Todos os capítulos de Bon Appetit: Capítulo 141 - Capítulo 150

Maaga pa lang ay gising na si John Tan. Ang malamig na tubig mula sa kanyang shower ay tila hindi sapat upang tanggalin ang bigat na matagal nang nakapatong sa kanyang dibdib. Nang tingnan niya ang sarili sa salamin, hindi na niya halos makilala ang taong nasa harap niya—namumutla, malalim ang mga mata, at may guhit ng pagod sa noo. Matagal na siyang nawala sa direksyon, at ngayon, nagpasya na siyang bumalik. Sa trabaho. Sa realidad. Sa mundong iniwan niya mula nang mawala si Fortuna.Pagdating niya sa kanilang kompanya, TanTech Innovations, agad na bumungad sa kanya ang mga mata ng empleyado—tila gulat, tila naguguluhan. Ilang buwan na rin siyang hindi nagpapakita. Puro si Leo, ang kanyang chief operations officer, ang umaasikaso ng lahat.“Mr. Tan! Sir, welcome back!” agad na bati ng receptionist, hindi maitago ang kaba at excitement.Tumango lamang si John at dumiretso sa elevator. Hawak niya ang kanyang laptop bag at isang lumang itim na notebook—ang notebook na puno ng plano nila

Sa loob ng clinic, alas-diyes ng umaga…Tahimik ang hallway ng women’s health clinic sa downtown San Mateo. Naka-wheelchair si Fortuna Han, bagama’t kaya pa niyang maglakad, ipinilit ni Jinky Han na itulak siya patungo sa OB-GYN department. Kasama nila si Amanda Han, ang hipag niyang punong-puno ng energy, hawak ang tote bag na may lamang prenatal vitamins, bottled water, at pregnancy planner ni Fortuna.“Excited na ako! Grabe, ilang buwan na lang, may baby na tayo sa bahay!” bulalas ni Amanda, habang nakaakbay kay Jinky.“‘Tayo’? Amanda, anak ko ‘to, hindi sa’yo,” natatawang banat ni Fortuna.“Tita ako! So automatic, ako ang tagabantay sa gabi kapag may iyakan,” sagot ni Amanda, proud.Pagpasok nila sa clinic, agad silang sinalubong ng isang nurse.“Ms. Han? Ready for your second trimester ultrasound?” tanong ng nurse na si Claudine, may malumanay na tinig.“Ready na po,” sagot ni Fortuna, medyo kinakabahan. Hinaplos niya ang tiyan, na mas lumaki na sa ikalimang buwan ng pagbubuntis.

Sa kabilang linya, tumugon ang boses ni Roman Navarro, isa sa pinaka-mabilis, matalas, at tahimik na private investigator sa industriya.“Name?”"Fortuna Han. Formerly Fortuna Han-Tan. She left my house six months ago. Huling address niya ay 'yung bahay naming dalawa... pero ngayon, she's gone."Mahigpit ang hawak ni John sa cellphone. Parang sinasakal siya ng sariling tinig. Pilit niyang pinapakalma ang sarili pero nanginginig ang boses niya. Kahit gaano niya ito itago, naroon pa rin ang bitak sa tinig, ang kirot na hindi kayang ikubli."Wala nang bakas. Wala nang mensahe. Wala kahit anino. I tried everything. Lahat ng kaibigan niya, pamilya, social media. Parang sinadya niyang mawala."Pumikit siya at napalunok nang malalim. Ramdam ang pait na gumuguhit sa lalamunan niya. Hindi niya inakala na darating sa ganitong punto — na si Fortuna, ang babaeng pinakasalan niya, ay parang multong bigla na lang naglaho sa mundo niya."I believe she's somewhere in the States. Pero baka rin nasa Pi

Gabi sa loob ng Tan Mansion, sa isang marangyang dining room.Tahimik ang buong mesa. Sa gitna, kumikislap ang chandeliers, at ang pagkaing inihain ay halos hindi nagagalaw. Sa gitna ng katahimikan, inilapag ni Leona Tan, ang ina ni John, ang kutsarang hawak niya sa platito. Napatitig ito sa anak, ang mga mata'y tila may halong pag-aalala at pagsusuri.“Anak,” mahinahong tanong ni Leona, “may balita na ba kay Fortuna?”Bahagyang napaangat ang ulo ni John, ngunit hindi agad sumagot. Tumitig lang siya sa basong hawak niya, puno ng tubig ngunit hindi niya iniinom.“Wala pa rin,” sagot niya sa wakas. “Kinausap ng investigator si Tony Han. Pero walang sinabi. Wala ring binigay na impormasyon.”Mula sa kabilang dulo ng mesa, nagsalita si Luigi Tan, ang ama ni John. Mababaw ang hinga nito, halatang pinipigilan ang inis.“Kahit anong pakiusap, hindi pa rin siya nagsalita?”“Wala,” mariing sagot ni John. “Pero malakas ang kutob ni Roman… na kasama nila si Fortuna. Pinoprotektahan siya.”Tahimi

Tumigil siya sandali, pilit kinakalma ang tibok ng dibdib. Hindi niya alam kung takot ba o galit ang nangingibabaw, o kung pareho na.“Ayoko nang balikan ‘yung sakit na galing sa kanya. Ayoko na.” Tumulo ang luha sa pisngi niya, tahimik, hindi na niya pinahiran.Amanda, na tahimik lang sa gilid, lumapit at marahang hinawakan ang balikat ni Fortuna. Hindi na niya kailangan ng paliwanag. Alam na niya kung anong sugat ang pilit itinatago ng kanyang kaibigan.“Kung babalik man siya,” dagdag ni Fortuna, halos hindi na marinig ang boses, “hindi dahil sa awa. Hindi dahil sa obligasyon. At hinding-hindi dahil lang may nalaman siyang buntis ako.”Napapikit siya at bahagyang napailing.“Kung may karapatan pa siyang makita ako… kailangan niyang patunayan muna na kaya niyang mahalin ang buo kong pagkatao. Pati mga durog na parte.”Tahimik ang paligid sa opisina ni John.Tanging tikatik ng ulan sa bintana ang naririnig, kasabay ng banayad at paulit-ulit na tunog ng mga daliri niyang bumabagtas sa