บททั้งหมดของ The Queen Warrior: บทที่ 91 - บทที่ 100

Naghanap si Gaia ng sasakyan pabalik sa Biloah. Swerte namang may dumaang karwahe at tumigil ito sa tapat niya. “Pwede po bang makisabay?” tanong niya sa dalawang matandang sakay niyon. “Naku, iha, gabi na. Saan ka ba pupunta?” nag-aalalang tanong ng matandang babae. “Pupunta po ako sa Biloah. Wala naman po akong masakyan patungo roon. Baka p’wede pong makisakay sa inyo. Bababa na lang po ako kapag hindi sa Biloah ang pupuntahan niyo. Para kakaunti na lang po ang lalakarin ko.” “Ay, tamang-tama! Pupunta rin kami ng aming mga anak sa Biloah. Halika, sumakay ka na rito,” paanyaya ng matandang lalaki. Nagpasalamat si Gaia sa matanda bago sumakay sa karwahe nito. Nakita niya ang dalawang lalaki at isang babae sa loob. Hinala niya nanggaling sa unang dibisyon ang sinakyan niyang karwahe. Mapapansin ang modernong pananamit sa mga ito na taliwas sa pananamit ng Ruba at Biloah. Tanging ang Foneix lang ang nagsusuot ng modernong damit sa Forbideria.Ngumiti ang mga ito sa kaniya. Bahagya

“Pagkain... pagkain... pagkain,” paulit-ulit na bulong mula sa hangin kasunod nang nakakakilabot na tawa.“May naligaw na pagkain sa teritoryo ko. Lumapit ka sa akin,” muli niyang narinig ang boses ng bumubulong. Parang galing sa malalim na hukay ang tunog niyon at dahan-dahan sa pagsasalita.“Akin siya. Ako ang dapat mauna sa kaniya,” kontra ng isa pang boses.“Ako ang unang nakakita sa kaniya. Akin siya. Pagkain ko siya,” hindi papatalong sabi ng isa pa.“Ako ang unang titikim sa masarap na pagkain.”Nagtalo ang mga boses. Hindi masigurado ni Gaia kung ilan ang mga ito, pero patuloy lang siya sa paglalakad. Hindi niya pinansin iyon, pero alerto siya sa paligid. Nakahanda siya kung sakaling sumugod ang mga ito.“Makakatakas na ang pagkain.”Mabilis hinugot ni Gaia ang patalim nang maramdaman ang pagsugod sa kaniya mula sa kaniya. “Sa akin ang pagkain,” sabi ng boses.Tumigil si Gaia sa paglalakad, nakiramdam hanggang matukoy niya kung saan nagmumula ang mga boses. Nagmula ang mga iy

“Pero nararamdaman kong totoo ang sinasabi nila, Aurus. Kahit anong pagtanggi ko sa kapalaran, alam kong nagsasabi sila ng totoo tungkol sa pagkatao ko,” malungkot niyang sabi.Ilang minuto siyang nakatingin sa taas habang marahang umiihip ang panggabing hangin bago siya nagpatuloy sa pagsasalita.“Simula nang ibigay ni Sigmundo ang larawan ng markang palatandaan ng reyna, naghihinala na ako. Tulad iyon ang marka sa aking mukha, pero hindi pa rin ako panatag dahil may marka rin si Sara. Nakita ko ang marka niya nang makasama ko siya sa dooms gate. Mas lalo namang gumulo ang lahat nang makilala ko rin si Ezraya, pero nakumpirma ko ang aking hinala nang makausap ko sila. Wala sa kanila ang reyna dahil sila ang mga guardian at ang markang iyon ay palatandaan ng pagiging tapat nila sa tungkulin. Naging matibay pa ang katotohanan nang makausap ko ang mag-anak na nakasama ko kagabi. Isa akong miyembro ng Jelrio—ang royal family sa Forbideria. Ako na lang ang nag-iisang Jelrio sa kahariang i

Walang ideya si Gaia kung ilang oras siya sa ganoong posisyon. Ramdam na niya ang pamamanhid ng kaniyang kamay habang nakahawak sa mga sanga. Tumutulo na rin ang pawis niya sa noo dahil sa pagod, pero hindi pa rin nagpapakita ng senyales ang lalaki kung gising na ito. Hindi rin umaalis ang ang mga hayop sa ibaba ng puno at matiyagang naghihintay sa pagbaba nila. Wala siyang ideya kung anong uri ng hayop ang mga iyon. Pero ang sigurado niya, hindi siya mabubuhay kapag nahulog doon. Galit na galit pa rin ang huni ng mga ito.“Kailan mo ba planong gumising? Ginawa mo pa akong unan, bwiset ka!” habol hininga niyang sabi. Ramdam na ramdam na niya ang pagod. Nahihirapan na siyang ibalanse ang kanilang katawan sa sanga. At anumang oras, pakiramdam niya’y bibigay na ang mga braso niya.“Hmm...”Nabuhayan ng loob si Gaia nang marinig ang ungol ng lalaki.“Hoy. Gising ka na ba?”“Hmm...” muli nitong ungol.“Lintik naman, oh. Gumising ka na nga. Namamanhid na ang katawan ko rito!” sigaw niya ri

Umiwas ng tingin si Claro kay Kora. Hindi niya rin sigurado kung matutulungan nila si Gaia sa bagay na kailangan nitong gawin. Ito lang ang makakapag-desisyon sa bagay na iyon.“Nasa kanya ang desisyon sa bagay na iyon, Kora,” malungkot na tugon ni Claro.“Anong desisyon?”“Desisyong ibigin ang kadugo ng lumipol sa kaniyang angkan.”Natutop ni Kora ang kaniyang dibdib. “Kailangan niyang umibig sa isang Sandevil?!”“Hindi lang iyon, Kora. Kailangan din siyang ibigin ng Sandevil na iyon. Ang pag-iibigan nila ang tatapos sa kadiliman. Iyon ang nakatala sa libro ng kasaysayan na nakita ng orakulo ng dating reyna para sa hinaharap ng kaharian.”Nasapo ni Kora ang kaniyang noo. Mas mabigat ang kanilang problema ngayon.“Paano nila iibigin ang isa’t-isa kung simula’t sapul magkaaway na ang angkan nila?”“Hindi ko alam Kora. Walang kahit anong nakasulat sa libro tungkol sa bagay na iyan. Tanging ang mahal na ina lang ang nakakaalam kung paano iyon gagawin o kung magagawa ba niya. Pero may isa