جميع فصول : الفصل -الفصل 47

Third Person POV Ang hangin ay tila huminto ang kagubatan, na kanina’y muling nabuhay matapos ang nakaraang laban, ay biglang nalugmok sa isang katahimikang mas mabigat pa kaysa sa kamatayan. Ang mga dahon ay hindi na gumagalaw, ang mga ibon ay naglaho na parang hindi kailanman umiral, at ang liwanag ng buwan ay tila umatras parang ayaw masaksihan ang susunod na mangyayari. Sa gitna ng katahimikang iyon, nakatayo sina Caelum at Seraphina. Magkatabi at magkasama sa harap nila ang nilalang. Hindi ito ganap na may anyo, ngunit sapat ang presensya nito upang maramdaman ang bigat ng kapangyarihan. Ang kanyang katawan ay tila binubuo ng gumagalaw na anino, patuloy na nagbabago, parang usok na may sariling buhay. Ngunit ang kanyang mga mata ang kanyang mga mata ay maliwanag, malamig, at puno ng kaalamang hindi dapat taglay ng kahit sinong nilalang. “At last,” muling wika nito, ang boses ay tila nanggagaling sa lahat ng direksyon. “Ang tagapagmana.” Nanigas ang paligid si Seraphina ay baha

Tahimik ang paligid hindi yung payapang katahimikan kundi yung uri ng katahimikan na parang may nagtatago. Parang may nagmamasid. Sa loob ng pribadong rest house kung saan pansamantalang dinala si Caelum para makapagpahinga, mabigat ang hangin. Amoy antiseptic pa rin ang paligid paalala ng ospital na pinanggalingan niya. Nakatayo si Seraphina sa may bintana, yakap ang sarili hindi siya mapakali.“May mali,” mahina niyang sabi napatingin si Caelum sa kanya mula sa kama. Kahit may benda pa siya at halatang hindi pa fully recovered, malinaw alerto siya.“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong niya hindi agad sumagot si Seraphina. Pinakiramdaman niya yung pakiramdam na iyon… hindi bago qt doon nanlamig siya.“Si Alaric…” bulong niya at parang cue may kumalabog. Isang malakas na tunog mula sa labas pareho silang napalingon. Sunod-sunod na yabag. Mabibigat at mabilis hindi na sila nag-usap pa alam na nila.“Huwag kang lalapit sa pinto,” agad na sabi ni Caelum, pilit tumatayo kahit masakit. “Cael

THIRD PERSON POV Mabigat ang gabi hindi dahil madilim kundi dahil sa katahimikang parang may tinatago. Sa loob ng malawak ngunit malamig na mansion ni Alaric, bawat hakbang ay may kasamang kaba. Hindi ito lugar na nagbibigay ng seguridad ito ay kulungan na pinapalamutian lang ng karangyaan. Sa isang kwarto sa ikalawang palapag, tahimik na nakaupo si Seraphina sa gilid ng kama. Hindi siya nakatali hindi siya binabantayan sa loob. Pero alam niya hindi iyon nangangahulugang malaya siya. Ang bawat galaw niya ay siguradong minamasdan ang bawat hinga niya binibilang. Nakatitig siya sa sahig, tila malalim ang iniisip. Hindi na siya umiiyak. Hindi na rin siya nanginginig gaya kanina. Mas delikado dahil ngayon nag-iisip na siya. Sa kabilang bahagi naman ng mansion, sa isang malawak na opisina, nakatayo si Alaric sa harap ng malaking bintana. Tanaw niya ang dilim sa labas, ngunit ang nasa isip niya ay mas madilim pa roon. “Hindi siya sumisigaw,” sabi ng lalaking tauhan niya mula sa likod ta

May mga gabi na mas tahimik kaysa sa dapat at sa mga gabing iyon doon ka pinaka-malakas maririnig ng sarili mong puso. At ngayon isa iyon sa mga gabing ‘yon hindi ako makatulog. Hindi dahil hindi ko kaya kundi dahil ayokong ipikit ang mga mata ko at maalala kung gaano ako kalayo kay Caelum. Nakaupo ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko habang nakatitig sa sahig. Ilang oras na yata akong ganito. Hindi ko na alam hindi ko na rin alam kung anong oras na. Dito sa lugar na ‘to parang hindi umiikot ang oras parang lahat nakahinto.maliban sa sakit napapikit ako sandali.“Tumigil ka na…” Mahina akong napatawa ang sakit pakinggan lalo na’t ako mismo ang nagsabi noon. Kay Caelum pinilit ko siyang lumayo pinilit ko siyang sumuko. Pero ang totoo? Ako ang hindi kayang bumitaw.“Ang tanga mo, Seraphina…” bulong ko sa sarili ko dahan-dahan akong huminga nang malalim, pilit kinakalma ang sarili ko. Kailangan kong maging matatag kailangan kong mag-isip.Hindi pwedeng ganito lang ako habang hawak a