Todos los capítulos de Hood X Mania จีบเเบบผู้ชายฮาร์ดคอ: Capítulo 261 - Capítulo 270

ร่างสูงสบตาฉัน ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเบาๆ แล้วดึงฉันให้มาซบไหล่เขา แล้วฉันก็ร้องไห้ออกมาเพราะท่าทีที่อ่อนโยนของร่างสูง“แล้วจะร้องทำไมวะนิ้ง”“... ฮึก”“เราขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ จะไม่ทำแล้ว โอเคปะ” เขาพูดแล้วลูบแก้มฉัน แล้วฉันก็ยิ่งซุกหน้าลงกับไหล่เขาเพราะมาร้องไห้ตรงนี้มันก็น่าอายจริงๆ นั่นล่ะ แต่ก็ถูกฉลามคว้าปลายคางแล้วดึงให้ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจูบแก้มฉันหนักๆ อย่างไม่สนสายตาคนอื่น แล้วเขาก็กอดฉันไว้แน่น“...”“เลิกร้องเหอะครับ”ฉันมานั่งทานข้าวกับฉลามตรงที่นั่งที่เดิมของเราทั้งคู่ฉลามซื้อส้มตำมากิน เขาซื้อตำไทยมาให้ฉันเพราะมันไม่เผ็ดมาก เป็นอันที่เด็กๆ ทานได้ แล้วซื้อไก่ย่างกับห่อข้าวเหนียวมาด้วย ฉันกินแค่ห่อเดียวเพราะฉันกินได้นิดๆ หน่อยๆ แต่ฉลามนี่สิเขากินตั้งสามห่อแน่ะ“... ฉลามกินเยอะจัง” ฉันพูดกับเขาก่อน เพราะหลังจากปรับความเข้าใจกันแล้วฉันก็อารมณ์คงที่เหมือนเดิม ฉลามเองก็ใจดี เขาเอาใจฉันทุกอย่าง จนฉันไม่รู้ว่าจะเลิกรักเขายังไงดีแล้ว “เดี๋ยวอ้วนนะ”“ห่อนิดเดียว” เขาพูดทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวอยู่ “เราเป็นพวกใช้แรงว่ะนิ้ง ต้องกินเยอะ”“อ๋อ” ฉันครางรับ

“ไม่ใช่แล้วว่ะนิ้ง” ฉลามทำหน้าตื่นออกมา เขาคงตกใจที่อยู่ดีๆ ฉันก็ร้องไห้แบบนี้ “แล้วเธอจะร้องไห้ทำไม”“กะ... ก็เราเสียใจ”“นิ้ง”“... เราขอโทษนะ” ฉันไม่ได้อยู่ฟังเขา เพราะฉันกำลังกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำตัวงี่เง่าอะไรใส่เขาอีก เพราะตอนนี้ความรู้สึกของฉันพลุ้งพล่านมาก ฉันควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้แล้วก็พูดคำพูดน้อยอกน้อยใจออกไปได้เลยฉันกลัวว่าถ้าทำออกไปมากกว่านี้แล้วฉลามจะรำคาญฉันกลัวว่าเขาจะบอกเลิกฉัน“... ฮึก”ฉันนั่งคลุมโปงอยู่ในห้องนอนของเขา พยายามใช้ผ้าหุ่มคลุมตัวเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองช่วงนี้ฉันน้อยใจฉลามไปทุกเรื่องเลย บางทีก็โมโหเขา ร้องไห้งอแงใส่เขา มันไม่มีเหตุผลเลยจริงๆเวลาเป็นวันนั้นของเดือนปกติฉันจะไม่ค่อยเป็นมากขนาดนี้ แต่เดี๋ยวนี้เป็นบ่อยมากเลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่น่ารัก แล้วก็ออกจะงี่เง่ามากไปด้วยซ้ำแกรกจนฉันได้ยินเสียงเหมือนคนเปิดประตูเข้ามาก็เลยสะดุ้งเฮือก“นิ้ง”เป็นเสียงของฉลาม พอเขาเข้ามาแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ฉันอยากร้องไห้ออกมามากขึ้น เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะกันฉลามจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาฉันก่อนตลอด... ส่วนฉันเองก็ยังคงขี้ขลาดเหมือนเดิม“ยะ... อย่าเพิ่งเข้ามานะ”ร่าง

เราทะเลาะกัน ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ว่ะผมไม่ได้ไปง้อนิ้ง เมื่อคืนก็ไม่ได้ไปส่งเธอ ที่ผมพูดว่าให้เธอไปคือให้ไปจริงๆ ไง ผมปล่อยให้เธอเดินออกไปจากผม นิ้งร้องไห้ แต่เธอก็ไม่คิดจะหันมามองผม แล้วที่ผมทำก็แค่กลับเข้าไปทำงาน ไม่ได้สนไอ้จี้ ผมอยู่คนเดียวแล้วแดกเหล้าให้แม่งหนักๆตอนเช้าผมโคตรแฮงค์ ปวดหัวชิบหายเลยว่ะผมยันตัวลุกขึ้นมา เห็นว่ายังนอนอยู่บนเตียงตัวเอง มือถือก็ไม่มีใครโทรหา แล้วผมก็ไม่ได้โทรหานิ้ง เมื่อคืนที่เราไม่ดีกันมันยังอัดๆ อยู่ในหัว ผมไม่รู้ต้องทำไง เพราะจริงๆ ในใจผมก็ยังไม่อยากยอมรับเรื่องนั้นผมเหนื่อยที่ต้องเป็นฝ่ายลงให้เธอ ต้องมานั่งเอาใจเธอทุกทีที่ทะเลาะผมแค่เบื่อ เบื่อหลายอย่าง“ทำไงดีวะ” ผมลูบหน้าตัวเองแรงๆ วันนี้นิ้งยังต้องไปเรียน ชีวิตเธอคงที่ ตอนแรกเราทั้งคู่ก็ดีๆ กัน ผมมีความสุข เธอก็มีความสุขแต่ไม่รู้ว่าผมกับเธอมาอยู่จุดนี้ได้ไงหรือเราจะลองห่างๆ กันดูดีวะ แม่งอาจดีกว่าก็ได้มั้งก็อกๆผมชะงักไปพอได้ยินเสียงประตู ในใจผมคิดว่าแม่งอาจเป็นนิ้งก็ได้ ขาผมรีบลุกเข้าไปเพื่อเปิดประตูหาเธอ ผมเองก็รู้ว่าตัวเองขาดเธอไม่ได้แต่พอเปิดมา มันกลับไม่ใช่นิ้งไง“... หลาม”ไอ้จี้ยื

ฉลามพาฉันไปนั่งเรือที่ต้องพายกันเอง เขาหาโอกาสเพื่อที่จะได้อยู่กับฉันสองคนในที่สงบๆรอบด้านเป็นแม่น้ำ ฉันมองไปรอบๆ น่าแปลกจริงๆ ที่พออยู่กับฉลามแล้วฉันกลับไม่รู้สึกกลัวอะไรเลย เราสบตากันผ่านจากอีกฝั่ง แต่มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ได้ถึงความอึดอัดระหว่างเราทั้งคู่นั่นเป็นเพราะฉันกับเขาไม่ได้คุยกันแบบนี้มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว“นิ้งคิดว่าไง” เขาถามฉันขึ้นมา แล้วจ้องหน้าฉันนิ่ง “กลัวปะ”ฉันสั่นหน้าเบาๆ“ฉลามมานั่งกับเราแบบนี้ไม่อึดอัดเหรอ” ฉันถามขึ้นมาอย่างไม่มั่นใจ แล้วร่างสูงก็ชะงักไป เขาถามกลับมาแค่เพียงสั้นๆ“ทำไมคิดงั้น”“... เพราะเราอึดอัดอ่ะ” ฉันพูดไปตามความจริง ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวฉันเองกำลังคิดอะไรอยู่ แต่พอเจอเรื่องที่สะเทือนใจมาแล้ว ถึงฉันจะรักเขามาก อยากอยู่แค่กับเขา แต่ฉันก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมเลยเวลาที่เราอยู่ด้วยกันฉันอึดอัด... และก็มีแต่ความลำบากใจ“นิ้ง” ฉลามชะงักไป เขามีสีหน้าเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง “เราไม่ได้ตั้งใจให้เราห่างกันนะเว้ย เรา...”“... ฉลามบอกว่าเราอยู่กันแบบนี้มันเหนื่อย” ฉันพูดถึงคำที่เขาบอกกับฉันก่อนที่เราจะห่างกันออกมา ฉันเองก็อยากให้เขารู้ว่าเขาพูดออกมาจริ

ผมไม่รู้ตัวว่าผมกำลังทำเหี้ยไรอยู่“นิ้ง” ผมเรียกชื่อเธอเสียงหนัก แล้วนิ้งก็สั่นหน้าตอนที่ผมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้“...”“ถ้าจะเลิกกับเรา ก็มีไรกันก่อนดิ” ผมไม่รู้ว่าตัวเองพูดห่าอะไร แต่ที่รู้คือนิ้งชะงักทันทีที่ผมพูดประโยคนั้น แล้วผมก็แค่นหัวเราะ “มีไรกับเราตอนนี้”“...”“แล้วเชื่อปะ”“...”“เราจะปล่อยเธอไปเลยว่ะ”[SALAMDU : SIDE END]... เราเกือบที่จะมีอะไรลึกซึ้งกันจริงๆ อย่างที่ฉลามขู่ฉันไว้แต่เพราะเขาหยุดไปก่อนตอนที่ฉันร้องไห้หนัก เราถึงได้มานั่งกันคนละมุมเหมือนอย่างในตอนนี้ ฉลามนั่งกุมขมับตัวเองอยู่ที่ปลายเตียง ส่วนฉันเองก็นอนร้องไห้อยู่บนเตียงนอนของเขา เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้มันแย่มากๆฉันกลัวฉลามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วก็เจ็บปวดกับคำพูดที่ไม่ดีของเขาสุดท้ายแล้ว... ฉันเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขารักฉันจริงๆ รึเปล่า“นิ้ง” จนเขาเรียกชื่อฉัน ฉันก็สะดุ้ง ยิ่งฉลามทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้ ฉันก็รีบยันตัวลุกขึ้นแล้วร่นถอยหลังหนีไปจนชิดกับหัวเตียงด้วยความหวาดกลัวร่างสูงชะงักไป เขามองฉันนิ่งอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่จะขยับเข้ามาใกล้อีก“อะ... ออกไปนะ” ฉันพูดพร้อมกับเอาหมอนมาบังใบหน้าของ