All Chapters of Hood X Mania จีบเเบบผู้ชายฮาร์ดคอ: Chapter 391 - Chapter 398

“มึงจะมาเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่ไม่ได้นะอีหลาม” เจ๊ตบบ่าผม มันพอรู้เรื่องที่ร็อคไม่รักผม เลยเหมือนเห็นใจผมมั้ง “ลูกเมียมึงรออยู่”ผมรักลูก แต่ผมรู้สึกเหมือนติดอยู่ข้างนอกบ่อยๆ“เออ”ผมกลับมาที่บ้านตอนดึกๆนิ้งอยู่กับลูก เธอหลับพร้อมกับลูกบนที่นอน ร็อคติดแม่เหมือนเป็นเจ้าชีวิตอ่ะ ส่วนผมนี่ลูกเสือกเกลียดยิ่งกว่าขี้คงมีแต่ตอนที่นอนที่ดูน่ารักดีมั้ง ไม่แสบเหมือนตอนตื่นนิ้งตอนตื่นก็ไม่ได้สนใจผมผมลูบหัวนิ้งเบาๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ลูกเพราะกลัวลูกตื่นเพราะกลิ่นเหล้า เลยเข้าไปอาบน้ำออกมาอีกทีก็เห็นว่าร็อคยืนงัวเงียอยู่หน้าห้องครัว จะหยิบขวดนมแต่หยิบไม่ถึงเพราะเตี้ยไป“ทำไร” ผมโผล่มายืนข้างหลังแล้วโพล่งขึ้น ร็อคสะดุ้งโหยง ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองผม ก่อนที่จะเมินหน้าหนี“...”“พ่อถามว่าหนูทำไร”“หมั่ยบอก” ร่างเล็กกอดอกงอนๆ แล้วตอบผมแบบนั้น“หิวนมเหรอ พ่อชงให้มั้ย”“ล็อกไม่จินนมที่ป้อชงให้” ลูกผมโพล่งขึ้นมา มองผมอย่างบึ้งตึงแล้ววิ่งต้อกแต้กไปทางนิ้งที่หลับอยู่ “แม๊ แม๊”นิ้งลืมตาขึ้นมาเหมือนสะดุ้งตื่น เธอคงเหนื่อยมั้ง ก็วันนี้เรียนไปเพิ่งกลับมาก่อนผมจะไปทำงานไม่กี่ชั่วโมง“... อะไรคะน้องเพลง”“หนูหิวนม”

ผมคุยกะไอ้จี้แล้วได้ความว่า เมื่อคืนผมเมาไอ้จี้เลยพาผมมาที่ห้อง เสื้อผมเปื้อนอ้วกเพราะเมื่อคืนผมเมามาก ผมอ้วกเป็นน้ำ ไอ้จี้เลยถอดเสื้อผมไว้ที่ซักเธอไม่ได้ร่างกายเปลือยเปล่า มันเป็นชุดที่เธอใส่เมื่อคืน เว้าหลังเปลือยๆ ปิดแค่หน้า ผมยังคิดอยู่เลยว่าแฟนมันไม่ว่าเหรอวะที่แต่งตัวงี้ผมได้เรื่องมาว่าแฟนมันทำร้ายร่างกายมันทุกวันเพราะติดยา ไม่ได้มาจากผม ผมเลยได้แต่มองหน้าเธอแบบพูดไรไม่ได้เพราะชีวิตครอบครัวผมเองก็มีปัญหา“ขอโทษที่พามาห้องนี้ แต่แฟนจี้ไม่อยู่” ผมไม่ได้บอกว่าผมมาทำงานร่วมกับไอ้จี้ ไม่ได้บอกนิ้งเพราะรู้อยู่ว่าเธอจะคิดมาก เมื่อหลายปีก่อนที่งานอู่ผมย่ำแย่จนต้องเปลี่ยนกิจการ จี้คือตัวแปรสำคัญที่ทำให้ผมทำงานต่อได้ถามว่ามันจบทางเดิมมั้ย เรื่องนอกกายผมไม่มีแล้วเพราะเข็ดที่ผมตกใจว่าทำไมมันถึงเป็นห้องเธอ แล้วทำไมร่างกายเธอถึงเละขนาดนี้ ถ้ามันเป็นเพราะผม ก็คือผมเมาแล้วเหี้ยผมสนิทกับจี้มากขึ้นเพราะเราร่วมงานกันบ่อย ผมไม่รู้ว่านิ้งรู้เรื่องนี้มั้ย แต่ผมไม่เคยบอก ผมบอกแค่ว่ามาทำกับเจ๊ไอ้จี้เปลี่ยนไปมาก เหมือนที่บางคนบอกว่าอยู่กับสังคมไหนก็จะเป็นแบบนั้น มันสัก ติดยา มันบอกมันรักผู้ชายคนนี

ผ่านไปสี่ปีพอหนูอายุสิบสี่หนูก็มีน้องตัวเล็กอีกสองคน แม่คลอดน้องมาตอนหนูอายุสิบเอ็ดขวบ เป็นเด็กผู้ชายทั้งคู่ น้องสองคนชื่อตะเข้กับกระทิง ไม่มีใครเป็นพี่หรือน้องเพราะอายุเท่ากันตอนนี้ก็สามขวบกันแล้ว เริ่มพูดได้แถมซนมากด้วยหนูไม่เคยนึกอิจฉาน้อง เพราะพออายุสิบสี่หนูก็ติดเพื่อน ติดเรียน เพราะหนูอยู่ ม.2 แล้วพ่ออยู่บ้านแต่ยังไงหนูก็ยังไม่ค่อยคุยกับพ่อ ไม่รู้สิ หนูไม่ค่อยสนิทกับพ่อ ยิ่งพอหนูโต ตอนนี้ก็เริ่มมีประจำเดือน ก็เหมือนหนูจะออกห่างพ่อเองเพราะเริ่มโตไม่สนิทและไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้หนูก็ยังเชื่ออยู่ว่าพ่อไม่รักหนูเท่าเดิมแล้ว เพราะพ่อเริ่มหันมาเห่อน้องชายแทนแม่ยังดูแลหนูเหมือนเดิม แต่เพราะหนูโตแล้วแม่ก็เลยปล่อยให้ไปกับเพื่อนบ้างหนูติดเพื่อนมาก แล้วก็เริ่มอยากออกไปไหนเอง เพราะปกติน้าเพทจะเป็นคนไปรับไปส่งตลอดหนูสนิทกับน้าเพทเพราะน้าเพทเป็นคนตลกดี แถมยังสอนให้หนูรู้จักไปไหนด้วยการนั่งรถเมล์เองด้วยจะแปลกไปมั้ยที่หนูอายุสิบสี่แล้ว แต่ยังไปไหนไม่ค่อยถูกเลย แม่ปล่อยหนูก็จริงแต่ปล่อยให้ไปเดินเล่นกับเพื่อนแค่ที่สวนสาธารณะใกล้ๆ โรงเรียนตั้งแต่ที่หนูหายวันนั้นแม่ก็ดูจะไม่ค่อยใ

พ่อ!หนูกรีดร้องในใจ“พ่อรีบเอาของแล้วรีบออกไปเลยนะ หนูอยากอยู่คนเดียว”“อะไร ไม่เห็นต้องไล่พ่อขนาดนั้น” พ่อแค่นหัวเราะ เขาเดินไปที่ห้องของตัวเองกับแม่ซึ่งอยู่ใกล้กับห้องนอนหนู ในใจหนูร้องออกมาว่าไม่นะ เดี๋ยวพ่อก็รู้สิหนูเดินตามพ่อเข้าไปในห้อง พยายามถามอะไรให้พ่อไม่สนใจอย่างอื่น“พ่อลืมกุญแจรถเหรอ ถ้าเข้ามาเอาในห้องอ่ะ”“ใช่ กุญแจมอไซค์น้าเพทหนูไง” พ่อหันมาตอบหนู “พ่อปล่อยแม่ไว้คนเดียวได้ไม่นานหรอกว่ะ เดี๋ยวก็ไป”“...”“ไม่ต้องไล่พ่อก็ได้”หนูรู้สึกสะอึกไปนิดหน่อยเมื่อพ่อพูดคำนั้น“อื้อ ค่ะ”“ร็อค พ่อมีเรื่องอยากถามลูก” อยู่ดีๆ พ่อก็โพล่งขึ้นมา หนูนิ่งไป มองหน้าพ่อที่คว้ากุญแจแล้วหันมามองหนู “ลูกเกลียดพ่อมากมั้ย”หนูชะงักไปเลย“... ฮะ”“ลูกมีไรที่ไม่ชอบบอกพ่อได้ พ่อจะเปลี่ยนให้ลูก” พ่อลูบคอตัวเองอย่างเขินๆ “บางทีพ่อก็รู้สึกว่าพ่อคงเป็นพ่อที่แย่ ลูกถึงไม่อยากคุยกับพ่อ”“...”“บางเรื่องพ่อก็ห่วงลูกนะ มันเป็นความรักในแบบของพ่อ”“...”“ห่ามหน่อยก็โทษทีละกันนะร็อค”หนูก้มหน้าลง ความรู้สึกผิดเต็มตื้นขึ้นมาในอกอย่างไม่รู้สึกตัว หนูเงยหน้าขึ้นมองพ่อ แล้วหนูก็เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นข