All Chapters of โซ่คล้องใจ: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่ดีใจนะที่โมจิ เอ็นดูเม็ดทราย และหวังว่าแด๊ดกับแม่จะเอ็นดูน้อง”“อย่าคิดมากสิคะ น้องน่ารักขนาดนี้ แด๊ดกับแม่จะไม่รักได้ไง เชื่อเถอะอีกหน่อยนะ จะหลงหลานจนลืมลูก” โมจิพูดยิ้ม ๆ มือบางจับเท้าเล็กที่กระดิกดุ๊กดิ๊ก ๆ“ใช่ไหมคะ ตัวเล็กของน้าโมจิ”เห็นโมจิรักและเอ็นดูหลานแบบนี้ คนเป็นแม่ก็ได้แต่มองแล้วก็ยิ้ม กว่าจะกลับห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ ก็หลานหลับ........“พี่ฝากดูน้องหน่อยนะ”“ได้ค่ะ ว่าแต่พี่จะไปไหน?”“พี่จะไปหาแด๊ดกับแม่ เดี๋ยวมา” พูดจบฉันก็เดินออกจากห้องทันที อยากจะคุยกับแด๊ดให้รู้เรื่องก๊อก ก๊อก ก๊อก“แม่คะ แด๊ด ญี่ปุ่นขอเข้าไปหน่อยได้ไหม”“เข้ามาเลยสิลูก” แม่ขานตอบแกร๊กร่างเล็กเอื้อมมือบิดกลอนประตู ค่อย ๆ เดินเข้าห้องอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทั้ง ๆ ที่ปกติก็เข้าออกห้องนี้เป็นประจำ แต่วันนี้ตอนนี้มันรู้สึกประหม่ายังไงก็ไม่รู้“.........” ฉันเงียบเดินตรงเข้าไปหาแด๊ดกับแม่ที่นั่งอยู่ปลายเตียง“มีอะไรลูก ทำไมทำหน้าแบบนี้” แม่เอ่ยขึ้น ส่วนแด๊ดเอาแต่นั่งเงียบ แด๊ดคงจะโกรธมากที่ฉันทำตัวแบบนี้“ญี่ปุ่น อยากจะมาขอโทษแด๊ดกับแม่”พรึบ!!ร่างเล็กนั่งลงกับพื้นกราบเท้าทั้งสองคนอย่างสำนึก

“แม่ครับ!! ผมกลับมาแล้ว”“แม่มีอะไรให้แบงค์กินไหม”เด็กชายวัย 10 ขวบ ตะโกนเรียกแม่ แต่วันนี้ทำไมบ้านมันเงียบแปลก ๆ ปกติแม่จะมายืนรอรับที่หน้าบ้าน รอรับลูกชายกลับจากโรงเรียน“รองเท้า” เด็กชายยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นรองเท้าของผู้เป็นพ่อ หลังจากที่เขาไม่ได้เจอหน้าพ่อมาแรมเดือน เพราะพ่อต้องไปทำงานเพื่อให้ตัวเองกับแม่อยู่อย่างสุขสบาย“พ่อครับ!! แบงค์คิดถึงพ่อจัง” เด็กชายวิ่งเข้าไปในบ้าน ด้วยความดีใจจนลืมสังเกตว่ามีรองเท้าผู้หญิง ราคาแพงวางอยู่ข้าง ๆ“พ่อครับ!!”“อึก...ฮือ”“แม่ร้องไห้ทำไมครับ” เด็กชายที่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม หน้าถอดสีทันทีที่เห็นแม่นั่งร้องไห้ โดยที่พ่อก็นั่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับผู้หญิงที่แต่งตัวดี ท่าทางเธอหยิ่งทะนง เชิดหน้ามองหน้าแม่ของเขาด้วยความสมเพช“แบงค์ลูก” ผู้เป็นแม่พอเห็นลูกชายก็พยายามเก็บน้ำตา ทำตัวให้เป็นปกติ“แม่ร้องไห้ทำไมครับ ใครทำอะไรแม่” เด็กชายเดินเข้าไปกอดและซับน้ำตาให้แม่“ไม่มีอะไร แบงค์หิวไหม แม่ทำของโปรดไว้ให้เดี๋ยวแม่ไปเอามาให้ ของคุณก็มีนะคะ” เธอหันไปส่งยิ้มให้สามี ที่เอาแต่นั่งนิ่งทำหน้าไม่พอใจ“หยุดสักที ที่ฉันมาวันนี้ฉันแค่จะมาเอาลูกไปอยู่ด้วย”

“?” แบงค์ถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย ก่อนจะเดินหนีเพราะเธอเอาแต่ส่งยิ้มหวานให้ จะพูดอะไรก็ไม่พูด แล้วอีกอย่างเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร......“เดี๋ยวก่อนสิ...วิด้าอุตส่าห์มาหา ไม่คิดจะทักทายกันบ้างเหรอ” หญิงสาวเดินเข้าไปขวาง แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่สนใจตัวเอง“ทักทาย?” แบงค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาเขามันเย็นชา เย็นยะเยือกทำเอาคนตรงหน้าถึงกับรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว ด้านได้อายอด และเธอก็ต้องได้เขามาเป็นของตัวเองให้ได้“ประสาท” แล้วแบงค์ก็เดินตรงไปยังลานจอดรถทันที โดยไม่สนใจว่าเธอจะเป็นใคร“กรี๊ด นี่!! พี่กล้าเดินหนี วิด้าเหรอ!!” หญิงสาวกรีดร้องในใจ มือกำหมัดแน่น ทั้ง ๆ ที่ใจอยากจะกรี๊ดดัง ๆ แต่ก็ต้องสงบสติอารมณ์ไว้ เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นที่เดินไปเดินมา ก่อนเธอจะเดินตรงไปยังลานจอดรถแต่ก็ช้าไปแล้วเมื่อรถของชายหนุ่มขับผ่านหน้าเธอไปอย่างฉิวเฉียด“วิด้าไม่ยอม เรื่องนี้แม่ต้องจัดการให้วิด้า ถ้าไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าวิด้าจะช่วยแม่!” ทันทีที่ก้าวขึ้นรถเธอก็รีบต่อสายหาผู้เป็นแม่ทันที[แม่บอกแล้วใช่ไหมให้หนูใจเย็น ๆ เรื่องนี้ให้พ่อเขาจัดการเ

“ไปค่ะ เสร็จแล้ว” หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จ สองเท้าก็รีบบึ่งไปหาสองพ่อลูกทันที กลัวน้องจะตื่นแล้วงอแง แต่ทว่า...“......” ถึงกับต้องกลอกตามองบน เสน่ห์แรงจริงนะ“มองอะไร ไม่ทราบ” ฉันเดินตรงเข้าไปหาพี่แบงค์ พร้อมแสดงความเป็นเจ้าของ โชว์แหวนแต่งงานให้ยัยแป้งเน่าดู อะไรกันหนักหนา“พี่กับยัยนี่ อย่าบอกนะว่าเด็กนี่” เธอมองหน้าฉันสลับกับตัวเล็กที่ยังคงหลับอยู่“พี่ไม่จำเป็นต้องมาตอบคำถามอะไร แล้วอีกอย่างอย่ามาเรียกลูกสาวพี่ว่าเด็กนี่!” แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด พี่แบงค์ก็เอ่ยขึ้นก่อน และเขาดูเกรี้ยวกราดเอามาก ๆ“ลูกสาวพี่? พี่ไปมีลูกตั้งแต่ตอนไหน?” เธอยังตั้งคำถามไม่เลิก“กลับเถอะ เดี๋ยวจะดึกก่อน” พี่แบงค์ไม่สนใจจะตอบ กลับเดินเอามือโอบเอวฉันออกจากร้านทันที ปล่อยให้ยัยแป้งเน่ายืนทำหน้างุนงงอยู่คนเดียว“เสน่ห์แรงจริงนะคะ” คนตัวเล็กทำหน้างอน“คนมันหล่อ ขนาดญี่ปุ่นยังชอบพี่เพราะพี่หล่อเลย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ตีหน้าตายสุด ๆ“ค่ะ พ่อคนหล่อ ระวังนะคะหล่อมาก ๆ จะตายเอา!” พูดแล้วหมั่นไส้“ฮึ...หนักไหมมาพี่ช่วยถือ” เขาส่ายหัวมองฉันแล้วก็ยิ้ม“ไม่เป็นไรค่ะ พี่อุ้มลูกไปเถอะแค่นี้สบายมาก” ทำอย่างกับว่าฉันบ

“ปะ...ปากเหรอ มะ...ไม่เอานะ” สองมือรีบปิดปากตัวเองทันที ใหญ่ขนาดนั้นปากฉีกกันพอดีคิดแล้วเสียวสันหลัง ถึงปลายหัวเห็ดมันจะดูอวบฉ่ำ น่าลิ้มลองก็เถอะ เคยดูแต่ในคลิป แต่ก็ไม่ได้อยากรู้อยากลองถึงขนาดนั้น...“จะเอาเข้าเอง หรือจะให้ยัด?” คนตัวโตจ้องหน้าตาเขม็ง“มะ...ไม่เอา ฮื่อจะทำก็ทำไปสิ ทำไมต้อง......” สายตามองไปที่ไอ้ท่อนเอ็นลำใหญ่ที่มันแข็งชี้โด่อยู่ตรงหน้า“ก็พี่อยาก......” มือหนาเอื้อม มาจับที่ริมฝีปากบางพร้อมกับเกลี่ยไปมา สายตาคู่นั้นมันหวานเยิ้มจนเกินต้านทาน“อยากสัมผัสโพรงปากนุ่มนิ่ม อยากรู้มันจะเสียวหัวเหมือนตรงนั้นหรือเปล่า” เขาเอ่ยเสียงกระซิบ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามันชวนขนลุกน่าสยดสยองมาก“คนบ้า พี่เป็นโรคจิตเหรอ” คนตัวเล็กพูดเสียงสั่น“ยะ...ญี่ปุ่นเคยดู...และแล้วมันก็แบบ” อี้ แค่คิดก็จะอ้วก เวลาที่น้ำเหนียว ๆ มันทะลักเต็มปากเต็มคอ มันคงจะ...แค่คิดก็ไม่ไหวแล้ว“เคยดู?” เขาจ้องหน้าอย่างสงสัย“เอ่อ...คือ เคยแอบดูกับภูพิงค์ ตอนเรียนปี 1” ฉันถึงกับยิ้มแห้ง ไม่น่าหลุดปากพูดออกไปแบบนั้นเลย แล้วเขาจะคิดว่าฉันเป็นคนยังไง มีอย่างที่ไหนแอบดูหนังโป๊ ดูจบแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอ้วกอีก“หึ...