All Chapters of ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

ซุนหย่งเล่อนั่งแปรงผมอยู่หน้ากระจกอยู่พักใหญ่ ด้วยแอบหวังว่าเขาจะออกจากบ้าน ทว่าทุกอย่างกลับเงียบนางจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินออกจากด้านหลังแผงกั้นนั้น“ท่าน”เสียงนางดังออกมาเพียงแค่ให้ได้ยินคนเดียว เมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนนิ่งบนเตียง สองเท้าค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ ๆ สายตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อคมอย่างพิจารณา นางไม่ปฏิเสธเลยว่าชายผู้นี้งดงามหมดจดจริง ๆนางมองละลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงมือจึงได้เห็นว่าที่มือมีผ้าสีขาวสะอาดซึ่งเวลานี้ชื้นน้ำพันเอาไว้ไม่หนามาก และดูเหมือนเวลานี้เลือดจะซึมออกมา ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้างขึ้น“นี่เขาบาดเจ็บหรือ”เมื่อครู่นางมัวแต่หาทางป้องกันตัวเองเลยไม่ทันได้สังเกต นางจึงรีบนั่งลงที่ข้างเตียงก่อนบรรจงจับมือข้างที่มีบาดแผลนั้นขึ้นมาดู แม่ทัพหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัว ยังคงนอนนิ่งทว่าดวงตาคมก็คอยลอบมองอีกฝ่ายไปด้วยนางดูมือเขาอยู่ครู่หนึ่งจึงลุกไปหยิบกล่องยาที่มีอยู่มาแล้วจัดการแกะผ้าผืนบางที่เวลานี้ชื้นน้ำนั้นออก จากนั้นก็จัดการทำความสะอาดบาดแผลให้“ค่อย ๆ หน่อย”เสียงเจ้าตัวคนเจ็บดังขึ้น คนกำลังตั้งใจทำแผลให้ต้องหันไม่มองต้นเสียงนางรู้อยู่ว่า เขาไม่ได้หลับและแอบอยากร

“แม่นางน้อยเหริน เจ้ารอพี่ชายเจ้าด้วยสิ”แม่ทัพหนุ่มร้องเรียกเจ้าตัวเล็กเอาไว้ ส่งผลให้เจ้าของชื่อต้องหยุดเดินแล้วหันมามองต้นเสียงทันที“พี่ชายท่านไปที่ใดมาเจ้าคะ ท่านปู่ข้าตามหาท่านอยู่เจ้าค่ะ”เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงผู้เป็นปู่เอ่ยถามถึงเขาแล้ว พอได้เห็นหน้าจึงถามขึ้น“ข้าก็อยู่ ...”ไม่ได้ตั้งใจจะบอกให้เจ้าตัวเล็กได้รู้ว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ใด เพียงแค่อยากจะแกล้งคนโตเสียมากกว่า จึงพูดแล้วก็หยุดให้คนรอฟังคิดเอง ดีที่ว่าเป็นเด็กน้อยเลยไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ แต่หากลองเอ่ยทิ้งไว้เช่นนี้กับคนที่โตกว่า คงคิดไปในทางเดียวกันคือ ‘อยู่กับนางนั่นแหละ’ เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่คำพูดแต่ยังปรายตามองที่นางอีกด้วย“อยู่ที่ใดเจ้าคะ”“ข้าไปดูไข่เป็ดไข่ไก่มาว่า วันนี้มันออกไข่มากพอให้เจ้าได้เก็บหรือไม่”เขาบอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนเป็นพี่ พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปสบทบกับทั้งสองคนด้วย“เช่นนั้นวันนี้พี่ชายจางจะมาช่วยข้าเก็บไข่ใช่หรือไม่”“อาศัยอะไรข้าถึงต้องไปช่วยเจ้าเก็บไข่ด้วย”“ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านยังติดค้างข้าอยู่”เหรินเซียวหลินยืนเอามือเท้าเอวตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหน้าอีกฝ่

คนสนิทของแม่ทัพจางกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเร่งฝีเท้าตรงเข้ามาหาเขาอย่างเร่งรีบทันที จางหลี่จวินเห็นท่าทางของคนสนิทแล้วให้คิดว่า ที่จวนน่าจะต้องมีเรื่องเร่งด่วนอะไรเป็นแน่ ท่าทางถึงได้ดูรีบเร่งเช่นนี้“เจ้ามีเรื่องอันใดเร่งด่วน ถึงได้ดูรีบเร่งเช่นนี้”เมื่อคนสนิทผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยถามขึ้นทันที“พระชายาอี้หลินมีรับสั่งให้ท่านแม่ทัพเข้าเฝ้ายามเว่ยวันนี้ขอรับ”*** (ยามเว่ย 13.00 น. – 14.59 น.)“เหตุใดถึงได้เร่งด่วนเช่นนี้ มีเรื่องอันใดพระชายาได้บอกหรือไม่”“บอกไว้แค่เพียงว่ามีเรื่องจะหารือกับท่านแม่ทัพขอรับ”สิ้นคำรายงานจากคนสนิท จางหลี่จวินก็หันมองหน้าสตรีข้างกายที่เวลานี้ยืนฟังความนิ่งอยู่“หย่งเล่อ ...”“ท่านเร่งกลับเข้าเมืองไปเข้าเฝ้าตามรับสั่งเถิดเจ้าค่ะ”เจ้าของเสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้นพลางส่งยิ้มให้ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้มเหมือนเช่นที่เคยเห็น“ข้าจะไปลาท่านลุงกับท่านป้าเหรินก่อน”“ไม่จำเป็น ...”“ไม่ต้องห้ามข้าหย่งเล่อ”พูดจบเขาก็คว้ามือเล็กให้เดินกลับไปยังบ้านผู้อาวุโส โดยมีคนสนิทเดินตามไปติด ๆ ด้วย“ไม่อยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนหรือขอรับคุณชาย เอ่อ ... ท่านแม่ทัพ”เมื่อถ

เมื่อร่างของผู้เป็นหลานสาวพ้นตำหนักไปแล้ว พระชายาอี้หลินก็ขยับเหยียดหลังตรงขึ้นด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่ม สายตารีเรียวเล็กมองหน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างมีความหมาย“ซินหยานของข้าเป็นเช่นไร บ้างท่านแม่ทัพ”นางเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา“พระชายาหมายความว่าเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ”เขาเอ่ยถามขึ้น ทั้ง ๆ ที่รู้ความหมายในคำถามนั้นดีอยู่แล้วแต่ก็อดที่จะแสร้งถามขึ้นมาไม่ได้“ข้าเพียงอยากรู้ว่า ซินหยานหลานสาวข้าผู้นี้ต้องตาต้องใจท่านบ้างหรือไม่แม่ทัพจาง”นางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง“นางเป็นสตรีที่งดงาม ชายใดเห็นย่อมต้องตาต้องใจอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”เขาตอบแบบเลี่ยง ๆ ออกไป“เช่นนั้นข้าก็จะขอพูดตรง ๆ กับท่านแม่ทัพ ...”“พ่ะย่ะค่ะ”“ตอนนี้บ้านเมืองก็สงบสุขแล้ว ที่จวนท่านแม่ทัพก็ร้างสตรีคอยจัดการดูแล เหตุใดท่านจึงไม่เลือกสตรีเข้าจวนเป็นฮูหยินสักคน”นางไม่รีรอที่จะเปิดประเด็นที่เรียกเขามาพบในวันนี้“กระหม่อม ...”“ที่ข้าเรียกท่านแม่ทัพมาพบข้าก็ด้วยเรื่องนี้”นางบอกวัตถุประสงค์หลักน้ำเสียงนิ่งเรียบ“กระหม่อมไม่ ...”“หรือท่านคิดว่าซินหยานของข้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินของท่าน”นางเอ่ยทิ้งท้ายไว้เ

“พูดชัดเจนขนาดนี้แล้วยังต้องให้อธิบายอีกหรืออย่างไรกัน ... หึคงจะคิดสินะว่า นางโลมชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าจะได้ขึ้นเป็นฮูหยิน ท่านแม่ทัพให้เจ้าเป็นอนุได้ก็บุญหัวแล้ว”“จินซินหยาน!”แม่ทัพหนุ่มหันไปขึ้นเสียงใส่นางทันที นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับสตรี“นี่ท่านแม่ทัพกำลังโกรธข้าเช่นนั้นหรือ”นางเอ่ยขึ้นมองหน้าเขาสลับกับมองหน้าสตรีที่มีเรื่องกับนางเมื่อครู่ ความน้อยใจที่ถูกเขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่น ทำเอาดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมา แม่ทัพหนุ่มเห็นแล้วได้แต่ผ่อนลมหายใจยาวออกมา“พวกเจ้าพานายของเจ้ากลับจวนเดี๋ยวนี้”เขาไม่ตอบแต่หันไปออกคำสั่งกับบ่าวที่ติดตามนางมา“ท่านแม่ทัพ”“กลับจวนเจ้าไปก่อน”แม้จะโกรธ ทว่าจางหลี่จวินเห็นจินซินหยานมาตั้งแต่เด็ก ๆ เขาเอ็นดูนางเสมือนน้องสาว พอเห็นนางเหมือนจะร้องไห้เช่นนี้ก็นึกสงสารขึ้นมา เขาจึงปรับโทนเสียงให้ฟังดูนุ่มนวล จากนั้นก็หันไปพยักหน้าให้คนสนิทนำรถม้าของนางกลับจวนภายในห้องรับรองแขกพิเศษ ซึ่งเป็นห้องที่จางหลี่จวินเคยเข้ามาแล้วเมื่อครั้งที่เข้ามาที่นี่“ถีหลันไปนำสุรามา”“เจ้าค่ะ”ถีหลันรับคำพร้อมกับย่อตัวให้ ก่อนเดินไปเอา