جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Seraphina’s POV “CAELUM!” Parang nabasag ang mundo ko sa isang iglap. Hindi ako makahinga hindi ako makagalaw. Hindi ako makapaniwala sa nakita ko. Siya nasa harap ko pero puno ng dugo ang daming dugo. “Hindi… hindi…” paulit-ulit kong bulong habang nanginginig ang mga kamay ko. Nahulog ang katawan niya sa akin mabigat mainit pero unti-unting nanghihina. “Caelum… please…” umiiyak akong lumuhod, hawak siya ng mahigpit. “Hindi pwede… hindi pwede…" Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang sugat niya. Mainit ang dugo parang nasusunog ang balat ko pero wala akong pakialam. “Look at me… please… tumingin ka sa’kin…” pakiusap ko, halos mawalan ng boses. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya mahina pero buhay. “Sera…” bulong niya at doon tuluyan akong napaiyak. “Bakit mo ginawa ‘yon?!” sigaw ko, punong-puno ng sakit. “Bakit ikaw ang—” “Okay lang…” mahina niyang sagot. “Basta ikaw…” Napailing ako, humahagulgol. “Hindi okay!” sigaw ko. “Hindi okay na ikaw ang nasasakt

Third Person POV Maliwanag ang ilaw sa loob ng operating room masyadong maliwanag. Halos nakakasilaw pero sa kabila ng liwanag ang pakiramdam ay mabigat.Nakakakaba, nakakatakot parang may nagbabantang mawala anumang oras. “Nagda-drop ang BP niya!” “Bilis! Dagdagan ang fluids!” “Clamp! Kailangan natin ma-control ang bleeding!” Sunod-sunod ang utos sunod-sunod ang galaw. Walang tigil, walang pahinga sa gitna ng lahat nakahiga si Caelum. Tahimikwalang malay at halos hindi gumagalaw maliban sa mahinang pagtaas-baba ng dibdib niya. Na tila kahit anong oras pwedeng tumigil. “Doctor, hindi pa rin humihinto ang pagdurugo! napahigpit ang hawak ng lead surgeon sa instrumento. “Stay focused!” madiin nitong sabi. “Hindi natin siya pwedeng mawala!” Pero kahit gaano pa katatag ang boses ramdam ang tensyon.Ramdam ang takotdahil bawat segundo laban ito sa oras.At sa kabilang bahagi ng realidad sa isang lugar na walang anyo walang liwanag walang tunog nandoon si Caelum. Mag-isanakadilat ang mga

Caelum POV Madilim hindi simpleng dilim kundi yung uri ng kadilimang parang nilalamon ka. Walang direksyon walang hangganan at sa gitna nito ako. Hindi ko alam kung nasaan ako, hindi ko alam kung bakit ako nandito. Pero may nararamdaman ako sakit at mabigat nakakabali ng katawan. Parang bawat parte ng pagkatao ko hinihila pababa. “…” Gusto kong gumalaw, gusto kong magsalita pero walang lumalabas. Walang sumusunod hanggang sa may narinig ako mahina, malayo. “…elum…” Napakunot ang noo ko. Ano ‘yon…? Sino ‘yon…? Sinubukan kong sundan ang boses pero parang hangin lang dumadaan, nawawala, bumabalik. “…please…” Biglang may kumirot sa dibdib ko hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa pakiramdam pamilyar importante at mahalaga. “Sino ka…?” pilit kong tanong, pero sa isip ko lang walang sumagot. Pero unti-unti may mga imahe na sumulpot hindi buo pira-piraso. Magulong alaala isang mukha pero hindi malinaw. Isang tawa pero hindi ko maalala kung kailan. Isang pares ng mata malungkot umiiyak at

Caelum POVMasakit yun ang unang bagay na malinaw sa’kin. Hindi lang basta sakit kundi yung uri ng sakit na parang sumisingit sa bawat paghinga, sa bawat galaw, sa bawat segundo na pilit kong kinikilala ang sarili ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko masyadong maliwanag. Napapikit ako ulit huminga masakit pa rin pero buhay ako. Yun ang sigurado unti-unti kong tinanggap ang paligid. Puting kisame amoy ng gamot mahinang tunog ng makina. Ospital nasa ospital ako.Pero bakit? Paano ako napunta dito? Sinubukan kong alalahanin pero wala blangko parang may bahagi ng utak ko na binura. At kahit anong pilit ko walang bumabalik napahigpit ang hawak ko sa kumot nakakainis nakakabaliw. Ako ba talaga ‘to…? Ganito ba ako…? Hanggang sa may naramdaman akong presensya. May nakaupo sa tabi ko dahan-dahan kong ibinaling ang tingin ko. At doon nakita ko siya isang babae mahaba ang buhok. Maputla ang mukha namumugto ang mga mata parang matagal nang umiiyak. At nakatingin siya sa’kin parang ako an

Third Person POV Tahimik ang gabi, ngunit ang katahimikang iyon ay hindi payapa ito’y mabigat, halos sumasakal. Sa gitna ng malawak na kagubatan, kung saan ang liwanag ng buwan ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, nakatayo si Caelum, tila isang aninong hindi mapakali. Hindi siya gumagalaw, ngunit ang kanyang presensya ay parang bagyong nagbabadya. Sa malayo, ang hangin ay humahaplos sa mga sanga, nagbubulong ng mga lihim na tila siya lamang ang nakakarinig. Ngunit sa kabila ng katahimikan, malinaw sa kanya may paparating. At hindi iyon mabuti sa likuran niya, marahang humakbang si Seraphina. Hindi niya kailangang magsalita upang ipaalam ang kanyang presensya. Ramdam agad ni Caelum ang pagbabago sa hangin ang bahagyang pag-init, ang kakaibang pakiramdam ng seguridad na siya lamang ang naibibigay nito. “Hindi ka dapat nag-iisa rito,” mahinang wika ni Seraphina, ngunit ang tono niya’y may halong pag-aalala. Hindi agad sumagot si Caelum. Patuloy lamang siyang nakatanaw sa