บทที่11

หลังจากที่ทานข้าวบ้านคู่หมั้นแล้ว มาร์คัส ก็ขอตัวกลับ เขาให้เหตุผลว่าติดธุระสำคัญ แต่พิมพ์รดาไม่รู้เลยว่าธุระที่ว่าที่สามีบอกคือการมาพบผู้หญิงอีกคน

มาร์คัส สั่งลูกน้องให้ขับรถมาที่คอนโด เวลานี้สามทุ่มเข้าไปแล้ว แต่อย่างว่า สิงห์รายงานตลอดว่ายังติดต่อเทียนหอมไม่ได้ พอรถมาถึงคอนโดชายหนุ่มก็เร่งรีบขึ้นไปที่ห้องโดยมีลูกน้องคนสนิทรออยู่

ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องกว้าง จากนั้นก็เอ่ยถามคนที่รออยู่ด้านใน

"สรุปติดต่อไม่ได้ใช่ไหม"

"ไม่ได้ครับนาย"

"บัดซบ ไม่ใช่มันหนีไปแล้วเหรอ"

"ยังหรอกนาย เสื้อผ้าเธอยังอยู่"

ใบหน้าหล่อตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย หากจะถามว่า ที่เป็นอยู่นี่เป็นห่วงเทียนหอมก็คงไม่ สิ่งที่เขาคิดคือกลัวเด็กคนนั้นหลอกเสแสร้งแกล้งมารยาแล้วหลบหนี หากเป็นแบบนั้นเงินที่ให้ทรงพลไปเท่ากับว่าเขาขาดทุน

ความหงุดหงิดในร่างเริ่มก่อตัวขึ้น ในขณะที่สิงห์เองก็เงียบเพราะไม่รู้ว่าจะติดต่อเทียนหอมจากทางไหน เท่าที่จำได้เขาต่อสายหาเธอเป็นสิบสายทว่าก็ยังไม่มีคนรับ

เวลาผ่านไปสักพัก หากดูเวลาที่ข้อมือแล้ว ตอนนี้สี่ทุ่มนิดๆ มาร์คัสหย่อนสะโพกลงนั่งพยายามทำใจให้เย็น โซฟาหรูมีร่างสูงเอนหลังพิงเพราะใช้ความคิด หากวันนี้เทียนหอมไม่กลับมาที่ห้อง คงต้องสั่งคนไปจัดการทรงพล ข้อหากล้าหลอกลวงเขา

แอร๊กก

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก ร่างบางแทรกตัวเข้ามา ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าภายในห้องมีคนที่รอเธออยู่

"ไปไหนมา!"

เทียนหอมสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย เธอยังไม่ตั้งหลักด้วยซ้ำแถมร่างกายยังอ่อนเพลียกับงานที่พึ่งทำมา ใบหน้าหวานดูอิดโรยอยู่เล็กน้อย แต่หูเธอไม่ได้หนวกที่จะไม่ได้ยินเสียงเข้มที่โพล่งถาม

"คือ หนูพึ่งเลิกงานค่ะ"

ประโยคที่เธอตอบยิ่งทำให้มาร์คัสต้องย่นคิ้วหนา คำว่าเลิกงานเขาไม่รู้หรอกว่างานที่เทียนหอมทำคืออะไร

"งานอย่างนั้นเหรอ หึ! คงไม่พ้นงานบริการสินะ"

อันที่จริงเขาก็พูดถูกงานของเธอก็เป็นงานบริการจริงๆ แต่เทียนหอมก็ไม่ได้พูดต่อ เธอยืนตัวแข็งราวกับหินแต่สายตามองไปทางสิงห์ เหมือนเธอจะรับรู้ว่าสิงห์ไม่ใช่คนใจร้าย แต่ชายหนุ่มเอาแต่ก้มหน้าอยู่หลังผู้เป็นนายอยู่อย่างนั้น ไม่นานนักเสียงของมาร์คัสก็สั่งขึ้นอีก

"ไอ้สิงห์! มึงขับรถกลับกับเด็กรถได้เลย ส่วนอีกคันจอดไว้ให้กูที่นี่"

"ครับนาย"

สิงห์รับคำแล้วก็เดินก้มหน้าสวนออกไปที่ประตูห้อง ส่วนเทียนหอมเธอมองตามแค่แวบเดียวแล้วก็ก้มหน้าพลางถือถุงกับข้าวอยู่อย่างนั้น

สิงห์ออกไปแล้วตอนนี้ ในห้องมีแค่มาร์คัสและเทียนหอมเท่านั้น

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์"

"คือ หนูทำงานวันนี้แขกเยอะ หนูไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัว"

สิ้นคำพูดของหญิงสาว ชายหนุ่มร่างลูกก็ลุกพรวดขึ้นจากที่สาวเท้ายาวมาประชิดที่ตัวของเทียนหอม จากนั้นก็เอื้อมมือไปบีบที่ปลายคางเธอแน่น จนใบหน้าหวานเงยขึ้นเล็กน้อย

"แขกเยอะอย่างนั้นเหรอ รับไปกี่คนละ หรือว่าฉันเปิดซิงเธอแล้วเธอติดใจถึงได้เร่ขายตัวจนมืดค่ำ เด็กใจแตก"

"ฮือ หนูไม่ได้มะ หมายความว่าแบบนั้น ปล่อยเถอะค่ะ หนูเจ็บ"

เทียนหอมพยายามแกะมือมาร์คัสออก น้ำเสียงของเธอกระท่อนกระแท่นขาดหายเป็นช่วง แต่ดูเหมือนมาร์คัสจะโมโหมาก อันที่จริงมันรู้สึกว่าหยามกันมากกว่า หากเทียนหอมกล้าทำแบบนั้นแสดงว่าเด็กคนนี้ไม่เกรงกลัวเขาสักนิด

"คุณมาร์คัส หนูไม่ได้ขายตัว หนูไปทำงานร้านหมูกระทะมา ปล่อยหนูเถอะหนูเจ็บ"

ความจริงที่หลุดออกมาจากปากสาวน้อย ทำให้ผู้ชายหน้าหล่อที่หน้าบึ้งตึงก่อนหน้า ต้องคลายมือออก ดูเหมือนจะหน้าแตกเสียด้วยซ้ำ เมื่อคลายมือออกจากคางเรียวของเทียนหอม มาร์คัสก็พูดเสียงแข็ง

"ไปจัดการตัวเองวันนี้ฉันจะค้างที่นี่"

เทียนหอมแทบเข่าทรุดอยู่ตรงนั้น เธอรู้ได้เลยว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ ทว่าแค่เดินเสิร์ฟก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้อง สิ่งที่เธอถือในมือคือถุงก๋วยเตี๋ยว แต่คงจะไม่ได้กินแล้ว เพราะสิ่งที่เขาสั่งตามมาอีกคือ

"ฉันจะเข้าไปอาบน้ำรอที่ห้อง รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?"