All Chapters of The Billionaire's Secret Heir: Chapter 61 - Chapter 67

STILL THIRD PERSON POV Dumilim ang langit nang tuluyan, at kasabay nito lalo pang tumahimik ang paligid. Hindi ito ang katahimikan ng kapayapaan. Ito ang katahimikan bago ang unang sigaw ng gulo. Sa loob ng abandonadong gusali, isa-isa nang kumilos ang bawat tao. Walang nag-uusap nang malakas. Walang nag-aaksaya ng galaw. Ang bawat kilos ay sinanay, pinlano, at siniguradong walang puwang para sa pagkakamali. Sa gitna nito, nakatayo sina Caelum at Seraphina—magkatabi, pero parehong nakatutok sa kani-kanilang gawain. Isinusuot ni Caelum ang tactical vest niya, inaayos ang bawat strap na parang ritual na matagal na niyang ginagawa. Sa bawat paghigpit niya nito, parang mas lalo niyang binubuo ang sarili niya mula sa isang taong halos wasak, tungo sa isang taong handang sumugod muli. Hindi na siya ang dati at hindi na siya babalik doon. Sa kabilang banda, si Seraphina ay nakaupo, tahimik na sinusuri ang baril na hawak niya. Hindi na nanginginig ang kamay niya tulad ng dati. May kontin

STILL ALARIC POV Tahimik ang silid, pero hindi tahimik ang isip ko. Hindi kailanman. Sa bawat galaw na nakikita ko sa monitor, mas lalo akong nagigising—hindi dahil sa adrenaline, kundi dahil sa kasiyahan ng kontrol. Hindi ko kailangan sumugod. Hindi ko kailangan sumigaw ng utos. Sapat na ang isang galaw. Isang desisyon. Isang maling hakbang nila. At matatapos ang lahat. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang pag-usad nila papasok sa mas malalim na bahagi ng teritoryo. Eksakto sa inaasahan ko. Walang sablay. Walang paglihis. Parang sinusundan nila ang script na ako mismo ang sumulat. “Magaling…” bulong ko, halos puri, pero may halong panunuya. “Pero hindi pa sapat.” Pinindot ko ang isang button sa gilid ng mesa. Sa isa sa mga monitor, nagbago ang feed—isang hallway. Mahaba. Madilim. Walang tao. Pero hindi ibig sabihin noon, walang laman. May isa pang tauhan ang pumasok sa silid. Mas mataas ang ranggo. Mas seryoso ang tindig. “Sir,” sabi niya, diretso. “May confirmatio

STILL CAELUM POV Tahimik ang gabi, pero hindi ito ang uri ng katahimikan na nagbibigay ng kapayapaan. Ito ang katahimikang may tinatagong panganib—parang bagyong naghihintay lang ng tamang sandali para manalasa. Nakatayo ako sa balkonahe, tanaw ang madilim na kagubatan sa paligid. Sa malayo, may mga ilaw na paminsan-minsang kumikislap—mga signal, galaw ng tauhan namin, at marahil… galaw din ng kalaban. Hindi na ako sigurado kung alin ang alin. “Hindi ka pa natutulog.” Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. “Hindi rin ikaw,” sagot ko, bahagyang ngumiti kahit hindi niya nakikita. Lumapit si Seraphina sa tabi ko, tahimik ngunit ramdam ang presensya. Ilang segundo kaming magkatabing nakatingin sa dilim—parang pareho naming sinusubukang hanapin kung nasaan ang susunod na panganib. “Iniisip mo pa rin siya,” sabi niya. Hindi iyon tanong. Isa iyong katotohanan. “Alaric doesn’t make careless moves,” sagot ko. “Lahat ng ginagawa niya, may dahilan. Kahit ang pagp

SERAPHINA POV Ang unang putok ay parang kidlat na sumira sa katahimikan ng gabi—mabilis, nakakabingi, at walang babala. Pero bago pa man tuluyang sumabog ang kaguluhan, gumalaw na ako. Hindi ako nag-isip. Hindi na kailangan. Ang katawan ko na mismo ang kumikilos—sanay, matalim, at eksakto. Dumapa ako sa lupa habang dumaan ang unang bugso ng bala sa itaas ko. Narinig ko ang pagkapunit ng hangin, ang pagtili ng metal, at ang sabay-sabay na sigaw ng mga tauhan namin. Ambush. Pero hindi kami basta-basta bibigay. “Left flank, cover!” sigaw ko, mabilis na gumulong patungo sa likod ng isang malaking bato. Sumilip ako sandali—tatlo sa kanila ang papalapit, maingat pero agresibo. Hindi sila basta sumusugod; may sistema ang galaw nila. Coordinated. Controlled. “Hindi lang sila basta tauhan…” bulong ko sa sarili. They were trained. Mas lalong naging malinaw sa akin kung gaano ka-delikado ang sitwasyon. Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili ko sa gitna ng kaguluhan.