All Chapters of รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย: Chapter 101 - Chapter 110

"พี่เดย์กลับก่อนก็ได้ ยูมิมีเรียนตั้งสามชั่วโมงเลยนะ ยูมิกลัวพี่เดย์รอนาน" ตรัยคุณขับรถมาส่งยลดาที่มหาวิทยาลัย"พี่เดย์จะรออยู่ตรงนี้ รีบขึ้นเรียนเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่เดย์นะ""ตามใจ แล้วอย่ามางอแงนะว่ารอนาน""พี่เดย์โตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ จะได้งอแง""แต่คนแก่คนเนี่ย งอแงยิ่งกว่าเด็กอีก" ยลดาดึงแก้มทั้งสองข้างของคนตัวโตโยกไปมา"จุ๊บ ก็คนแก่คนนี้ มันรักเด็กคนนี้มากไงครับ""เดี๋ยวนี้บอกรักเก่งนะ บอกทุกครั้งที่คุยกัน เจอหน้ากัน ไม่เหมือนเมื่อก่อน ปากแข็ง""ต่อไปนี้พี่เดย์จะพูดทุกวัน พูดทุกครั้งที่อยากจะพูด จะไม่รอเวลาอีกแล้ว พี่เดย์ไม่อยากพูดในวันที่สายเกินไป""ทำไมยิ่งนานวันยิ่งรักคนแก่คนนี้นะ ทั้งรักทั้งหลง""คนแก่คนนี้ก็ทั้งรักทั้งหลง...นมเด็กน้อยคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว" ตรัยคุณเน้นที่คำว่านม ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาหน้าอกใหญ่ของยลดาเพียะ!"กำลังซึ้ง ก็หื่นขึ้นมาทุกที ยูมิไปเรียนแล้ว" ยลดาตีไปที่ต้นแขนแกร่งด้วยความมันเขี้ยวในความหื่นของเขา"ตั้งใจเรียนนะครับ สุดที่รักของพี่เดย์" ริมฝีปากหนาประทับจูบไปที่หน้าผากมน ก่อนยลดาจะลงจากรถไป3 ชั่วโมง ผ่านไปก๊อกๆๆยลดาเคาะกระจกรถก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่

โอ๊กกกก!!!!...แหวะ!...โอ๊กกกก!!!!"เป็นไง ไอ้คนที่มันเคยพูดว่าจะไม่มีเมีย มันหายไปไหนแล้ววะ แถมมีเมียเด็กกว่าตั้งสิบปี หลอกเด็กเก่งนะไอ้เดย์" แทนไทว่าค่อนขอดขณะลูบหลังให้ตรัยคุณที่นั่งกอดชักโครกอาเจียนอย่างหนัก"อึก...แฮ่กๆๆ คุณแทนก็อายุห่างกับพายตั้งเจ็ดปี ก็ไม่ต่างจากผมเท่าไรหรอก หลอกเด็กเหมือนกัน อุ๊บ!...แหวะ!" ตรัยคุณเงยหน้าขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงแทนไทอย่างไม่ยอม ก่อนจะอาเจียนอย่างหนักอีกครั้ง"ปากดี อ้วกแตกให้ตายไปเลย" แทนไทว่า แต่ก็ยังคงลูบหลังให้"แฮ่กๆๆ ผมจะตายง่ายๆ ได้ไง แล้วใครจะเลี้ยงลูกผม""เดี๋ยวกูหาผัวใหม่ให้ยูมิเอง เอาแบบหล่อๆ รวยๆ""เดี๋ยวผมจะยุให้พายมีผัวใหม่บ้าง อึก...อุ๊บ!...โอ๊กกกก!!!""กูไม่ลูบให้มึงละ ปล่อยอ้วกแตกตายอยู่ตรงนี้แหละ""แฮ่กๆๆ คุณแทนจะปล่อยผมไว้แบบนี้ไม่ได้ หิ้วผมออกไปนอนรอเมียข้างนอกก่อน" ตรัยคุณพูดอย่างเหนื่อยหอบ เพราะอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง"ปากดี แล้วไม่คลานออกไปเองล่ะวะ" แทนไทเอ่ยปากว่า แต่ก็หิ้วปีกตรัยคุณออกไปนั่งพักที่โซฟาหลังจากกลับจากอังกฤษได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ตรัยคุณก็มีอาการเหมือนแทนไทตอนที่แพ้ท้องแทนพรพระพายไม่มีผิดเพี้ยนตรัยคุณกับยลดากลับมาอ

"บ้านใครกันคะ" ยลดาถามด้วยความสงสัยเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับโรงแรมของตรับคุณ หลังจากที่คนขับรถของโรงแรมไปรับจากสนามบินภูเก็ต"บ้านของเรา" ตรัยคุณตอบก่อนจะลงจากรถตู้ของโรงแรม แล้วยื่นมือไปรับยลดาให้ก้าวลงจากรถ"บ้านของเราเหรอ?" ยลดายังคงมีสีหน้างุนงง เพราะสามปีที่แล้วยังไม่มีบ้านหลังนี้ พื้นที่ตรงนี้เป็นที่ดินเปล่า"พี่เดย์ซื้อที่แปลงนี้แล้วก็สร้างบ้านหลังนี้ ตั้งแต่ที่ยูมิกลับไปเรียนอังกฤษ เราเข้าไปดูในบ้านกันดีกว่าว่าถูกใจยูมิไหม""กระเป๋าพวกนี้ให้ยกขึ้นไปไว้บนห้องเลยหรือเปล่าครับ" เสียงผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับตรัยคุณดังขึ้น ยลดาหันไปมองหน้าด้วยความสงสัย"ผมเป็นเลขาของคุณเดย์ครับ คุณยลดาเรียกผมว่ากฤษณ์ก็ได้ครับ ผมทำงานที่นี้มาสามปีแล้ว" กฤษณ์เอ่ยแนะนำตัวกฤษณ์ เลขานุการคนใหม่ที่เข้ามาแทนที่ดาริกา กฤษณ์อายุน้อยกว่าตรัยคุณสองปี เป็นคนที่มีความกระตือร้นในการทำงาน ตั้งใจทำงาน ไม่เคยมีคำว่าพลาด ถือเป็นคนที่ฝีมือดี ช่วยงานตรัยคุณได้มาก ทั้งคู่จึงสนิทสนมกัน เมื่ออยู่ที่ทำงานเขาคือพนักงานที่เก่ง ทำงานดี แต่เมื่ออยู่นอกเวลางาน กฤษณ์คือเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง กฤษณ์นับถือตรั

3 ปีผ่านไป"ผมนึกว่าจะลงมาตอนมื้อค่ำเสียอีก ลงมาเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย" ตรัยคุณเอ่ยกระเซ้าแทนไทกับพรพระพายที่พึ่งเดินออกมาจากโรงแรมของเขาแทนไทพาพรพระพายและลูกทั้งสี่คนคืออาชิ เอวา เอริน และอธิ มาเที่ยวพักผ่อนที่โรงแรมของเขา ซึ่งแทนไทจะพามาปีละสองถึงสามครั้งแล้วแต่โอกาสวันนี้แทนไทวานให้เขาช่วยดูแลเด็กๆ ที่กำลังสนุกกับกิจกรรมบนชายหาด ส่วนแทนไทขอพาพรพระพายไปรำลึกความหลังกันบนห้องพักสุดหรู"ถ้าพายไม่เกรงใจที่มึงต้องดูแลลูกกู กูคงไม่ลงมาหรอก จะนอนกกเมียทั้งวันทั้งคืน""ลูกสี่แล้วนะครับ ยังหื่นไม่เลิก""ใครจะเหมือนมึงล่ะ หมดน้ำยาตั้งแต่ได้ลูกคนแรกละ""ใครบอกว่าผมหมดน้ำยา ผมทนเห็นเมียผมเจ็บท้องคลอดลูกไม่ได้ต่างหาก" หลังจากยลดาคลอดลูกสาวได้สามเดือน ตรัยคุณก็ตัดสินใจเดินหน้าเข้าไปหาหมอให้หมอจับเขาทำหมันทันที"เออๆ กูพาพายไปหาอะไรกินก่อน ใช้แรงไปเยอะ""พี่แทน!" พรพระพายตีเพียะไปที่ลำแขนแกร่งของแทนไททันที"เชิญเลยครับ กินเยอะๆ เลยครับเดี๋ยวคืนนี้ยังต้องใช้แรงอีกเยอะ""พี่เดย์ก็เป็นไปกับพี่แทนด้วย""พูดถูกใจกู เดี๋ยวกูยกลูกชายคนเล็กให้เป็นลูกเขย""คุณแทนถามผมยังว่าผมจะยกลูกสาวให้หรือเปล่า""กูไม

"มะปราง" บาสเอ่ยเรียกเมื่อมะปรางเดินออกมาจากร้านอาหารที่เธอทำงานพาร์ทไทม์เป็นเด็กเสิร์ฟ"พะ...พี่บาสมาได้ยังไงคะ" มะปรางถามด้วยความสงสัย"เรียกฉันว่าเฮียบาส""ทำไมล่ะคะ ก็ยูมิยังเรียกพี่บาสเลย""แต่เฮียอยากให้มะปรางเรียกเฮียแบบนี้" บาสเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวทันที ทำให้ใบหน้าของมะปรางขึ้นสีแดงระเรื่อ"ปรางเรียกเฮียบาสดีกว่าค่ะ""ทำไม?""คือปรางเกรงใจ""ถ้างั้นก็เก็บความเกรงใจไว้ แล้วไปขึ้นรถ" พูดจบบาสก็จับมือมะปรางแล้วดึงไปที่รถบิ๊กไบค์ของเขาทันที"เออ..." มะปรางมีท่าทีอึกอัก เมื่อบาสขึ้นไปคร่อมรถบิ๊กไบค์พร้อมทั้งสวมหมวกกันน็อค"มานี่" บาสดึงมือเล็กให้เขามาใกล้ แล้วอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนถังน้ำมันข้างหน้า ในท่าหันข้าง แล้วขับรถออกไปจากตรงนั้นทันที โดยที่มะปรางไม่ทันได้ตั้งตัว ด้วยความกลัวที่จะตกลงไปเธอจึงยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของเขาทันที"กลับดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ" บาสถามเมื่อมาถึงหอพักของมะปราง"เป็นบางวันค่ะ วันนี้ลูกค้าเยอะก็เลยเลิกดึก ขอบคุณนะคะที่มาส่งปราง""ขึ้นห้องเถอะจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นไปโรงเรียนอีก""ค่ะ เฮียบาสไม่กลับเหรอคะ" บาสยังคงนั่งพิงรถบิ๊กไบค์นิ่ง"เฮียรอมะปรางขึ้นห้อ