบขัดขึ้นพร้อมกับจัดการตักข้าวให้ทุกคน“อาหารหมู่บ้านเราก็มีแต่ผักที่ปลูกกันเอง มีเนื้อหมู่ เนื้อไก่อยู่บ้างไม่มาก คุณชายจางพอจะทานได้นะขอรับ”“นี่ถือว่าเป็นอาหารดีเยี่ยมแล้วขอรับ เวลาข้าไปออก ...”ซุนหย่งเล่อรีบกระตุกชายแขนเสื้อแม่ทัพหนุ่มเอาไว้ นางไม่อยากให้เขาเปิดเผยฐานะเพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง แม้ว่าสถานการณ์บ้านเมืองจะสงบสุข อีกทั้งที่หมู่บ้านนี้ก็ไม่เคยมีเกิดเหตุร้ายแรงอันใดแต่อะไรก็ไม่แน่นอนเสมอไป และยังกลัวว่า หากทั้งสองท่านรู้ถึงสถานะเขาอาจจะรู้สึกเกรงกลัวจนวางตัวไม่ถูก ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพ ก็คือผู้ที่ต้องเกี่ยวข้องกับราชสำนัก เช่นนั้นเป็นปกติที่ชาวบ้

หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อย ซุนหย่งเล่อก็เตรียมตัวจะกลับบ้านทว่าหม่ายี่เถียนรั้งตัวเอาไว้ก่อน“แม่นางซุนจะอยู่คุยกับข้าก่อนได้หรือไม่”“ท่านป้ามีอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอันใดหรอก ข้าแค่อยากคุยกับแม่นางบ้าง เห็นเจ้ามาอยู่ที่นี่ก็หลายวันแล้ว เหตุใดพี่สาวอันเล่อของเจ้าจึงยอมปล่อยให้มาอยู่ได้นานเช่นนี้”ทุกคนย่อมรู้ดีว่า ซุนอันเล่อทั้งรักทั้งหวงและเป็นห่วงหลานสาวผู้นี้มาก ไม่ค่อยจะยอมให้ห่างกาย ครั้งก่อนนางมาค้างเพียงแค่คืนเดียวก็ส่งคนมารับกลับแล้ว แต่เหตุใดครั้งนี้จึงยอมให้นางมาพักแรมได้นานเช่นนี้“ข้าขอท่านพี่อันเล่อมาจัดการเรื่องบ่อปลา และพัฒนาพื้นที่แปลงผักให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อนจึงจะกลับ ซึ่งก็น่าจะใช้เวลาพอสมควร ท่านพี่จึงไม่ได้ส่งคนมารับอย่างเคย”“เช่นนั้นเองหรือ ข้ากับลุงเหรินก็คิดว่าแม่นางซุนมีปัญหาอันใดกับแม่นางใหญ่ซุนเสียอีก”“ไม่มีเรื่องอันใดเจ้าค่ะ”“อืม ... ไหน ๆ เจ้าก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้วเจ้าลองดูสุราชุดนี้ให้ข้าหน่อยว่า ไหไหนที่จะนำไปส่งที่หอบุปผาสำราญได้บ้าง เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ข้าให้แม่บ้านช่วยกันนำสุราที่เพิ่งหมักมาเก็บ แต่พวกนางดันเลินเล่อนำมารวมกับไหที่หมักไว้ใกล้จะไ

คืนวันนั้นขณะที่เขาเดินวนเวียนคิดหาวิธีที่จะเข้าไปพบซุนหย่งเล่อนั้น ฟางลี่อิงที่กำลังเตรียมตัวจะไปที่หอบุปผาสำราญเห็นเข้าพอดี นางไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามอะไร เพียงครู่เดียวนางก็จัดการให้เรียบร้อย และแน่นอนว่าหากฟางลี่อิงรู้ซุนอันเล่อย่อมต้องรู้ด้วยเช่นกัน“ข้าไม่สามารถตอบเจ้าได้ แต่ทุกครั้งที่ข้าพบเจอแม่นางซุน ข้ามย่อมรู้ตัว และมีสติ”แม่ทัพหนุ่มเอ่ยตรงไปตรงมา“ดี ... ถูกใจข้ายิ่งนัก เช่นนั้นอีกสองชั่วยามข้าจะให้ถีหลันไปพบเจ้าที่จวน ... ออไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะให้นางระวังไม่ทำให้ท่านต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเป็นแน่”แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้แสดงความเป็นกังวลอะไรออกมาให้เห็น แต่นางก็ยังย้ำให้ได้รู้“อ่อ ... ข้าลืมบอกไปว่า ยาที่ข้าจะให้ถีหลันนำไปดื่มท่านต้องดื่มก่อนที่จะไปเจอหย่งเล่ออย่างน้อยประมาณสามชั่วยาม และร่างกายเจ้าจะทรมาน แต่ก็ไม่มากเท่าไรท่านน่าจะอดทนได้ จริง ๆ แล้วคืนนั้นข้าก็ไม่ได้ใช้ยากับเจ้ามาก เพราะข้าเองก็อยากให้เจ้ามีสติเวลาอยู่กับน้องสาวข้า”เมื่อนึกถึงวันที่ต้องไปเจรจากับพี่สาวนางแล้วริมฝีปากหนาก็ยกยิ้มขึ้น“ท่านยิ้มอะไร”ซุนหย่งเล่อถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดทิ้งท้ายไว้แล้วก็เงียบไป