ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ

เพียงแค่เปิดฉากกั้นห้องเข้าไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกจื่อเถิง ซึ่งเป็นดอกไม้ที่นางโปรดก็ลอยมาเตะที่ปลายจมูก ผสมกับกลิ่นดอกไม้หอมหลากชนิดที่ลอยเหนือน้ำในสระเล็กนั้น“หอมมาก ... กลิ่นอันใด”จางหลี่จวินเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแหบพร่า เวลานี้ดูเหมือนสติเขากำลังล่องลอยไปกับกลิ่นหอมยั่วยวนนั้น“คุณชายท่านต้องมีสตินะเจ้าคะ ...”ขณะที่บอกให้อีกฝ่ายตั้งสติ ร่างกายนางก็ร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง‘ไม่นะหย่งเล่อเจ้าจะมาร้อนในเวลานี้ไม่ได้นะ’ นางรีบปรามความร้อนที่เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง“เมื่อเวลาที่เจ้าเข้าไปภายในหอบุปผาสำราญ สิ่งที่ต้องห้ามคือ ... ห้ามใส่เครื่องหอมไปที่นั่นเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่” จู่ ๆ เสียงผู้เป็นน้าสาวก็ดังขึ้นข้าง ๆ หูนาง“เหตุใดข้าจึงใส่เครื่องหอมเข้าไปไม่ได้เจ้าคะ” “ภายในนั้นเจ้าย่อมรู้ว่ามีหลายสิ่งที่ยั่วยุ อีกทั้งยังมียาปลุกกำหนัดที่แขกต่างเรียกหา เครื่องหอมเหล่านี้จะยิ่งเป็นตัวกระตุ้นความต้องการให้กับบุรุษเหล่านั้นเป็นอย่างดี เพราะยาปลุกกำหนัดของข้าไม่เหมือนที่อื่น เจ้าจงรู้และจำเอาไว้” ใช่! หากคุณชายนี้โดนยาปลุกกำหนัดจริง ๆ กลิ่นหอมเหล่านี้จะยิ่งทำให้ฤทธิ์ยามีประสิทธิภาพขึ้นได้

จางหลี่จวินมองหน้าเจ้าของห้องนิ่ง นัยน์ตาคมดูดุดันที่เคยได้เห็นเมื่อตอนอยู่ในห้องรับรองแขกพิเศษเมื่อสองชั่วยามที่ผ่านมาช่างต่างกันราวกับคนละคน เวลานี้แววตาเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามของเขาเปลี่ยนเป็นหวานเยิ้มราวกับคนเมาสุรา“เหตุใดคุณชายจึงได้มองหน้าข้าเช่นนี้”ซุนหย่งเล่อมองหน้าอีกฝ่าย มือข้างที่ไม่ได้ถูกเขาจับเอาไว้ก็ปาดเม็ดเหงื่อบนใบหน้าที่เวลานี้เริ่มผุดออกมาให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ“เจ้ามีอาการร้อนเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่แม่นางซุน”ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพึงใจ“ข้า ...”“เจ้าต้องรับผิดชอบต่อข้า ซุนหย่งเล่อ”“รับผิดชอบต่อท่าน เหตุใดข้าต้องรับผิดชอบต่อท่านด้วย เราไม่เคยมีเรื่องอันใดต่อกัน”“พี่สาวเจ้าเป็นคนทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้”พูดจบลำแขนแข็งแรงก็รวบรอบเอวเล็ก แล้วดึงมาแนบกายเขาไว้ โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว“ว้ายยยย! ... คุณชายท่านจะทำอะไร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะไม่เช่นนั้นข้าจะร้องเรียกให้คนมาช่วย”ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ สายตาคู่สวยพลางมองผ่านประตูห้องออกไปด้านนอก ด้วยกลัวจะมีใครได้ยินเสียงนาง เพราะหากมีใครมาเห็นตัวเองกับชายแปลกหน้าผู้นี้คงไม่ใช่เรื่องดีงามเป็นแน

“เหตุใดแม่นางใหญ่ซุนจึงได้ทำเช่นนี้!”หานเถิงซีเมื่อรู้ว่า ที่ซุนอันเล่อให้การต้อนรับคุณชายทั้งสี่เป็นการพิเศษเมื่อคืนเพราะอะไร เขาผู้ที่จงรักภักดีต่อนางทั้งสอง และนางย่อมรู้ดีว่าเขามีใจผูกสมัครต่อซุนหย่งเล่อ เหตุใดต้องฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นเช่นนี้“เจ้าใจเย็น ๆ ก่อน อาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้ รอให้ได้ยินจากปากหย่งเล่อก่อนดีกว่าหรือไม่”ฟางลี่อิง อี้จี้แห่งหอบุปผาสำราญอีกหนึ่งนาง ที่มีความงามไม่ได้ด้อยไปจากซุนหย่งเล่อเลยแม้แต่น้อยหอบุปผาสำราญแห่งนี้ใช่มีเพียงความงามของอี้จี้ที่ให้กล่าวขาน หากแต่คณิกาของที่นี่ล้วนมีรูปโฉมงดงามจนเป็นที่กล่าวขานไปทั่วอันฉี หากผู้ใดที่ได้ผ่านเข้ามาที่เมืองอันฉีจำต้องแวะมาชมความงามของอี้จี้และหาความสำราญกับคณิกาที่นี่สักครา“แต่เมื่อคืนข้าก็เห็นอยู่ว่า แม่นางใหญ่ซุนใช้ยารัญจวนจิตกับคุณชายท่านนั้น หากข้ารู้ว่าในสุราจอกที่ให้หย่งเล่อดื่มมียารัญจวนจิตอีกตัว ข้าคงปัดให้มันตกไปเสียแล้ว”นึกแล้วก็รู้สึกโกรธตัวเองที่รู้ไม่เท่าทันซุนอันเล่อ“แต่เจ้าก็น่าจะรู้ว่า อะไรที่แม่นางใหญ่ซุนต้องการแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปได้”ฟางลี่อิงเตือนสติสหายที่เติบโตด้วยกันมา

ซุนเล่อเหยียน เข้าไปอยู่ในหอบุปผาสำราญตั้งแต่นางเพิ่งอยู่ในวัยปักปิ่น ซึ่งในตอนนั้นนางหอบเอาซุนอันเล่อไปขอทำงานกับ เห­ลี­ยงเจียผิง เจ้าของหอนางโลมนี้ ด้วยเพราะนางมีใบหน้างดงามอีกทั้งผิวพรรณดี และความสามารถของนางที่มีมากกว่าสตรีหลายคนในนั้น ทำให้เห­ลี­ยงเจียผิงสนใจและรับนางไว้ ในตอนนั้นซุน­เล่อ­เหยียนก็เป็นอี้จี้เช่นเดียวกับบุตรสาวในเวลานี้ทว่าด้วยอุบัติเหตุบวกกับความใจง่ายของนางทำให้ตกเป็นของบุรุษผู้หนึ่งจนกระทั่งตั้งท้อง และเมื่อเหลียงเจียผิงรู้นางไม่ได้โกรธเคือง แต่ยังมีเมตตายกบ้านและที่ดินทั้งหมดที่มีในหมู่บ้านนี้ให้ หวังให้นางออกมาใช้ชีวิตที่นี่กับลูกและน้องสาว โดยที่ไม่มีใครคิดว่า นางจะคิดสั้นเช่นนี้“เช่นนั้นข้าจะให้ชาวบ้านไปช่วยกันขนไม้ในป่ามาทำเล้าเป็ด ไก่ และเล้าหมูเพิ่มเอาไว้ก่อน”“คงต้องลำบากท่านลุงเหรินกับชาวบ้านแล้ว ... ข้าไม่มีเรื่องอันใดแล้วคงต้องขอตัวไปดูเด็ก ๆ อ่านเขียนสักหน่อยแล้ว”เมื่อได้บอกสิ่งที่ต้องการเรียบร้อย ซุนหย่งเล่อก็ลุกขึ้นยืนประสานมือไว้ข้างหน้าบริเวณเอวพร้อมกับยอบตัวลงเล็กน้อย เพื่อเป็นการคำนับผู้อาวุโส ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ทำกันมาช้านาน ทว่ายังไม่ทันจ

หลังจากคืนวันนั้นซุนหย่งเล่อก็พาตัวเองหลบไปอยู่ที่หมู่บ้านจื่­อเถิงอยู่สามราตรีมิได้กลับมา“แม่นางใหญ่ซุน ให้ข้ามาดักรอเจ้า”“ท่านพี่อันเล่อมีอะไรกับข้าหรือ”“เรื่องนี้ข้าไม่อาจรู้ได้ เจ้าอยากรู้ก็ไปหานางเถิด นางรออยู่ในห้องพักเจ้าค่ะ”ซุนหย่งเล่อได้ฟังก็พยักหน้ารับแล้วก็เดินจากไป ใช่ว่านางจะเชื่อในคำปฏิเสธของคนสนิทผู้เป็นน้าสาว เพราะไม่มีเรื่องใดที่ถีหลันจะไม่รู้โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับซุนอันเล่อด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้“มาแล้วหรือ”น้ำเสียงอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นทักขึ้น เมื่อร่างหลานสาวเข้ามายังห้องส่วนตัวของนางเอง“เจ้าค่ะ เห็นถีหลันบอกว่า ท่านพี่ให้ข้ามาพบมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”“เพิ่งมาถึงไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่ไปอาบน้ำพักผ่อนให้สบายใจก่อนแล้วค่อยมาพบข้า”ซุนอันเล่อเอ่ยบอกริมฝีปากสวยสีชาดส่งยิ้มให้น้องสาว ดวงตาดอกท้อมองใบหน้างดงามของหลานสาว มือเรียวเล็กปลายเล็บยาวเคลือบสีแดงสด ไม่แพ้ชุดผ้าเนื้อดีที่สวมใส่ในตอนนี้ ค่อย ๆ รินน้ำชาลงถ้วยทั้งสองใบที่วางอยู่ตรงหน้า“ตอนข้าเดินทางกลับมาก็ไม่ได้ลำบากอันใด อีกอย่างข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านพี่ด้วยเลยเร่งมาพบก่อนเจ้าค่ะ”“มา ๆ เช่นนั้นม