All Chapters of The Billionaire's Secret Heir: Chapter 51 - Chapter 60

THIRD PERSON POV Hindi na nila naririnig ang sarili nilang paghinga tanging tibok ng puso ang nangingibabaw malakas, mabilis, halos sumasabog sa dibdib. Sa gitna ng madilim na pasilyo, pilit hinihila ni Seraphina si Caelum habang ang mga yabag ng humahabol sa kanila ay lalong lumalapit. Ang bawat segundo ay parang hinahabol sila ng kamatayan. Ngunit hindi sila titigil hindi ngayon hindi kailanman. “Seraphina…” mahina ngunit puno ng pag-aalala ang boses ni Caelum. Halos hindi na siya makatayo, ang dugo ay patuloy na tumatagas mula sa kanyang tagiliran. Ngunit pinipilit niyang manatiling gising, manatiling buhay para sa kanya. “Wag kang magsalita,” mariing sabi ni Seraphina kahit nanginginig ang boses niya. “Malapit na tayo… konti na lang…” Pero kahit siya, hindi sigurado kung totoo iyon. Ang pintuang iyon ang tanging daan palabas ay tila napakalayo pa rin kahit halos maabot na nila. “Stop them!” Sumigaw ang isa sa mga humahabol. Kasunod nito ang isa pang putok ng baril. Napapiki

CAELUM POVIyon ang unang bagay na sumalubong sa akin nang unti-unti akong magising isang uri ng dilim na hindi lang sa paligid, kundi pati sa loob ko. Mabigat ang katawan ko, parang bawat parte ay may sariling sakit na sumisigaw. At sa bawat paghinga, para akong hinihiwa mula sa loob. “Ahhhhhh” mahina akong napangiwi, agad kong naramdaman ang kirot sa tagiliran ko. Mga alaala putok ng baril sigawan, takbo at siya seraphina. Agad akong napadilat, kahit hirap ang mga mata ko sa liwanag na tumatagos mula sa siwang ng sirang bubong. “Seraphina…” paos kong tawag, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. “Gising ka?” Mabilis akong napalingon sa pinanggalingan ng boses at doon ko siya nakita. Nakatabi ko siya, hawak ang isang maliit na lalagyan ng tubig, pagod na pagod ang mukha pero may bahid ng pag-asa ang mga mata. Buhay siya nandito siya at biglang… nawala ang kalahati ng sakit ko. “Hindi ka nawala…” bulong ko, halos hindi makapaniwala. Napangiti siya, kahit halatang ilang gab

CAELUM POVTahimik ang gabi, pero hindi payapa hindi kailanman magiging payapa. Nakahiga ako sa matigas na kama, ang kisame sa itaas ko’y parang unti-unting lumalapit, parang gusto akong durugin sa bigat ng alaala. Sa bawat paghinga ko, ramdam ko pa rin ang kirot hindi lang sa katawan ko, kundi sa loob. Sa bawat galaw, may bakas pa rin ng ginawa nila sa akin. Hindi nawala. Hindi mawawala. Pero ngayon… hindi na ako yung dating Caelum na walang magawa. Dahan-dahan akong bumangon. Sumakit ang tagiliran ko pero pinilit ko. Hindi ako pwedeng maging mahina ngayon. Hindi na sa sulok ng silid, naroon si Seraphina. Tulog siya mahimbing, pero halata sa mukha niya ang pagod. Ang bawat linya sa kanyang noo ay patunay ng pinagdaanan namin. Siya ang dahilan kung bakit buhay pa ako. Siya ang dahilan kung bakit may dahilan pa akong lumaban huminga ako nang malalim. “Hindi ko sila patatawarin…” mahina kong bulong hindi na ito tungkol sa galit lang. Hindi na ito basta emosyon. Ito ay pangako. Dahan-d

CAELUM POV May mga sandaling kahit gaano ka kabigat ang dinadala mo… kusang humihinto ang At sa sandaling iyon, hindi mo na iniisip ang paghihiganti. Hindi mo na iniisip ang sakit. Hindi mo na iniisip ang mga kaaway. Kundi siya lang si Seraphina. Tahimik ang paligid habang nakatayo siya sa may bintana. Tinatamaan ng sinag ng araw ang gilid ng mukha niya, parang hinahaplos siya ng liwanag marahan, pero malinaw. Ang buhok niya’y bahagyang hinahangin, at ang mga mata niya… nakatutok sa malayo. Pero alam kong hindi lang iyon ang tinitingnan niya. Iniisip niya ang lahat ang plano ang laban kami. Huminga ako nang malalim, hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin sa sandaling iyon. Siguro dahil sa bigat ng lahat ng nangyari. Siguro dahil sa takot na baka sa susunod na laban… hindi na kami makabalik sa ganitong katahimikan. O siguro… Dahil gusto ko lang maramdaman na buhay pa ako. Unti-unti akong lumapit sa kanya hindi siya gumalaw. Hindi siya lumingon. Pero alam kong naramdaman niya ang

THIRD PERSON POV Hindi agad sumabog ang digmaan sa halip, unti-unti itong binuo parang apoy na pinapalaki sa ilalim ng katahimikan. Sa loob ng isang abandonadong gusali sa gilid ng lungsod, nagpatuloy sina Seraphina at Caelum sa kanilang paghahanda. Walang palamuti ang lugar sirang pader, malamig na sahig, at mga bintanang kalahati’y basag. Pero sapat iyon. Sapat para magplano sapat para magtago sapat para maghanda ng pagbagsak ng iba.Sa gitna ng silid, nakalatag ang mesa na punong-puno ng mapa, armas, at dokumento. Ang bawat marka, bawat linya, bawat sulok na tinukoy may ibig sabihin. Walang galaw na sayang, Walang hakbang na padalos-dalos. Tahimik si Caelum habang inaayos ang rifle sa kanyang harapan. Maingat ang bawat galaw niya, parang sanay na sanay pero may bago sa kanya ngayon. Hindi na lang ito kasanayan. Ito ay kontrol hindi na siya gumagalaw dahil sa galit lang. Kundi dahil sa plano sa kabilang banda, si Seraphina ay nakatutok sa mga papel. Nakakunot ang noo niya habang