Lahat ng Kabanata ng ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ: Kabanata 61 - Kabanata 70

เมื่อทุกคนออกไปจนหมด สองมือของพระชายาก็ปัดเอาสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะนั้นกระจัดกระจายลงกับพื้น จินซินหยานที่ตั้งท่าจะโวยวายต่อเมื่อครู่ ถึงกับสะดุ้งนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้น เพราะนางไม่เคยได้เห็นอารมณ์ร้อนเช่นนี้ของผู้เป็นอา“เสด็จอา!”“ซินหยานเจ้าไม่ต้องกลัวข้า ... ข้ารับปากจะช่วยเจ้าเช่นนั้นข้าจะต้องช่วยให้เจ้าขึ้นเป็นฮูหยินเอกสกุลจางให้จงได้”พระชายาเฉินอ๋องกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะมาหยุดที่หลานสาว น้ำเสียงและแววตาที่ซินหยานเห็นตอนนี้มันดูเกรี้ยวกราดน่าเกรงกลัวราวกับไม่ใช่ผู้เป็นอาของนาง“เจ้าไม่ต้องกลัวข้า ... หากมีเจ้าจะต้องไม่มีนางสตรีชั้นต่ำผู้นั้น”จินอี้หลินค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ผู้เป็นหลานสาว พร้อมกับใช้สองมือประคองหน้าสวยของนางเอาไว้“ผู้ที่จะเป็นฮูหยินแม่ทัพจางต้องเป็นเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นซินห­ยาน ในเมื่อเฉินอ๋องไม่จัดการให้ ข้าก็จะเป็นคนจัดการให้เจ้าเอง”สิ้นเสียงนางก็ผลักร่างเล็กของหลานสาวออก ด้วยความโกรธในตอนนั้นทำให้แรงค่อนข้างเยอะ ดูเหมือนออกแรงเพียงนิดเดียวแต่ก็ทำให้ร่างนางถึงกับเซไปจนเกือบล้มเช่นกัน“เสด็จอา ท่านจะไปไหน ... พวกเจ้ารีบตามเสด็จพระชายาไปเดี๋ยวนี้”ร่างเล็กร

ร่างเล็กผุดลุกผุดนั่งด้วยรู้สึกร้อน และใช่เพียงนางเท่านั้น ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กเองก็น่าจะมีอาการเช่นเดียวกัน เพราะนอนพลิกตัวไปมาสองขาถีบเอาผ้าที่ห่มตัวออกจนหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ“เหตุใดคืนนี้ถึงได้ร้อนเช่นนี้ ... เซียวหลินลุกมาล้างหน้าสักหน่อยดีหรือไม่”นางบ่นขึ้นก่อนจะเรียกเด็กน้อยให้ลุกขึ้น ด้วยกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะร้อนจนเกินไป แล้วอาจจะเกิดอันตรายขึ้นได้“ทำไมบ้านพี่สาวซุนถึงได้ร้อนเช่นนี้เจ้าคะ”“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าลุกมาล้างหน้าหน่อยเถอะข้าเตรียมน้ำให้แล้ว”“เจ้าค่ะ”เจ้าตัวเล็กใช้มือวักน้ำในอ่างที่ซุนหย่งเล่อถือไว้ในมือขึ้นล้างหน้าแล้วใช้ผ้าขาวสะอาดเช็ดหน้า“เจ้านอนต่อเถิด เดี๋ยวข้าจะเปิดหน้าต่างรับลมเสียหน่อย”ซุนหย่งเล่อบอกพร้อมกับเดินนำอ่างล้างหน้าไปเก็บที่ ทันใดนั้นเสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้านนอก“ไฟไหม้ ๆ เร็ว ๆ ช่วยกันดับไฟ ไฟไหม้”เสียงชาวบ้านตะโกนร้องดังลั่น และเพียงครู่เดียวเสียงกลองเตือนภัยในหมู่บ้านก็ดังขึ้น ไม่นานชาวบ้านทุกหลังคาเรือนก็ออกมารวมตัวกันช่วยกันขนน้ำช่วยดับไฟที่โหมลุกทั่วทั้งหมู่บ้านทันทีซุนหย่งเล่อรีบเปิดประตูออก และต้องตกใจเมื่อเวลานี้ไฟล

ตำหนักเฉินอ๋อง ...พระชายาอี้หลินนั่งก้มหน้าอยู่ต่อหน้าท่านอ๋อง สองมือกำผ้าที่กระโปรงเอาไว้แน่น แววตาที่มองต่ำอยู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ และความแค้นใจ“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีจิตใจโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้อี้หลิน”น้ำเสียงที่ดังลอดไรฟันออกมานั้นก้องกังวาน แสดงความโกรธจัด จนทำให้นางกำนัล ทหาร องครักษ์ต่างพากันก้มหน้าไม่มีใครสู้หน้าแม้เพียงคนเดียวในคืนเกิดเหตุที่หมู่บ้านจื่อเถิง จางหลี่จวินทำการไตร่สวนจนได้รู้ว่า ผู้ที่จ้างนักฆ่าผู้นี้มาลอบสังหารซุนหย่งเล่อคือ พระชายาของเฉินอ๋อง เขาจึงพาตัวกลับเข้าเมือง และตรงมายังตำหนักเฉินอ๋องเพื่อให้สารภาพความจริงทั้งหมดต่อหน้าท่านอ๋องก่อนจะนำส่งตัวให้ทางการจัดการตามกฎระเบียบบ้านเมือง“ที่หม่อมฉันต้องเป็นคนจิตใจโหดร้ายเช่นนี้ก็เพราะพระองค์ เพราะพระองค์ไม่เคยลืมนางผู้หญิงชั้นต่ำผู้นั้น พระองค์รู้หรือไม่ในทุก ๆ คืนที่พระองค์ร่วมเตียงกับหม่อมฉัน พระองค์พร่ำเรียกหาแต่มัน ในขณะที่ข้างกายพระองค์มีหม่อมฉันอยู่”จินอี้หลินพรั่งพรูออกมาทั้งน้ำตา แล้วค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นยืน“หากในคืนนั้น คนของหม่อมฉันไม่ปล่อยนางมารหัวขนให้มีชีวิตรอดจนวันนี้ และหากมันไม่มาปรากฏตัวเป

นางค่อย ๆ ย่อตัวลงจับที่ไหลทั้งสองข้างของอีกฝ่าย แล้วพยุงให้นางยืนขึ้น“อดีตผ่านมาหลายปีแล้ว คนผิดก็ได้รับผลของการกระทำแล้ว คงไม่มีอะไรติดค้างต่อท่านแม่ในปรโลกแล้ว เช่นนั้นท่านจะปล่อยนางและให้อภัยนางเช่นเดียวกับข้าจะได้หรือไม่เจ้าคะ”ซุนหย่งเล่อเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับผู้เป็นน้าสาว แววตาที่มองหน้านั้นเต็มไปด้วยคำร้องขอ“ยิ่งเจ้าเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้ข้าคิดถึงแม่ของเจ้า”“หากคิดถึงในเรื่องดี ๆ ที่ท่านแม่ได้เคยกระทำไว้ล้วนเป็นเรื่องดี ที่ทั้งข้าและท่านพี่ควรจดจำ”“เอาเถอะข้าจะให้อภัยนางตามที่เจ้าต้องการ”“ขอบคุณท่านพี่นะเจ้าคะ ... เช่นนั้นนับจากวันนี้เราจะไม่รื้อฟื้นเรื่องในอดีต เราจะนำแต่เรื่องดี ๆ ไปเล่าให้แม่ฟังกันในทุก ๆ ปีนะเจ้าคะ”นางเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแสดงถึงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด“ได้ ๆ ต่อไปข้าจะเล่าแต่เรื่องดี ๆ จะไม่ร้องไห้ให้แม่ของเจ้าได้เห็นอีก แบบนี้พอใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ”ริมฝีปากเล็กยิ้มออกมา ก่อนจะกอดร่างผู้เป็นน้าสาวเอาไว้แน่น ความอบอุ่นภายในกายนางแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ตั้งแต่โตมาจนเลยวัยปักปิ่นนางก็ไม่เคยได้โอบกอดผู้เป็นน้าสาวเช่นนี้อีก“หย่งเล่อเจ้าเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา ... อ

แม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ ดันร่างเล็กให้นอนราบบนที่นอน แล้วจึงทาบทับร่างใหญ่ของตัวเองลงบนร่างนาง โดยยังคงให้แขนอีกข้างค้ำยันรับน้ำหนักตัวเองเอาไว้อยู่เขามอบจุมพิตอันหอมหวานอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้ปากเล็กนั้นเป็นอิสระได้ง่าย ๆ ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงครางอันแสนหวานที่เขารอฟังนั้นออกมาอย่างเผลอไผล“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินหย่งเล่อ”เขายอมปล่อยให้ริมฝีปากเล็กได้เป็นอิสระอีกครั้ง ก่อนมากระซิบที่ข้างหูน้ำเสียงพร่า แววตาที่มองนางนั้นหวานซึ้งซึ่งคงมีเพียงนางผู้เดียวที่จะได้เห็นแววตาเช่นนี้“นี่ท่านคงไม่ได้โดนท่านพี่อันเล่อวางยามาอีกใช่หรือไม่”ได้ฟังน้ำเสียงและได้เห็นแววตาแล้วอดที่จะถามออกมาไม่ได้“กับเจ้าเพียงแค่ท่านพี่เจ้าเอ่ยปากบอกกับข้าตรง ๆ ข้าก็ยินดีโดยที่ไม่ต้องเสียยาเลยแม้แต่นิดเดียว”“ท่านแม่ทัพ”ทั้งวาจาและแววตาที่จ้องมองนางในตอนนี้ ทำให้นางถึงกับไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย“หย่งเล่อ กายข้าเริ่มร้อนขึ้นมาอีกแล้วเจ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่”เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับพรมจูบซุกไซ้ใบหน้าตัวเองไปตามใบหน้าเล็กจนมาถึงริมหูเล็ก“กายเจ้าก็ร้อนไม่ต่างจากข้าเลยนะหย่งเล่อ”“ข้า ...”“เช่นนั้นวันนี้ไม่ต้องลำบากให้เจ้าต