คืนนั้น หรงฉือเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งคืนแทบจะไม่ได้นอน มีแค่ตอนที่ฟ้าใกล้จะสว่างเท่านั้นจึงจะได้นอนไปแค่หนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ เธอตื่นมา เพิ่งจะล้างหน้าเสร็จ เฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินก็มาถึงที่โรงพยาบาลแล้วเฟิงถิงเซิน “ซินซินบอกว่าอยากมาดูคุณหน่อย”พูดจบ เขาก็เดินผ่านเธอเข้าไปในห้องผู้ป่วย วางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะกลมเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างระเบียงในห้อง แล้วมองคุณยายหรงที่ใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่ “ยังไม่ฟื้นอีกเหรอ?”หรงฉือส่ายหน้าเบา ๆ เฟิงถิงเซินไม่ถามอะไรมาก แถมเฟิงจิ่งซินยังต้องเข้าเรียนอีก ไม่นานพวกเขาก็จากไปแล้วช่วงเย็น หลังจากที่เฟิงจิ่งซินเลิกเรียน พวกเขาก็มาอีกครั้งหรงฉือคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาบ่อยแบบนี้ อย่างไรก็ตาม เฟิงจิ่งซินมาก็ช่างเถอะ แต่เฟิงถิงเซินกลับตามมาด้วยตอนที่เห็นเฟิงจิ่งซินอิงแอบร่างกายเธอ และเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึ่งพิง หรงฉือ...ก็รับรู้ได้ถึงความไว้วางใจที่เฟิงจิ่งซินมีต่อเธอและความห่วงใยที่เด็กมีต่อยายของตัวเองความรู้สึกของเฟิงจิ่งซิน เธอรับรู้ได้แล้ว เพียงแต่...เธอพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ซินซินยังเด็ก ไม่เหมาะที่จะมาโรงพยาบาลบ่อย ๆ คุณช่
Baca selengkapnya