Tous les chapitres de : Chapitre 271 - Chapitre 280

PAGKAGISING ni Miri ay ang una niyang hinanap ay si Adam ngunit wala ito sa tabi niya. Bigla siyang napaupo sa kama ng wala sa oras. Napapaisip siya kung totoo ba ang lahat ng nangyari kagabi o panaginip lang ang lahat ng iyon. Ngunit habang nag-iisip ay bigla na lang bumukas ang pinto. Pumasok doon ang lalaking hinahanap niya. “Kanina ka pa gising?”“Kagigising ko lang.” maikling sagot niya kasabay ng pag-iwas niya ng tingin dito. Hindi niya alam kung anong dahilan pero bigla na lang nag-init ang kanyang mga pisngi dahil sa kilig nang bumalik sa alaala niya ang mga nangyari kagabi.Kinikilig siya, shit.Ilang sandali pa ay nakita niyang iniikot-ikot nito ang braso nito na para bang ngalay na ngalay. “Alam mo bang buong gabi kang nakaunan sa bisig ko?” napakagat labi siya. Ibig lang sabihin ay hindi panaginip ang lahat ng nangyari kagabi kundi totoo ang lahat.“Pa-pasensya na…” halos mautal na sabi niya.Umupo ito sa tabi niya habang nakakunot ang noo. “Why are you asking sorry?”

ILANG araw din silang naging sweet sa isat-isa ni Adam hanggang sa tuluyan nang dumating ang araw kung kailan kailangan ng umalis nito patungo sa ibang bansa. Sa totoo lang, hindi maiwasan ni Miri na hindi matakot ng bahagya pero dahil sa ilang araw nilang pagsasama ay medyo naging panatag naman ng kaunti ang nararamdaman niya lalo na at pauulit-ulit na sinisiguro sa kaniya ni Adam na wala siyang dapat ipag-alala. Bukod pa doon ay narinig niyang nag-uusap ito at si Luke, ang kakambal nito at narinig niyang sinabi ni Luke rito na “binalaan kita hindi ba?” pero hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito. Sabay na umalis ang dalawa. Pag-alis na pag-alis ni Adam ay kaagad niyang tinawagan si Vanessa. Paano ba naman ay hindi niya maiwasang hindi mag-overthink. Nilalamon na siya ng kung ano-ano na paano na lang kung hindi pumayag ang ama nito sa gusto ni Adam? Paano na lang kung pilitin at takutin ito at marami pang iba. Kahit na may tiwala siya rito ay hindi niya pa rin talaga maiwas

HINDI akalain ni Luke na iyon ang magiging sagot sa kaniya ni Adam. ang totoo ay buong akala niya ay itatanggi nito ang lahat pero hindi. Para na rin nitong kinumpirma ang sinabi niya. Hindi siya makapaniwalang napatitig dito.“Adam… sigurado ka ba? I mean…” napailing siya. Hindi pa rin siya makapaniwala. Paano nangyari ang lahat ng ito? “Tyaka, sa dami ng babaeng dumaan sayo… hindi pa kita nakitang nagkaganyan? Don’t tell me you’re in love with her already?” Napakuyom naman ang kamay ni Adama nang marinig niya ang sinabi sa kaniya ni Luke. ayaw niya mang aminin ang totoo pero, parang iyon na nga ang nangyari. Ano pang magagawa niya ngayon? Nag-iwas siya ng tingin at napasandal na lang ng wala sa oras sa sofa bago napatingala. “Hindi ba at ikaw na rin ang nagsabi sa akin na iba siya? At katulad ng kinakatakutan mo… yes, damn it!” pag-amin niya.“Wait… wait wait… seryoso ka ba talaga?” hindi makapaniwalang tanong nito sa kanya. Ganun ba talaga kahirap paniwalaan iyon? Napa buntong hi

NAKASUNOD sa kaniya si Vanessa hanggang sa garden. Ilang beses nang humugot ng malalim na hininga si Miri para pakalmahin ang sarili niya ngunit napakabigat pa rin ng dibdib niya. Tahimik lang namna na nakaupo sa tabi niya ang kanyang kaibigan na para bang tinatantiya ang nararamdaman niya. Paniguradong gusto nitong sabihin na tama ito. Na umasa siya masyado kay Adam. na hindi siya dapat nagtiwala rito dahil sa huli, sasaktan lang talaga siya nito. Malinaw na pinaglaruan lang nito ang nararamdaman niya. Napakatanga niya kahit na kailan. Anong klaseng utak ba ang meron siya para maniwala sa taong kagaya ni Adam? Una pa lang ay alam na niyang napakawalang puso nito at una pa lang, alam niya naman sa sarili niyang ginamit lang siya nito pero nagpabulag pa rin siya sa matatamis nitong salita.Naramdaman niya ang paghaplos ni Vanessa sa likod niya. Ilang minuto na sila doon. “Okay ka na ba?” may bahid ng pag-aalala ang boses nito. Ang init ng kamay nito sa likod niya ay mas lalo pang nagp

“YAN BA talaga ang tingin mo? Ganun lang ba kadali sayo para sabihin yan?” hindi niya alam pero para bang may bahid ng lungkot ang tono ng boses nito.“Buo na ang loob ko. Pakawalan mo na ako… iyon na lang ang magiging huling hiling ko sayo.” Nag-iwas ito ng tingin sa kaniya. “Ayoko ng sabihin mo pa ang mga salitang yan.” Pero hindi din nagpatalo si Miri. kung palagi na lang itong iiwas tungkol sa bagay na iyon kailan pa matatapos ang lahat ng paghihirap niya.? Hindi naman ito ang nasasaktan e, kundi siya. “Wala akong pakialam kung ano ang usapan niyo ni River basta ako, gusto ko ng mamuhay ng tahimik. Malayo sa kahit na sino sa inyo.” Ang mga mata nito ay naging malamig habang nakatingin sa kaniya. “Tapos ka na ba?” Nagtagis ang mga bagang niya. “Hindi pa.” ayaw niyang magpasindak ito. Wala siyang pakialam kung magalit ito sa kaniya dahil alam niya sa sarili niyang may karapatan din siyang magalit.“Ano pa? Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin.” “Sabihin mo nga sa akin ang