ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ

ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ

last updateLast Updated : 2026-05-03
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
73Chapters
549views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะฤทธิยารัญจวนจิต ทำให้ ‘อี้จี้’ แห่งหอบุปผาสำราญนางผู้มีความงามลือเลื่อง ต้องตกเป็นของแม่ทัพใหญ่แห่งอันฉี ... อุปสรรคระหว่างชนชั้น สตรีนางโลมเช่นนางจะก้าวข้ามขึ้นเป็นฮูหยินได้เช่นไร ...

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 - หอบุปผาสำราญ (แขกพิเศษ)

사람들은 말한다.

모든 남자의 마음속에는 끝내 이루지 못한 첫사랑 하나쯤은 숨어있다고.

민도하는 예외일거라고 강서이는 늘 생각해 왔다.

어릴 적부터 이어진 시간, 둘 사이의 감정은 가볍지 않았고, 무엇보다 자신과 민도하는 함께 성장해 온 관계라고 믿었기 때문이다.

하지만 세상은 거대한 첫사랑의 무대였다.

그리고 민도하 역시 그 평범한 공식에서 벗어나지 못한 쪽에 가까웠다.

강서이는 열여덟에 민도하 곁에 섰다.

그로부터 정확히 7년.

2,000일이 넘는 낮과 밤을 함께 보냈고, 서로가 허락할 수 있는 가장 깊은 친밀함까지 나누었다.

그런데도, 강서이는 끝내 민도하의 기억 속에 남아 있는... 그 한 번의 찬란한 시선을 넘지 못했다.

생각해 보면 우습기까지 했다.

7년을 함께한 여자가 결국 한 남자의 마음을 끝내 읽지 못했다는 사실이.

도대체 얼마나 사랑했기에, 민도하는 그 사람을 마음 깊숙이 숨겨 둔 채 이렇게 오래 버텨 온 걸까?

강서이의 시선이 흐려진 걸 알아챈 민도하가 낮은 목소리로 경고했다.

“강서이, 집중해.”

침대 위의 민도하는 늘 거침없었고, 그 와중에 실수로 협탁 위에 올려져 있던 검은 벨벳 케이스를 건드렸다.

케이스가 떨어지려는 걸 민도하가 급히 받아냈다. 강서이를 다치게 할 뻔했다.

민도하는 처음 보는 물건인 듯 잠시 멈칫하다가 물었다.

“이거 뭐야?”

강서이는 아무 감정도 실리지 않은 얼굴로 케이스를 빼앗듯 가져가 옆으로 던졌다.

그리고 민도하의 목을 끌어안고, 목울대에 입술을 가져갔다.

“이럴 때도 한눈파는 거야?”

“나한테 질린 거 아니고?”

민도하는 더 이상 생각할 여유가 없었다.

강서이의 체온과 숨결에 방금 전의 궁금증은 완전히 잊혔다.

민도하가 강서이를 향해 몰두하는 사이, 강서이는 고개를 살짝 돌려 방 한켠에 방치된 검은 벨벳 케이스를 바라봤다.

눈가가 미묘하게 젖어 들었다.

‘민도하, 당신은 영원히 모를 거야.’

‘이 안에 뭐가 들어 있는지도.’

...

한 달 전, 프라임로드투자가 성공적으로 상장했다.

민도하의 지인들은 작은 축하 자리를 마련했고, 그 자리에 강서이는 가장 단정하고 화려한 모습으로 나타났다.

그날, 강서이는 민도하에게 프러포즈할 계획이었다.

보통 프러포즈는 남자가 하는 경우가 흔하다.

하지만 강서이는 민도하를 사랑했고, 그 사랑 앞에서는 자존심도, 체면도 내려놓을 수 있었다.

아무도 몰랐다.

오늘 하루를 위해 강서이가 7년을 기다렸다는 사실을.

민도하가 일에 매달릴수록, 강서이는 그의 곁에서 자기 삶의 방향까지 수정했다.

원래 좋아하던 전공을 포기하고, 흥미도 없던 금융을 선택했다.

대학 졸업 후에는 해외 명문대로부터 받은 제안을 거절하고, 프라임로드투자로 들어갔다.

말단 직원으로 시작해, 차근차근 올라 지금은 수석비서 자리에 있었다.

그 과정이 얼마나 버거웠는지, 강서이 말고는 아무도 몰랐다.

사랑이 가장 뜨거웠던 시절, 강서이는 여러 번 마음속으로 물었다.

‘나랑 결혼할 생각 있어?’

하지만 끝내 입 밖으로는 꺼내지 않았다.

어머니가 늘 하던 말이 떠올랐기 때문이다.

사랑과 선물은 손 내밀어 받는 게 아니라 상대가 자발적으로 줄 때 받는 것이라고.

요구하는 순간, 그건 호의가 아니라 시혜가 된다고.

게다가 민도하는 감정을 말로 표현하는 사람이 아니었다.

그렇지만 민도하 곁에는 언제나 다른 사람이 아닌 오직 강서이만 있었다.

다른 여자는 단 한 번도 끼어든 적이 없었다.

그래서 강서이는 굳게 믿었다.

결혼은 두 사람에게 자연스러운 결말일 거라고.

그 결말을 위해 강서이는 프라임로드투자에서 누구보다 앞장서서 일했다.

일이 크든 작든 가리지 않고 뛰어들었고, 가야 하는 술자리는 셀 수 없었으며, 병원에 실려 간 횟수도 기억나지 않았다.

알코올 중독과 유산이 동시에 일어났던 그날, 강서이는 수술대 위에서 살아 돌아오지 못할 뻔했다.

그때 절친 한지수가 물었다.

“너... 민도하 회사를 위해 죽을 고비 넘긴 사람이야. 후회 안 돼? 한 남자 때문에 이렇게까지 망가지는 게 맞아?”

강서이는 망설임 없이 고개를 끄덕였다.

“응. 난 괜찮아.”

한지수는 그런 강서이를 두고 웃으며 말했다.

“넌 진짜 사랑 앞에서는 전사다. 제발... 꼭 지지 말고 이겨라.”

그때의 강서이는 확신에 차 있었다.

“민도하는 나를 지게 안 해!”

그 믿음 하나로, 강서이는 프라임로드투자 상장까지 버텼다.

아무도 몰랐다.

민도하가 G시에서 상장 종을 울리던 날, 강서이는 혼자 방에 틀어박혀 한참동안 울었다.

눈물을 닦고, 강서이는 결심했다.

민도하에게 직접 프러포즈하겠다고.

민도하는 너무 바빴다.

상장 이후 쏟아지는 프로젝트와 축하 인사 속에서 두 사람의 관계는 늘 우선순위에서 뒤로 밀렸다.

그래서 강서이는 선택했다.

기다리는 대신, 다가가기로.

미리 마음의 준비를 했다고 생각했지만, 막상 그날이 다가오자 심장이 좀처럼 가라앉질 않았다.

강서이는 밖에 서서 몇 번이나 호흡을 고르며 손을 비볐다. 멈추지 않고 떨리는 손끝이 말을 꺼내기도 전에 목이 메어, 외워서 준비한 청혼의 말을 제대로 하지 못할까 봐 두려웠다.

안쪽에서는 이미 술자리가 무르익어 있었다.

웃음소리와 함께 누군가의 목소리가 높아졌다.

“도하 형, 형 아직도 노아리랑 연락해?”

“노아리? 도하 형 첫사랑 아니야? 갑자기 왜 노아리 얘기가 나와?”

“들었는데, 노아리 이번에 귀국한대.”

“그럼 도하 형, 첫사랑이랑 다시 이어질 수도 있는 거 아냐?”

강서이의 손이 공중에서 굳어 버렸다.

조금 전까지 긴장으로 떨리던 손끝이... 그 순간 얼어붙었다.

“솔직히 말해서, 아리 아버지 요즘 정치 쪽으로 꽤 잘 나가잖아. 도하가 아리랑 결혼하면, 도하한테도 프라임로드투자에도 도움 엄청 될 거야. 집안 위상도 걸맞고, 외모도 잘 어울리고.”

“게다가 첫사랑이잖아. 사랑도 잡고, 일도 잡고. 완벽하지.”

그 말을 한 사람은 민도하의 오래된 친구, 서태우였다.

서태우는 늘 자신을 민도하와 친형제처럼 자란 사이라고 말하곤 했고, 그래서인지 그 말에는 이상할 만큼의 확신이 담겨 있었다.

‘민도하에게... 첫사랑이?’

강서이의 심장이 예고 없이 조여 들었다.

“그럼 강서이는?”

누군가 조심스럽게 물었다.

“강서이도 도하 형 옆에서 그렇게 오래 있었잖아. 공이 없다고는 못 하지.”

서태우는 대수롭지 않다는 듯 말했다.

“돈 좀 주고 정리하면 되지.”

“정 그렇게 아까우면, 결혼하고도 옆에 두면 되고.”

서태우 주변 사람들 대부분이 이런 식이었다. 집 안에는 아내를 두고, 밖에서는 다른 여자를 만나는 게 특별한 일도 아니었다.

밖에서 듣고 있던 강서이는 주먹을 꽉 쥐었다. 손끝의 감각이 사라질 만큼 세게 쥐고도 아픈 줄도 몰랐다.

지금 강서이는 민도하의 대답이 필요했다.

민도하가 바로 부정하길 바랐다.

사람들 앞에서 분명히 말해 주길 원했다.

사랑하는 사람은 강서이라고, 함께하고 싶은 사람도 강서이라고.

하지만 기다림 끝에 들려온 건, 민도하의 담담한 한마디였다.

“너희 언제부터 그렇게 남 얘기에 관심 많았냐.”

부정도, 명확한 거절도 아니었다.

오히려 인정처럼 들렸다.

“알았다, 알았어. 이런 날에 자극적인 얘기나 하자. 나 술 취해서 졸 뻔했네.”

서태우가 소파에서 일어나며 분위기를 끌어올렸다.

서태우는 소문난 바람둥이였다. 여자를 바꾸는 속도가 옷 갈아입는 것보다 빠르다는 말은 과장이 아니었고, 늘 새로운 놀이를 제안하곤 했다.

“그럼 진실 게임 가자. 각자 인생에서 제일 짜릿했던 일 하나씩 말하기.”

누군가 툭 던졌다.

“차 안에서.”

서태우가 코웃음을 쳤다.

“그게 뭐가 대단해?”

상대가 말을 덧붙였다.

“고속열차.”

방 안이 한꺼번에 들썩였다.

“야, 너 제법인데?”

서태우는 흥분한 얼굴로, 옆에서 무표정하게 앉아 있던 민도하를 돌아봤다.

“도하, 너는? 너는 뭐 해봤는데 그렇게 조용해?”

민도하는 잠시 생각하는 듯하더니 입을 열었다.

“사랑 때문에... 내연남이었던 적 있어.”

그 말이 떨어지자 방 안의 공기가 단숨에 달아올랐다.

민도하였다.

B시에서도 손꼽히는 집안의 후계자, 원하는 게 있으면 손에 넣지 못할 이유가 없는 사람이었다.

그런 사람이 그런 선택을 했다는 건, 그만큼 깊은 감정이 있었다는 뜻이었다.

서태우의 반응이 가장 컸다.

문 하나를 사이에 두고 있어도 고막이 울릴 만큼 목소리가 높아졌다.

“아리잖아! 맞지? 역시 아직도 아리 사랑하는 거였어! 그때 도하가 아리 좋아했고, 아리는 한승 좋아했으니까, 너 사랑 때문에 그런 선택한 거잖아! 야, 너 진짜 순정파다!”

쏟아지는 웃음과 함성은 차가운 물처럼 강서이에게 쏟아졌다.

몸속 깊은 곳까지 시려 왔다.

속이 뒤집히는 느낌에 강서이는 벽을 짚고 천천히 주저앉았다.

안에서는 여전히 서태우의 목소리가 이어지고 있었다.

“솔직히 말해 봐. 지난 10월 10일에 노아리 만난 거 맞지?”

민도하의 목소리가 들렸다.

“그걸 어떻게 알아?”

“아리가 SNS에 올렸잖아. 재회가 세상에서 제일 낭만적이라고. 딱 봐도 너랑 만난 거더라.”

“그래서 그날 밤에 뭐 좀 있었어? 혹시 그날 다시 불붙은 거 아니야?”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
73 Chapters
ตอนที่ 1 - หอบุปผาสำราญ (แขกพิเศษ)
ในยามราตรี ณ หอบุปผาสำราญสถานเริงรมย์ แหล่งรวมโฉมสะคราญที่ชวนเชิญให้บุรุษต่างเคลิ้มหลงใหล บรรดาขุนนาง และคหบดีต่างยินดีหอบเงินมาเที่ยวหาความสุข ความสำราญกันที่นี่สายตาคู่สวยของซุนอันเล่อสตรีผู้ดูแลหอบุปผาสำราญแห่งนี้ กวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนพยักหน้าให้สตรีอีกนางที่ยืนอยู่ทางด้านหน้าให้เข้ามาหา“แม่นางใหญ่ซุนมีอันใดหรือเจ้าคะ”“เจ้าไปบอกเชิญคุณชายสี่ท่านนั้นว่าข้าเชิญที่ห้องรับรองแขกพิเศษ แล้วให้เถิงซีจัดเตรียมสุราชั้นดีให้ข้าด้วย”“เจ้าค่ะ”นางรับคำแล้วจึงเดินตรงไปยังบุรุษน่าเกรงขามทั้งสี่ตามคำบอกของผู้ดีแลหอฯ แห่งนี้“ช้าก่อนเจ้าค่ะคุณชายทั้งสี่”ถีหลันเอ่ยทักชายทั้งสี่เอาไว้ พร้อมกับส่งยิ้มให้“แม่นางใหญ่ซุนผู้ดูแลหอบุปผาสำราญให้ข้ามาเชิญคุณชายทั้งสี่ไปที่ห้องรับรองแขกพิเศษเจ้าค่ะ”นางเอ่ยขึ้นต่อด้วยวาจาอ่อนหวาน ทว่าหูตานั้นแพรวพราวสมเป็นคณิกาสาว“เชิญพวกข้าเช่นนั้นหรือ เพราะเหตุใดจึงต้องเชิญพวกข้าด้วย”บุรุษหนึ่งในสี่เอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อน แววตากรุ้มกริ่มไม่ต่างไปจากสตรีผู้เชื้อเชิญ“ข้อนี้ข้าไม่อาจล่วงรู้ความคิดของผู้ดูแลหอนี้ได้ หากคุณชายอยากรู้เมื่อถึงห้องแล้วคงได้ทราบเจ้าค่ะ”คณิกาสาว
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่ 2 - ยาปลุกกำหนัด ‘รัญจวนจิต’
เพียงแค่เปิดฉากกั้นห้องเข้าไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกจื่อเถิง ซึ่งเป็นดอกไม้ที่นางโปรดก็ลอยมาเตะที่ปลายจมูก ผสมกับกลิ่นดอกไม้หอมหลากชนิดที่ลอยเหนือน้ำในสระเล็กนั้น“หอมมาก ... กลิ่นอันใด”จางหลี่จวินเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแหบพร่า เวลานี้ดูเหมือนสติเขากำลังล่องลอยไปกับกลิ่นหอมยั่วยวนนั้น“คุณชายท่านต้องมีสตินะเจ้าคะ ...”ขณะที่บอกให้อีกฝ่ายตั้งสติ ร่างกายนางก็ร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง‘ไม่นะหย่งเล่อเจ้าจะมาร้อนในเวลานี้ไม่ได้นะ’ นางรีบปรามความร้อนที่เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง“เมื่อเวลาที่เจ้าเข้าไปภายในหอบุปผาสำราญ สิ่งที่ต้องห้ามคือ ... ห้ามใส่เครื่องหอมไปที่นั่นเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่” จู่ ๆ เสียงผู้เป็นน้าสาวก็ดังขึ้นข้าง ๆ หูนาง“เหตุใดข้าจึงใส่เครื่องหอมเข้าไปไม่ได้เจ้าคะ” “ภายในนั้นเจ้าย่อมรู้ว่ามีหลายสิ่งที่ยั่วยุ อีกทั้งยังมียาปลุกกำหนัดที่แขกต่างเรียกหา เครื่องหอมเหล่านี้จะยิ่งเป็นตัวกระตุ้นความต้องการให้กับบุรุษเหล่านั้นเป็นอย่างดี เพราะยาปลุกกำหนัดของข้าไม่เหมือนที่อื่น เจ้าจงรู้และจำเอาไว้” ใช่! หากคุณชายนี้โดนยาปลุกกำหนัดจริง ๆ กลิ่นหอมเหล่านี้จะยิ่งทำให้ฤทธิ์ยามีประสิทธิภาพขึ้นได้
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่ 3 - สุรารสดี
“ท่านพี่”แม้ซุนอันเล่อจะมีศักดิ์เป็นน้าสาวแท้ ๆ ของซุนหย่งเล่อ แต่อายุที่ใกล้เคียง ห่างกันเพียงห้าปีทำให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเช่นพี่น้องเสียมากกว่า เช่นนั้นซุนอันเล่อจึงให้หลานสาวเรียกนางว่า ‘พี่สาว’ แทนที่จะเรียกน้าเช่นนี้มาตั้งแต่เริ่มหัดพูด“เจ้าวางใจเถิด สุราจอกนี้อ่อนมาก ข้าถึงวางใจให้เจ้าได้ดื่ม”นางบอกหลานสาวพร้อมกับส่งจอกในมือให้ แล้วจึงรับจอกในมือของบุรุษหนุ่มผู้นั้นแทน“มีสุราอ่อน ๆ เช่นนี้ด้วยหรือ”“ที่หอบุปผาสำราญของข้าย่อมมีทุกสิ่งอยู่แล้ว”“เช่นนั้นให้ข้าได้ลองสักจอกจะได้หรือไม่”บุรุษหนุ่มคนเดิมเอ่ยขึ้น“ย่อมได้ ๆ รอข้าสักครู่”“เดี๋ยวข้าไปรินให้เองขอรับ” หานเถิงซีรีบขันอาสา“ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”ซุนอันเล่อยกมือขึ้นห้ามไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามายุ่ง ชายหนุ่มในวัยเดียวกับหลานสาวต้องเดินคอตกกลับไปยืนประจำที่เดิมอีกครั้งหานเถิงซี เป็นหนึ่งในผู้ดูแลหอบุปผาสำราญ และเป็นคนสนิทของซุนอันเล่อ อีกทั้งยังเป็นสหายสนิทของซุนหย่งเล่อและฟางลี่อิง ซึ่งเป็นสหายรักของนางอีกคนทั้งสามคนเติบโตในหอนางโลมมาด้วยกันจวบจนตอนนี้อายุเข้าสิบเจ็ดปีแล้ว ทว่าหานเถิงซียังคงไม่ยอมห่างกายนาง เว้นแต่ในส
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่ 4 - ฤทธิ์พิษหยิน - หยาง (ยารัญจวนจิต)
จางหลี่จวินมองหน้าเจ้าของห้องนิ่ง นัยน์ตาคมดูดุดันที่เคยได้เห็นเมื่อตอนอยู่ในห้องรับรองแขกพิเศษเมื่อสองชั่วยามที่ผ่านมาช่างต่างกันราวกับคนละคน เวลานี้แววตาเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามของเขาเปลี่ยนเป็นหวานเยิ้มราวกับคนเมาสุรา“เหตุใดคุณชายจึงได้มองหน้าข้าเช่นนี้”ซุนหย่งเล่อมองหน้าอีกฝ่าย มือข้างที่ไม่ได้ถูกเขาจับเอาไว้ก็ปาดเม็ดเหงื่อบนใบหน้าที่เวลานี้เริ่มผุดออกมาให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ“เจ้ามีอาการร้อนเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่แม่นางซุน”ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพึงใจ“ข้า ...”“เจ้าต้องรับผิดชอบต่อข้า ซุนหย่งเล่อ”“รับผิดชอบต่อท่าน เหตุใดข้าต้องรับผิดชอบต่อท่านด้วย เราไม่เคยมีเรื่องอันใดต่อกัน”“พี่สาวเจ้าเป็นคนทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้”พูดจบลำแขนแข็งแรงก็รวบรอบเอวเล็ก แล้วดึงมาแนบกายเขาไว้ โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว“ว้ายยยย! ... คุณชายท่านจะทำอะไร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะไม่เช่นนั้นข้าจะร้องเรียกให้คนมาช่วย”ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ สายตาคู่สวยพลางมองผ่านประตูห้องออกไปด้านนอก ด้วยกลัวจะมีใครได้ยินเสียงนาง เพราะหากมีใครมาเห็นตัวเองกับชายแปลกหน้าผู้นี้คงไม่ใช่เรื่องดีงามเป็นแน
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่ 5 - ข้ามิใช่สตรีที่คู่ควร
เขาบรรจงวางร่างบอบบางนั้นลงบนเตียงใหญ่ จากนั้นก็ทาบทับตัวเองเหนือร่างนาง แม่ทัพหนุ่มไม่รีรอที่จะสอนบทรักให้อี้จี้สาวอีกสักบทเพลงแม้ว่าทุกบทเพลงรักที่จางหลี่จวินสอนให้นางในค่ำคืนนี้ จะมีฤทธิ์จากยารัญจวนจิตอยู่ด้วย แต่ใช่ว่าแม่ทัพหนุ่มจะปล่อยให้ฤทธิ์ของมันควบคุมตัวเองเอาไว้จนไม่สามารถแยกความรู้สึกแท้จริงได้ จางหลี่จวินล้วนมีสติในทุก ๆ บทเพลงรัก ที่ได้ทำการขับกล่อมร่วมกับซุนหย่งเล่อตลอดค่ำคืนมือเรียวเล็กลูบไล้ไปที่แขนแข็งแรง ที่พาดผ่านรอบเอวตัวเองเอาไว้อย่างเบามือ ก่อนค่อย ๆ จับท่อนแขนนั้นออกให้พ้นจากตัว ซุนหย่งเล่อลงจากเตียงช้า ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวตื่นนางเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะกระจกแล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งอย่างช้า ๆ น้ำใส ๆ เอ่อจนล้นออกมานอกกรอบตาคู่สวย“เหตุใดสวรรค์ถึงต้องกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้ด้วย”ริมฝีปากเล็กที่เวลานี้บวมช้ำหน่อย ๆ จากการที่ถูกคนบนเตียงระดมจูบอยู่หลายครั้งหลายหน ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าอันงดงามของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่“เวลานี้ข้าก็ไม่ต่างอะไรจากคณิกาในหอบุปผาแห่งนี้ ... ความบริสุทธิ์ได้ถูกเขาทำลายมันลงไปแล้ว วันพรุ่งนี้ข้ายังจะมีหน้าไปพบใครได้อีก”ริมฝีปากเล็กเอ
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่ 6 - ฝีมือแม่นางใหญ่ซุน
“เหตุใดแม่นางใหญ่ซุนจึงได้ทำเช่นนี้!”หานเถิงซีเมื่อรู้ว่า ที่ซุนอันเล่อให้การต้อนรับคุณชายทั้งสี่เป็นการพิเศษเมื่อคืนเพราะอะไร เขาผู้ที่จงรักภักดีต่อนางทั้งสอง และนางย่อมรู้ดีว่าเขามีใจผูกสมัครต่อซุนหย่งเล่อ เหตุใดต้องฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นเช่นนี้“เจ้าใจเย็น ๆ ก่อน อาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้ รอให้ได้ยินจากปากหย่งเล่อก่อนดีกว่าหรือไม่”ฟางลี่อิง อี้จี้แห่งหอบุปผาสำราญอีกหนึ่งนาง ที่มีความงามไม่ได้ด้อยไปจากซุนหย่งเล่อเลยแม้แต่น้อยหอบุปผาสำราญแห่งนี้ใช่มีเพียงความงามของอี้จี้ที่ให้กล่าวขาน หากแต่คณิกาของที่นี่ล้วนมีรูปโฉมงดงามจนเป็นที่กล่าวขานไปทั่วอันฉี หากผู้ใดที่ได้ผ่านเข้ามาที่เมืองอันฉีจำต้องแวะมาชมความงามของอี้จี้และหาความสำราญกับคณิกาที่นี่สักครา“แต่เมื่อคืนข้าก็เห็นอยู่ว่า แม่นางใหญ่ซุนใช้ยารัญจวนจิตกับคุณชายท่านนั้น หากข้ารู้ว่าในสุราจอกที่ให้หย่งเล่อดื่มมียารัญจวนจิตอีกตัว ข้าคงปัดให้มันตกไปเสียแล้ว”นึกแล้วก็รู้สึกโกรธตัวเองที่รู้ไม่เท่าทันซุนอันเล่อ“แต่เจ้าก็น่าจะรู้ว่า อะไรที่แม่นางใหญ่ซุนต้องการแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปได้”ฟางลี่อิงเตือนสติสหายที่เติบโตด้วยกันมา
last updateLast Updated : 2026-05-03
Read more
ตอนที่ 7 - หมู่บ้านจื่อเถิง
หมู่บ้านจื่อเถิงแห่งนี้เป็นหมู่บ้านซึ่งอยู่ชานเมืองออกไปทางทิศเหนือของเมืองหลวง หากเดินทางโดยรถม้าจะกินเวลาโดยประมาณหนึ่งชั่วยามซุนหย่งเล่อจะมาที่หมู่บ้านนี้สามวันครั้งในยามเฉิน นางจะอยู่จนกระทั่งถึงยามเซินก็จะเดินทางกลับ ค้างแรมบ้างเป็นครั้งคราว*** (ยามเฉิน 07.00 น. – 08.59 น. / ยามเซิน 15.00 น. – 16.59 น.)“เห็นแม่นางซุนมายืนตรงนี้แล้ว ให้ข้าอดคิดถึงมารดาของแม่­นางไม่ได้ เมื่อเข้าสู่วสันตฤดูนางก็ชอบมายืนมองดูต้นจื่อเถิงออกดอกเช่นนี้”ผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นบอกน้ำเสียงติดเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนที่เวลานี้ยังคงทอดสายตามองที่ต้นจื่อเถิงเบื้องหน้า*** วสันตฤดู (ฤดูใบไม้ผลิ) ช่วงเดือนเมษายน - พฤษภาคมของไทยทุกปี ดอกจื่อเถิงจะเริ่มบาน ***หม่ายี่เถียน หรือท่านป้าหม่าภรรยาเหรินเหิงอี้ ซึ่งเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้านจื่อเถิงนี้ และเป็นบุคคลที่ซุนหย่งเล่อให้ความเคารพมากด้วยเช่นกัน“ท่านแม่คงชอบดอกจื่อเถิงนี้มากเลยใช่ไหมเจ้าคะ”“ชอบมากเลยเจ้าค่ะ ... ไม่เอาแล้วข้าไม่พูดถึงแล้ว กลับเข้าไปในหมู่บ้านกับข้าจะดีกว่า เวลานี้ชาวบ้านกับเด็ก ๆ รอแม่นางอยู่ที่แปลงผักกันแล้ว”พูดจบผู้อ
last updateLast Updated : 2026-05-03
Read more
ตอนที่ 8 - บุกจวนอ๋อง
ซุนเล่อเหยียน เข้าไปอยู่ในหอบุปผาสำราญตั้งแต่นางเพิ่งอยู่ในวัยปักปิ่น ซึ่งในตอนนั้นนางหอบเอาซุนอันเล่อไปขอทำงานกับ เห­ลี­ยงเจียผิง เจ้าของหอนางโลมนี้ ด้วยเพราะนางมีใบหน้างดงามอีกทั้งผิวพรรณดี และความสามารถของนางที่มีมากกว่าสตรีหลายคนในนั้น ทำให้เห­ลี­ยงเจียผิงสนใจและรับนางไว้ ในตอนนั้นซุน­เล่อ­เหยียนก็เป็นอี้จี้เช่นเดียวกับบุตรสาวในเวลานี้ทว่าด้วยอุบัติเหตุบวกกับความใจง่ายของนางทำให้ตกเป็นของบุรุษผู้หนึ่งจนกระทั่งตั้งท้อง และเมื่อเหลียงเจียผิงรู้นางไม่ได้โกรธเคือง แต่ยังมีเมตตายกบ้านและที่ดินทั้งหมดที่มีในหมู่บ้านนี้ให้ หวังให้นางออกมาใช้ชีวิตที่นี่กับลูกและน้องสาว โดยที่ไม่มีใครคิดว่า นางจะคิดสั้นเช่นนี้“เช่นนั้นข้าจะให้ชาวบ้านไปช่วยกันขนไม้ในป่ามาทำเล้าเป็ด ไก่ และเล้าหมูเพิ่มเอาไว้ก่อน”“คงต้องลำบากท่านลุงเหรินกับชาวบ้านแล้ว ... ข้าไม่มีเรื่องอันใดแล้วคงต้องขอตัวไปดูเด็ก ๆ อ่านเขียนสักหน่อยแล้ว”เมื่อได้บอกสิ่งที่ต้องการเรียบร้อย ซุนหย่งเล่อก็ลุกขึ้นยืนประสานมือไว้ข้างหน้าบริเวณเอวพร้อมกับยอบตัวลงเล็กน้อย เพื่อเป็นการคำนับผู้อาวุโส ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ทำกันมาช้านาน ทว่ายังไม่ทันจ
last updateLast Updated : 2026-05-03
Read more
ตอนที่ 9 - เรื่องร้อนใจของท่านแม่ทัพ
ถ้อยคำเพียงสั้น ๆ ทว่าดึงดูดความสนใจให้กับหนานอ๋องได้ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมีคำนี้หลุดออกจากปากแม่ทัพใหญ่ผู้นี้“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะมาปรึกษาข้า ... นี่หูข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่”อ๋องหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง มือก็พลางจับที่หูตัวเองไปด้วยจางหลี่จวินยังคงนิ่ง สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองที่จอกสุราตรงหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไร“เมื่อคืนน้องสาวข้าทำให้คุณชายสุขสำราญดีหรือไม่”ซุนอันเล่อเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้พบหน้าแขกคนพิเศษหลังจากที่จางหลี่จวินจัดการเกี่ยวกับตัวเองเรียบร้อย เขาก็ตามถีหลันไปยังเรือนรับรองตามคำเชิญของซุนอันเล่อ“เพราะอะไรแม่นางซุนจึงได้ทำเช่นนี้”แม่ทัพหนุ่มเลี่ยงที่จะตอบ เพราะความสุขที่ได้รับจากแม่นางซุนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะนำออกมาพูดให้ใครฟังได้ เช่นนั้นแล้วเขาจึงเปลี่ยนเป็นถามกลับอีกฝ่ายแทน“น้องสาวข้าไม่ใช่คณิกา คุณชายย่อมรู้ดี”ซุนอันเล่อก็เลี่ยงที่จะตอบคำถามของอีกฝ่ายเช่นกัน“เช่นนั้นแม่นางต้องการสิ่งใด”“ข้าต้องการให้คุณชายรับผิดชอบต่อน้องสาวข้า”แม่นางซุนบอกเจตนาของตัวเองออกไปอย่างชัดเจน นางไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา“อาศัยอะไรให้ข้าต้องรับผิดชอบต่อแ
last updateLast Updated : 2026-05-03
Read more
ตอนที่ 10 - เห็นทีจะเลี่ยงไม่ได้ - 1
หลังจากคืนวันนั้นซุนหย่งเล่อก็พาตัวเองหลบไปอยู่ที่หมู่บ้านจื่­อเถิงอยู่สามราตรีมิได้กลับมา“แม่นางใหญ่ซุน ให้ข้ามาดักรอเจ้า”“ท่านพี่อันเล่อมีอะไรกับข้าหรือ”“เรื่องนี้ข้าไม่อาจรู้ได้ เจ้าอยากรู้ก็ไปหานางเถิด นางรออยู่ในห้องพักเจ้าค่ะ”ซุนหย่งเล่อได้ฟังก็พยักหน้ารับแล้วก็เดินจากไป ใช่ว่านางจะเชื่อในคำปฏิเสธของคนสนิทผู้เป็นน้าสาว เพราะไม่มีเรื่องใดที่ถีหลันจะไม่รู้โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับซุนอันเล่อด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้“มาแล้วหรือ”น้ำเสียงอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นทักขึ้น เมื่อร่างหลานสาวเข้ามายังห้องส่วนตัวของนางเอง“เจ้าค่ะ เห็นถีหลันบอกว่า ท่านพี่ให้ข้ามาพบมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”“เพิ่งมาถึงไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่ไปอาบน้ำพักผ่อนให้สบายใจก่อนแล้วค่อยมาพบข้า”ซุนอันเล่อเอ่ยบอกริมฝีปากสวยสีชาดส่งยิ้มให้น้องสาว ดวงตาดอกท้อมองใบหน้างดงามของหลานสาว มือเรียวเล็กปลายเล็บยาวเคลือบสีแดงสด ไม่แพ้ชุดผ้าเนื้อดีที่สวมใส่ในตอนนี้ ค่อย ๆ รินน้ำชาลงถ้วยทั้งสองใบที่วางอยู่ตรงหน้า“ตอนข้าเดินทางกลับมาก็ไม่ได้ลำบากอันใด อีกอย่างข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านพี่ด้วยเลยเร่งมาพบก่อนเจ้าค่ะ”“มา ๆ เช่นนั้นม
last updateLast Updated : 2026-05-03
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status