All Chapters of ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

“เหตุใดเจ้าจึงการใดโดยไม่ปรึกษาข้าเช่นนี้ ซินหยาน”เสียงพระชายาอี้หลินตำหนิผู้เป็นหลานสาวดังขึ้น เมื่อรู้ว่า เมื่อวานจินซินหยานไปที่หอบุปผาสำราญมา“ก็หลานอยากจะไปจัดการมันนี่เจ้าคะ”“ฮึ ... ไปจัดการ แล้วเป็นเช่นไร ไปให้นางผู้หญิงชั้นต่ำพวกนั้นมันต่อว่าเอาสิไม่ว่า เจ้าเนี่ยนะเหตุใดถึงได้เบาปัญญาเช่นนี้”“หากไม่เพราะท่านแม่ทัพเข้าไปห้ามก่อน ข้าคงได้จัดการไปแล้ว”“ทำขายหน้าเช่นนี้เจ้ายังจะทำปากกล้าอยู่อีก”“ก็มันจริงนี่เจ้าคะ” จินซินหยานเอ่ยไม่เต็มเสียงเท่าไรนัก“ป่านนี้เจ้าคงตกเป็นขี้ปากของนางพวกชั้นต่ำพวกนั้นแล้ว ยังจะกล้าพูดว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้องอีก”“เสด็จอา ... เสด็จอาต้องช่วยหลานนะเจ้าคะ”“จะให้ข้าช่วยเจ้าได้อย่างไร ท่านแม่ทัพยืนกรานเด็ดขาด ท่านอ๋องก็ไม่สนใจที่จะมายุ่งเกี่ยว”แม้นางจะอยากช่วยเหลือหลานสาวเพียงคนเดียวให้เกี่ยวดองกับสกุลจาง แต่ดูเหมือนตอนนี้สวรรค์ยังไม่เข้าข้างนาง“ฮ่องเต้ไงเจ้าคะ เสด็จอาไปทูลขอสมรสพระราชทานให้ข้าได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“ถ้าข้าทำได้ด้วยตัวข้าเอง ข้าคงไม่ต้องรอให้เจ้ามาชี้แนะข้าเช่นนี้หรอกซินหยาน”พระชายาเอ่ยขึ้นพลางส่งค้อนวงใหญ่ให้หลานสาวตัวดีด้วย“เช่นน

จางหลี่จวินกลับมานั่งตามเดิมพร้อมกับเล่าทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งคำของพระชายาอี้หลิน และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซุนหย่งเล่ออย่างไม่ปิดบัง“เจ้านี่มันร้ายมากจางหลี่จวิน”เป็นหนานอ๋องที่เอ่ยต่อว่าขึ้น เพราะเขาเพิ่งรู้ว่าคืนนั้น สหายรักผู้นี้หายไปกับอี้จี้สาวผู้งดงามอีกทั้งยังเป็นสตรีที่หมายปองของบุรุษทุกคนในอันฉีเช่นนี้“ที่เจ้าเล่ามาข้าก็ยังหนักใจ ... แม้ข้าจะเชื่อว่าซุนหย่งเล่อเป็นบุตรสาวของข้า แต่นางเป็นบุตรนอกสมรสที่ข้าไม่อาจจะรับนางเป็นบุตรได้ เรื่องนี้เจ้าย่อมรู้ดีใช่หรือไม่แม่ทัพจาง”หลังจากได้ฟังความจากแม่ทัพหนุ่มแล้ว เฉินอ๋องทั้งดีใจที่ได้รู้ว่า ตัวเองมีบุตรสาวกับนางอันเป็นที่รักด้วยหนึ่งคน และยิ่งยินดีที่ได้รู้ว่า จางหลี่จวินสหายรักผู้นี้ยินดีที่จะแต่งนางเข้าจวน หากแต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทำได้ง่ายตามที่คิด เพราะทุกสิ่งอย่างมันมีกฎเกณฑ์ ซึ่งเขาต้องให้ความสำคัญไม่สามารถที่จะปล่อยผ่านได้“เรื่องนี้กระหม่อมย่อมรู้ดี แต่หากต้องให้กระหม่อมรับนางมาเป็นอนุ ใช่เพียงแค่แม่นางซุนอันเล่อจะไม่ยอม ตัวข้าก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้เช่นเดียวกัน”แม่ทัพหนุ่มบอกไปตามความรู้สึก“เจ้าอย่

ใต้ต้นจื่อเถิง ที่เวลานี้พวงดอกสีม่วงเริ่มบานส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ซุนหย่งเล่อนั่งอยู่ต่อหน้าป้ายชื่อผู้เป็นมารดา พร้อมด้วยเครื่องไหว้ที่นางจัดเตรียมทุก ๆ ปี โดยมีสองสามีภรรยาสกุลเหริน และหลานสาวตัวน้อยนั่งอยู่ไม่ห่าง“ท่านป้า หน้าตาของท่านแม่ข้าคงงามไม่น้อยใช่หรือไม่เจ้าคะ”ทุกครั้งที่นางนั่งอยู่ตรงนี้ก็จะเอ่ยถามออกมาเช่นนี้“ใบหน้านางเหมือนแม่นางซุนในเวลานี้ไม่ผิดเพี้ยนเลยเจ้าค่ะ”และหม่ายี่เถียนก็ตอบนางเช่นนี้เกือบทุกครั้ง ทว่าเวลานี้ใบหน้าของสตรีผู้นี้ยิ่งฉายความสวยงามโดดเด่นไม่ผิดเพี้ยนจากมารดาของนาง“ท่านแม่คงจะดีใจที่ข้ามีใบหน้าเหมือนท่าน”ริมฝีปากเล็กเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาน้อย ๆ ก่อนจะขยับตัวมาช่วยประคองร่างของผู้อาวุโสให้ลุกขึ้นพร้อมนาง“มารดาท่านย่อมต้องดีใจเป็นแน่เจ้าค่ะ”นางบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืน ฝ่ายเหรินเหิงอี้ได้เจ้าตัวเล็กช่วยประคองให้ลุกขึ้นด้วย“เรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ”ซุนหย่งเล่อมองที่ป้ายชื่อนั้นอีกครั้ง ก่อนหันมาพูดกับสองสามีภรรยา“แม่นางซุนจะอยู่ที่หมู่บ้านไปอีกนานเท่าไรเจ้าคะ”หม่ายี่เถียนเอ่ยถามขึ้นเหมือนต้องการหาเรื่องคุยมากกว่า“ทำไม เบื่อข้าแล้วหรือเจ้าคะ”“ไม่

ดวงตาคู่สวยของท่านอ๋องจ้องมองใบหน้างดงามของสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา หากแม้ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้เรื่องจากปากของจางหลี่จวิน แล้วได้มาเจอกับนางพระองค์คงเข้าใจว่า สตรีตรงหน้าผู้นี้คือซุนเล่อเหยียนเป็นแน่ ทั้งรูปร่าง หน้าตา กิริยา ท่าทาง ไม่มีตรงไหนผิดเพี้ยนนางเลยสักนิด“กระหม่อมว่า เชิญท่านอ๋องเข้าไปในบ้านกันก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”จางหลี่จวินขยับเข้ามาบอกเฉินอ๋อง พร้อมกับผายมือให้เดินตามสองสามีภรรยาเข้าไปในบ้านเมื่อเข้ามาในบ้านเรื่องราวทุกอย่างก็ถูกเล่าขึ้นโดย แม่นางเห­ลี­ยงเจียงผิงจริง ๆ แล้วนางก็เพิ่งรู้เช่นกันว่า คุณชายที่ซุนเล่อเห­ยียนมีสัมพันธ์ด้วยมีสถานะเป็นท่านอ๋องก็วันนี้ เพราะเขาปกบิดสถานะตัวเองมาโดยตลอด อีกทั้งซุนเล่อเห­ยียนยังคงปิดบังไม่ปริปากบอกให้นางได้รู้ด้วยใต้ต้นจื่อเถิง ...สองมือหนาของท่านอ๋องค่อย ๆ ลูบไล้ที่ป้ายชื่อซุนเล่อเห­ยียนอย่างเบามือ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำน้ำใส ๆ รื้นไหลออกมาอย่างไม่สามารถห้ามเอาไว้ได้“เหตุใดเจ้าถึงได้ทิ้งข้าไปเช่นนี้ เล่อเหยียน”ริมฝีปากหนาเอ่ยตำหนิผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว น้ำเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน“หากเจ้ารอข้าไม่ด่วนตัดสินใจหลบหน้าข้า เจ้ากับลู

บรรยากาศภายในหอบุปผาสำราญ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปเกือบจะทันที เมื่อจู่ ๆ ก็มีคนจากสำนักราชวังบุกเข้ามาภายใน และทันทีที่ถีหลันได้เห็นนางจึงรีบตรงไปรายงานผู้เป็นนายหญิงทันที“แม่นางซุนหย่งเล่ออยู่หรือไม่”เสียงขันทีถามขึ้น เมื่อเห็นแม่นางซุนเดินออกมาให้การต้อนรับ“นางยังไม่กลับมาจากหมู่บ้านจื่อเถิงเจ้าค่ะ”นางไม่ต้องถามก็รู้ว่า ผู้มาเป็นใครอีกทั้งยังมีจางหลี่จวินตามมาด้วยยิ่งไม่ต้องถามได้ฟังคตอบจากนางแล้ว ขันทีผู้นี้หันมองทางแม่ทัพหนุ่มเพียงเล็กน้อย แล้วจึงหันกลับมามองซุนอันเล่ออีกครั้ง“ฮ่องเต้มีราชโองการ”สิ้นเสียงขันทีผู้นั้น ซุนอันเล่อและทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็คุกเข่าลงนั่งพร้อมกับก้มศีรษะลงทันที“แม่นางซุนหย่งเล่อมีความดีความชอบจากการที่เป็นผู้พัฒนาหมู่บ้านจื่อเถิงให้อยู่อย่างสงบสุข ให้ความรู้ด้านหนังสือ และวิชาชีพแก่เด็กและสตรี ทั้งยังเป็นผู้มีความดีพร้อมในแบบสตรี จิตใจงดงาม เปี่ยมด้วยความเมตตา จึงประทานแต่งตั้งให้เป็น ‘ท่านหญิง’ และพระราชสมรสกับแม่ทัพใหญ่จางหลี่จวิน จบราชโองการ ... ซุนอันเล่อเจ้ารับราชโองการนี้แทนน้องสาวเจ้าเถิด”สิ้นเสียงขันที ซุนอ